Bir savaş fotoğrafçısı için en zor an, ölüm anını yakalamak değildir.
En zor an; karşında duran toplumun henüz ölmediğini ama artık yaşamadığını da fark ettiğin — ve bu sessiz cinayeti gösterecek tek bir kanlı gövde, somut bir yara bulamadığın o çaresizlik anıdır. Ruhun ve vicdanın çürümesi, en sinsi kameradan bile gizlenmeyi başaran görünmez bir zehirdir çünkü.
Fotoğraf makinemi aldım ve otelden çıktım. Saat sabahın dördüydü.
Moskova’nın o saatte insanı boğan tekinsiz bir kokusu vardı: Lağım, kalitesiz linyit kömürü ve ıslak, rutubetli beton birbirine karışmış, insanın üzerine kalıcı bir utanç gibi yapışıyordu. Nefes aldığımda akciğerlerim bir an direniyor, sonra bu ağır infaza teslim oluyordu. Yürürken ayak seslerim buz tutmuş karın üzerinde çıtırdıyordu; sanki koca bir şehrin kemikleri kırılıyordu ayağımın altında.
Arbat Caddesi… Puşkin’in yürüdüğü, Tolstoy’un soluk aldığı ve Nazım Hikmet’in memleket hasretiyle yandığı o taş döşeli uzun yol, Moskova’nın yüzyıllardır kendine anlattığı en zarif masaldı; şehrin hafızası, onuru ve şiiriydi.
O sabah ise burası, haysiyetin yağmalandığı bir mezat alanına dönmüştü. Kaldırımın her iki yanına dizilmiş insanlar, elleri soğuktan ve utançtan titreyerek önlerine serdikleri geçmişlerinin başında duruyorlardı. Eski gümüş kaşıklar, çerçevesi çatlamış aile fotoğrafları, altı çizilmiş eski kitaplar, anneanneden kalma porselen fincanlar kirli bir gazete kağıdının üzerine birer ceset gibi bırakılmıştı.
Bir kadın gördüm. Altmış küsur yaşındaydı. Üzerinde, o dondurucu kışa hiçbir hayrı dokunmayan, besbelli ki çok daha güzel günlerden kalma solgun, çiçekli bir palto vardı. Elinde kristal bir vazo tutuyordu. Vazoya öyle bir sarılmıştı ki, sanki elindeki cam parçası değil, toprağa vermeye kıyamadaki son evladıydı. Satmak zorundaydı ama bırakamıyordu.
İçimdeki o mesafeli, profesyonel fotoğrafçı makinayı kaldırdı. O an kadının buğulu bakışlarıyla karşılaştım. O gözlerde açlığın değil, dürüst kalmış bir ömrün hırsızlar karşısında diz çöküşünün o korkunç mahcubiyeti vardı.
Makinayı usulca indirdim. İçim ezildi. Sanki o an zehirli bir uyarı saplandı göğsüme: Başkasının acısına sadece bakamazdım, onu bir tiyatro gibi izleyip çekip gidemezdim. Bazen en gerçek fotoğraf, o acıyı metalaştırmamak ve sömürmemek için hiç çekilmeyendir. Çünkü trajediyi sürekli bir vitrin ürünü gibi sergilemek, zamanla onu izleyenleri dilsiz birer dikizciye dönüştürür, vicdanı köreltirdi.
Kadının o bakışları ve sessizliği o sabah Arbat’ı yuttu.
Arbat’ın sonunda, sisin içinden kibirli bir dev gibi beliren Metropol Oteli hareketsiz bıraktı beni. Taşa işlenmiş Art Nouveau çiçekleri ve kubbelerinin altındaki freskleriyle bu bina, bir zamanlar Rus dehasının zarafet resmiydi. Şimdi ise kapısından siyah, zırhlı BMW’ler çıkıyordu.
İçinden inen adamlara baktım; üzerlerinde devasa vizon kürkler, parmaklarında kaba altın yüzükler, ağızlarında pahalı purolar… Yüzlerini tanımıyordum ama o bakışı çok iyi biliyordum. Dünyanın her çağında ve her coğrafyasında değişmeyen o bakış: Dokunulmaz olduğunu bilen, hesap sorulmayacağından emin olan, başkasının hakkını çalarken bile kibirle yürüyen muktedirlerin bakışı.
