Sedat Peker, AKP’den kimi isimlerin kendisini arayarak, çektiği videolarda anlattıklarının devletin aleyhine olduğunu, bu nedenle videoları en azından bir süreliğine durdurması gerektiğini söylediklerini anlatmıştı. Güya Joe Biden, Erdoğan’la yapacağı görüşmede bunları kullanabilirmiş. Bunun üzerine Peker video çekmeyi durdurmuştu ama bana sorarsanız ben bu konuda acımasızım. Diyorum ki Peker o günde video çekmeliydi ki neyin ve kimlerin devlete zarar verdiği anlaşılsın.

Atalarımız “Bir musibet bin nasihatten iyidir” demişler. Milletimiz nasihat vermeyi sever ama nasihatten ziyade musibeti sever.

Eğer bir hükümetin icraatları devletin ve milletin aleyhine kullanılabiliyorsa o hükümet devlete ve millete zarar veriyordur. En azından şundan emin olmalıyız ki Sedat Peker’in anlattıklarını Peker’e gelene kadar nice istihbarat servisleri biliyordur. Dolayısıyla “Ey Peker, video çekme” diyenlerin yaptığı aslında bu zararın bir itirafıdır.

Ne var ki inanılmaz iddialar ortaya atılmasına rağmen henüz hukuken Türk yargısında bir karşılığı olmadı. Bu, iddialardan daha inanılmaz çünkü en azından bir savcının çıkıp “Bunlar doğru değilse bile devlete zarar verdiği için aksini ispatlamaya çalışmalıyız” dediğini görmedim, duymadım. Açıklananların aksini araştıran da olmadığı gibi Peker’le ilişkili olduğu söylenen çok sayıda insan mahkemece aklandı. Bu ne anlama geliyor? Bu sorunun cevabı aklınızda ve vicdanınızdadır.

Devlet dile gelse “Sevmeyin beni kardeşim” derdi, “Yeter ki çamurunuzu bana bulaştırmayın.”

Her zaman ifade ettiğim bazı şeyleri bir daha ifade etmek istiyorum. Türk tarihinde yazılmız hangi siyasetnameye, hangi nasihatnameye baksanız bugünkü toplumun devlet tanımının tam tersi çıkar. Bugünkü toplum diyor ki kanunsuzluk dahi olsa hizmet, hizmettir. Oysa kanunsuzluğun kendisi devletsizliktir. Kanun olmayınca devlet ne işe yarar? Kanunlara uymadığın zaman devlete saygı duymanın ne anlamı var?

Devleti sevip ona zarar verenleri, sevdiği kıza sevgisiyle zarar veren jiletçi psikopatlara benzetiyorum. Bunların kiminin ıslah edilebildiğini, kiminin ıslah edilemeyip cezaevlerinde çürüdüğünü hatırlatmak istiyorum. Ayrıca hiç ceza almayanların bile sonunun nihayet pişmanlık uçurumu olduğunu belirtmek istiyorum.

Olgun bir insan, “Devlet, millet, vatan, din kutsaldır” dediği zaman şunu da diyecek: “Öyleyse kutsala zarar getirmemek vazifesi kadar onun kutsallığının arkasına saklanacakları fark etmek de önemli bir sorumluluktur”. Böyle diyen bir kişinin duyguları kullanılamaz çünkü böyle bir kişi dünyaya akıl gözüyle bakmak gerektiğini bilir. Büyük kitlelerin en büyük talihsizliği ciğerine işlenmiş olan soğukkanlılıktan hayli uzak olmasıdır.

Okumak, düşünmek, sorgulamak ve üretmek beynin sporudur. Akıldan mahrum kalan duygularsa dünyanın en zayıf hedefidir. Bu zayıflığı değerlendirmek isteyenler her çağda olmuşlardır. O yüzden ilk önce akıl gözünü açıp ortaya saçılan ifşaları iyi düşünmek gereklidir.

Doğruya doğru ve yanlışa yanlış ne demek devlete en büyük hizmettir. Yanlışı kutsaliyet maskesinin arkasına gizlemek en büyük ihanet, bu ihanete hak vermek en büyük gaflettir.

Sevgi, kredi gibidir. Onu nasıl kullandığınız çok önemlidir. İnsanların sevgisini yanlış kullandığınız zaman onun üstüne koyamazsınız. Aksine sürekli eksiltirsiniz. Sevgiye sevgiyle karşılık vermek gerekir ki sevgi artsın. İşte devlet sevgisine böyle bakılmalıdır. Gafletin sonu vatansızlıktır.

Vatansız kalmamak için vatanı eksiltenlere, sevgimizi kullananlara karşı dimdik durmaya devam edeceğiz.