Tarih, her zaman galip gelenlerin zafer alayıydı ve o şatafatlı saraylar, aslında arkada ezilenlerin üzerine kurulmuş birer barbarlık belgesiydi. Dünün o sözde eşitlikçi parti bürokratları, bugünün o kirli yağmacı oligarkları olmuştu; sadece tabelalar değişmişti.
Biri diğerine eğildi, bir şeyler fısıldadı yardakçısına ve kaba bir kahkaha patlattı. O arsız kahkaha, Arbat’taki yaşlı kadının kristal vazosuna çarptı, o kadının asil sessizliğini ezip geçti.
Krasnaya Presnya Caddesi’ne saptım. “Kırmızı Pınar” demekti adı. 1905’te işçilerin barikat kurup boyun eğmeden kurşuna dizildiği o kutsal sokak taşlarının altında, tarihin isyankâr onuru yatıyordu hâlâ. Geçmiş, sadece resmi kitapların yazdığı düz bir çizgi değildi; ezilenlerin biriken öfkesiydi.
Karşıdan vardiyası biten ZİL (Zavod imeni Likhachyova) fabrikasının işçileri geliyordu. Dün Kızıl Ordu’nun o canavar gibi askeri kamyonlarını, Politbüro’nun kurşun geçirmez limuzinlerini üreten, bu ülkenin en gururlu, omuzları dik sanayi devleri…
Şimdi ise kafaları göğüslerine gömülmüş, nasırlı ellerini bomboş ceplerine saklamış, evde yollarını gözleyen aç çocuklarına tek bir somun ekmek bile götürememenin o ağır kamburuyla yürüyorlardı. Aylardır tek kuruş maaş alamamışlardı. Bir adam durdu yanımda. Yüzü taş gibi donmuştu. Ceketinin yaka düğmesi kopuktu; dondurucu Moskova ayazı o delikten içeri sızıyordu ama adam üşümüyordu bile. Ruhunu öyle bir çaresizlik uyuşturmuştu ki, etindeki soğuğu çoktan unutmuştu.
Biraz ileride, duvarın dibine birer çöp torbası gibi fırlatılmış gencecik askerleri gördüm. Üzerlerinde o ağır, koyu yeşil askeri üniformalar, omuzlarında şerefli rütbeler vardı. Göğüslerinde ise Afganistan’dan, Çekoslovakya’dan kazandıkları onur madalyaları asılıydı. Canlarını siper ederek aldıkları o madalyaları satıyorlardı şimdi. Kemerler, kalpaklar, nişanlar üç kuruşluk votka ve ekmek parası için yabancılara uzatılıyordu.
Yirmi iki yaşlarında bir çocuk döndü bana, elindeki madalyayı uzattı. Bir şey söylemek için ağzı açıldı, dudakları titredi ama kelimeler boğazına düğümlendi. Gözleri doldu, başını utançla yere eğdi. Vatanı koruyan o yiğidin kendi vatanının sokaklarında dilenci durumuna düşürülüşü, bir rejimin sadece ekonomik değil, asıl yürekte bitişinin resmiydi.
Vizörün arkasına saklanıp o çocuğun utancını bir “çöküş estetiğine” çeviremezdim; deklanşöre basmadım. Kamerayı indirdim, karın ortasında, o genç askerin yanında öylece durdum. İkimiz de sustuk. O an anladım; en büyük esaret silahlarla değil, insanların içindeki o kutsal gururu kırarak ve o kırılmış onuru uzaktan izlenen bir tiyatro sahnesine çevirerek kuruluyordu.
Ve o genç askerin arkasında, sisin içinden o uğursuz, kanlı heybetiyle yükseliyordu: Lubyanka. KGB’nin o karanlık, binlerce muhalifin çığlığını bodrumlarındaki ses geçirmez dehlizlerinde saklayan meşhur ana karargahı ve hapishanesi…
Binanın önündeki meydanda, KGB’nin kurucusu “Demir Felix” Dzerzhinsky’nin o devasa heykeli daha birkaç ay önce, o meşhur ağustos darbe girişiminin ardından vinçlerle devrilmişti. Hani o devlet televizyonunda saatlerce Çaykovski’nin Kuğu Gölü balesinin yayınlandığı, halkın ekranlarda o kuğuları gördüğü an bir şeylerin bittiğini, bir liderin öldüğünü anladığı resmi yasın müziği eşliğinde… Kalabalıklar meydana inmiş, heykeli iplerle aşağı çekmiş, sokaklar kısa bir özgürlük sarhoşluğuyla nefes almıştı.