Kimileri bu fotoğrafı, “Nagehan kadraja girmiş diye hemen İmamoğlu’nu silmek mi gerekir?” gibi ifadelerle savundu. Kimleri, “Herkesle görüşülür, ne var bunda?” şeklinde tepki gösterdi. Kimsenin sevmediği o malûm tipler de her zamanki gibi “O zaman gidin AKP’ye oy verin” kabilinden yükselmeye kalktı. Bu tiplerin pek çoğu itibar görmeyip ağır tepkiler aldılar. Böylece siyasî intihara karşı sunî tenefüs girişimi de başarısız oldu.

Türk milleti tepki göstermekte haklıdır. O otobüste oturanlar gazeteci değil tetikçi veya arabuluculardır. Nagehan Alçı’yı anlatmaya bilmem gerek var mı?

“Katil devlet…”

“Ne demek Türkiye Türklerindir?”

“Diktatör Atatürk…”

İnsanlar İmamoğlu’na bu cümleleri kurmuş bir tetikçiyle diz dize otursun diye destek vermedi. Bu millete aptal muamelesi yapanlar zannettiler ki bunun bir bedeli olmayacak. İşte son günlerde aptalı da gördüler, tepkiyi de gördüler.

Ya Ertuğrul Özkök?

Daha yakın zamanda Cengizlere, “Size çok haksızlık yapılıyor” demedi mi? Dedi. E hani beşli çete edebiyatınız? Hani soyguncularla mücadeleniz? İBB Başkanı gidip bu adamlarla görüşecek, bu adamlarla yakın bir gazeteciyi yan yana oturtacak… Biz de çıkıp “Vay, ne kadar demokratik tablo” diyeceğiz.

Bu millet demokrasi adı altında yapılan öyle şeylere şahit oldu ki demokrasi lafını duyunca ve demokrat görünce kusuyor. Bir millete demokrasi nâmına reva görülen bu mudur?

Sayın İmamoğlu, kendisini eleştirenlerin düşüncelerine “ıvır zıvır” diyor. Bu düşüncenin Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan’ın üslubundan ne gibi bir farkı var? Hiç kimse Türk milletinin düşüncelerine hakaret edemez.

İBB Basın Sözcüğü Murat Ongun’un “200-300 kişiler. Umursamıyoruz” kabilinden açıklamalarına ne demeli? Almış olduğu tepkiler sonrasında 200-300 kişinin tepki gösterip göstermediğini anlamış mıdır acaba? Bugünkü siyaset sahnesinde çok zor.

Kaftancıoğlu’nun o meşhur muazzam (!) açıklamalarına ne demeli?

“Dersim’den o günkü devlet mekanizması sorumludur.”

“23 Nisan’dan bir sonraki gün neydi? Bilmek istemeyenler için ipucu: 1915.”

“Mustafa Kemal’in askerleriyiz gibi bir sloganı doğru bulmuyorum. Militer bir dil olmasından öte, birey olmanın ötesine geçen bir ifade.”

“Ben Atatürk demem, Gazi Mustafa Kemal derim.”

“İnsanlık Kaybetti.” (Sakine Cansız için)

O otobüse Nagehan Alçı gelmesin de kim gelsin?

Barış Terkoğlu ve Barış Pehlivan’ın Metastaz kitabını okuyanlar bilirler. Okumayanlara da okumalarını tavsiye ediyorum. Bu kitapta FETÖ ve cemaatlerin devlet içinde nasıl yapılandıklarını, birine bir şey olduğunda diğerinin nasıl destek olduğunu ya da yerini doldurmaya çalıştığını, birbirlerinin kuyusunu kazdıklarını, düzeni devam ettirmek için ne oyunlar oynadıklarını göreceksiniz.

İşte son olaylar üzerine bu kitaba bir kez daha göz gezdirip hafızamı tazeledim. Gördüm ki düzeni devam ettirmek isteyen sızıntı kadroların umudu her zaman siyasetçiler olmuştur.

Şimdi siz bu kadroları besleyenlerin elini sıkarsanız ne olur?

Gazeteci görünümlü tetikçilerle el sıkışırsanız ne olur?

Bunların hepsine gün doğar. O yüzden o otobüs fotoğrafının savunulacak hiçbir tarafı olmadı gibi düpedüz ifşa söz konusudur. Orada düzenin “mantığı” ifşa olmuştur. Bu kirli düzen sloganlarını atanlara iyi bakın. Kirli düzenin en büyük silahı olan basın ve medya tarafından kim umut olarak öne sürülse hepsini savunuyorlar. Bunu aklınızdan çıkarmayın.

Not: Bu satırlar yazılırken Kaftancıoğlu hakkında siyasî yasak uygulanmasına karar verildi. Ceza Kaftancıoğlu’na verildi, ses kimlerden çıkacak şimdi izleyin.