Alışkanlıklar ve tabelalar değişmişti, Komünist Parti kapatılmış ve Sovyetler Birliği resmen dağılmıştı ama o bina yerinde duruyordu.
İçeride dönen kirli çark hiç değişmemişti; değişen sadece sahiplerdi. Mihail Gorbaçov’un o Batı stüdyolarında alkışlanan “Demokratikleşme, Şeffaflık ve Dünya ile Entegrasyon” masalları kitleleri uyuştururken, Lubyanka’nın yeni sahipleri fabrikaları, devletin tüm kamusal varlıklarını kamyon kamyon arka kapılardan kaçıran o mafyatik parti elitlerinin, politbüro üyelerinin ve bürokratların muhafızı olmuştu.
Yargı, halk açlıktan kırılırken kendi idari bölgelerini birer derebeyi gibi parselleyen, her ihaleden rüşvetini alan o ceberut “Obkom Sekreterlerinin” (Bölge Komitesi Birinci Sekreterlerinin) değil; kaldırımda gümüş kaşık satan o yaşlı kadının, çocuğuna patates bulamadığı için feryat eden komşusunu teselli eden o çaresiz annenin peşindeydi.
Resmi tarih, hep egemenlerin sürekliliğini yazar; tabelaları değiştirir ama zulmün kurumsal devamlılığını gizlerdi. Çürümenin en büyük günahı, insanları sadece yoksulluğa mahkum etmesi değildi; onlara her sabah sahte reform müjdeleri enjekte ederek işkenceyi uzatmasıydı. Umudu uzatmak, o çaresiz insana her gün kendi celladının ipini yeniden yağlatmaktan başka neydi ki?
Gece Gorki Parkı’na girdim. Moskova Nehri’ne uzanan, daha birkaç ay öncesine kadar insanların dans ettiği o canlı park şimdi lambaları sönük, ıssız bir mezarlık gibiydi. Karla kaplı bankların arkasından çocuk sesleri duydum. Yaklaştım.
Dokuz-on yaşlarında birkaç çocuk oyun oynuyordu. Ama kozmonot oynamıyorlardı; pilot, doktor ya da bilim insanı değil… O lüks otellerin önünde siyah camlı arabalara binen, hukukun dokunamadığı o mafya liderlerini oynuyorlardı. Biri dondurucu havaya doğru bağırdı: “Sen kaçıyorsun ama ben seni yakalamıyorum çünkü sen güçlüsün!” Diğeri arsızca güldü. Donup kaldım.
Onlara bunu kimse öğretmemişti; sadece şehri izleyerek, büyüklerin sinmişliğini, adaletin güce tapışını görerek öğrenmişlerdi. Güç kazanır, hukuk güçlünün yanındadır, yakalanmak ise sadece zayıfların kaderidir…
Sürekli adaletsizliğe ve cezasızlığa maruz kalan kitleler, bir süre sonra zulme öfkelenmeyi bırakır; sinsi bir psikolojik mutasyonla zalimin gücüne hayranlık duymaya başlardı. Toplum, korkuyla öyle bir teslim alınmıştı ki, ahlaki felç çocukların zihnine kadar sızmıştı. Halk artık adaletsizliğe öfkelenmiyordu; sadece o rüşvet çarkından kendilerine pay düşmediği için, o siyah arabaların içinde kendileri oturmadığı için hayıflanıyordu. Bu, bir toplumun yaşayabileceği en dip ruhsal ölümdü; insanın tamamen felç olduğu o kör andı.
Otele döndüm. Kör ışıklı odada oturup dışarıya, o karanlık Moskova gecesine baktım.
Ve o an, bu devasa trajedinin baş aktörleri olan o iki lideri düşündüm; Gorbaçov’u ve Yeltsin’i. Koca bir halkın onurunu Batı’nın sahte alkışlarına meze edenlerin, yarın tarihin önüne fırlatılacak o kaçınılmaz sonlarını görmemek imkansızdı. Sokaktaki bu çiğlik, geleceğin utanç vesikalarını o geceden fısıldıyordu sanki.
Gorbaçov, o dünyayı değiştiren “büyük vizyoner” edalarıyla, Batı salonlarında alkış toplarken aslında neye dönüştüğünün farkında bile değildi. Halkını çöpten ekmek toplamaya mahkum eden o kibirli “reform” yalanları, çok değil birkaç yıl içinde onu küresel bir panayırın en ucuz figüranı yapacaktı; bunu görebiliyordum. Kendi trajedisini, yıktığı ülkenin milli onurunu yabancı şirketlerin reklam masalarında bir Pizza Hut’ın reklam yüzü olarak bir dilim pizzaya, Fransız markası olan Louis Vuitton çantalarının reklamında lüks bir çanta fotoğrafına meze edip satacağı o çiğ, o haysiyetsiz gelecek, o gece giydiği şık takımların altından sırıtıyordu. Arbat’taki yaşlı kadın da elindekini satmıştı, o da… Ama kadın mecburiyetten satıyordu, o ise kibrinden ve halkına ihanetinden.
Ya onun açtığı o kirli gedikten büyüyerek çıkan, meydanlarda tankların üzerine fırlayan Boris Yeltsin? Ülkeyi mafya bozuntularına ve çetelere parça parça yağmalatan o adamın akıbeti, kendi vicdan azabının ve alkolün bataklığında çürümek olacaktı. Dünya ekranları karşısında sarhoşluktan sendeleyerek şuursuzca maskaralıklar yapacağı, bir halkın gururunu küresel ölçekte paspas edeceği o utanç sahneleri kaçınılmazdı. Kurduğu rüşvet imparatorluğunun içinde boğulurken, canını ve servetini koruyacak gizli bir dokunulmazlık anlaşması karşılığında koltuğu KGB’den gelen yeni bir güce devredip, sarayının odalarında yaşayan bir hamam böceği gibi saklanarak bitirecekti ömrünü.
İkisi de büyük sandılar kendilerini. Gorbaçov tarihin kahramanlık sayfasına geçeceğini sandı; ama adı bir fast-food kutusunun üzerinde kaldı. Yeltsin sistemi kontrol edeceğini sandı; ama sistem onu yuttu, geriye sadece titreyen, etrafındaki kadınlara sarkıntılık eden sarhoş bir gölge bıraktı. Egemenlerin adları tarihin yaldızlı sayfalarına yazılsa da, o yazılar aslında arkalarında bıraktıkları yıkımın gizlenemeyen izleriydi.
Arbat’taki o çiçekli paltolu kadın… Sabah yine erkenden kalkacaktı. Eşyalarını, o gümüş kaşıkları yeniden dizecekti kaldırıma. Kristal vazoyu tekrar çıkaracak, tekrar gazeteye saracak ve dondurucu soğukta beklemeye başlayacaktı. Kimse onun adını bilmiyordu, kimse onu hatırlamayacaktı. Bizler, acıyı uzaktan izleyen güvenli seyirciler olduğumuz sürece, o insanların gerçeğine asla dokunamazdık zaten. Bazı insanlar tarihin şovunu yapar, bazıları ise o tarihin altında diri diri ezilir. Tarih ise her zaman yanlış olanları ve hainleri lanetle hatırlar.
Şehir akıp gitmeye devam etti. Arbat devam etti, Lubyanka devam etti. Metropol’ün önünde arabalar durdu, kahkahalar yükseldi. Her şey sanki olması gerektiği gibi, hiçbir şey değişmemiş gibi yerli yerindeydi.
Yıkımın en sinsi hali bu işte: Bomba sesi yok, enkaz yok. Sadece bir sabah kalkıyorsun, caddelerde yürüyorsun, binalar yerinde duruyor… Ama o toplumun içindeki insani, ahlaki o kutsal şey çoktan gitmiş. Ve sen onun ne zaman, hangi yalanlara kurban edildiğini asla bilemiyorsun…
Bizlere”ilerleme”, “büyük dönüşüm” ya da “yeni çağ” diye anlattıkları o süslü vitrin, aslında arkada biriken devasa bir insani yıkıntı dağının üzerini örten kirli bir örtüden ibaretti. Sistem o yıkıntıları parlatıp sattıkça, kitleler kendi felaketlerini bir başarı hikayesi gibi alkışlamaya devam ediyordu.
Her şey sonsuza dek sürecek gibi görünüyordu…
Ta ki o çürümenin yarattığı gaz bir gecede tüm ülkeyi havaya uçurana, o tahtlar ve o tahtların arsız sahipleri aileleri ile birlikte tarihin çöplüğünde un ufak olana kadar!

Ali Özoğlu
23 Mayıs 2026

Birkaç ay önce Beyoğlu’nun Karaköy semtinde bulunan tarihi Kamondo Merdivenlerini araştırırken bir internet sitesine denk geldik. “Hatırlayan Şehir” adıyla kurulmuş olan bu internet sitesinde İstanbul’un tarihi yerleriyle ilgili fotoğraflar ve bilgiler yer alıyor.

Kamondo Merdivenleri, “Doğu’nun Rothschildleri” olarak bilinen Kamondolar tarafından yaptırılmış. Bunu öğrendik.

Bir de İstanbul’un tarihi yerlerinin ön izlemelerinde yer alan bilgileri görünce siteyi kuranları araştırdık. Onu da öğrendik.

Talat Paşa’ya iftiralarda bulunan foncu beslemelerin yarattıkları gündem sonrasında bu siteyi tekrar hatırladık.

Sitenin tam adresi “hatirlayansehir.hakikatadalethafiza.org” şeklinde.

Bahsi geçen site “Hafıza Merkezi” adlı bir derneğe bağlı.

Önce “Hatırlayan Şehir”in hangi tarihi yeri nasıl hatırladığına bakalım.

“Belediyeler Birliği Binası: Sultanahmet Yerebatan Caddesi ile Alemdar Caddesi’nin kesiştiği köşede bulunan kagir konak, 1917-1918’de sadrazamlık yapan Talat Paşa’nın resmi konutuydu. Osmanlı tebaası Ermenilere uygulanan tehcir ve soykırımı planlayan, düzenleyen ve uygulamasını takip eden kişi olarak bilinen Talat Paşa’nın ismi hâlâ çok sayıda mahalle, cadde ve sokakta yaşatılıyor.”

Birazdan bu iftiraların geçmişte olduğu gibi bugün de kimler tarafından fonlandığını göreceksiniz. Ermenistan’da “Türk Kasabı” olarak tanınan soykırımcıların heykellerinin dikildiğini hatırlatıp geçiyoruz.

“SALT Galata: 2011’den bugüne SALT Galata olarak faaliyet gösteren Bankalar Caddesi No:11 adresindeki eski Osmanlı Bankası binasının tarihinde, II. Abdülhamit döneminde Avrupa devletlerini Ermenilere yönelik katliam ve pogromlara dair harekete geçirmek amacıyla Ermeni Taşnak Partisi mensuplarınca 1896’da gerçekleştirilen silahlı bir baskın da mevcut.”

İmparatorluğun başkentindeki binayı basan Ermeniler, Doğu Anadolu’da ve Güneydoğu Anadolu’da hiç Türk köyü basmamış galiba.

“Hatırlayan Şehir”, Neve Şalom Sinagogu’nu da cemaat mensuplarının törenlerle hatırladığını söylüyor ama yine de duramıyor ve ekliyor: “…genellikle 1986’da ve 2003’te uğradığı iki büyük saldırıyla hatırlıyor.”

İstanbul’daki pek çok yer, işte bu sözde sevgi pıtırcıkları tarafından böyle hatırlanıyor. İşgal yıllarında emperyalist devlet tarafından İstanbul’un hangi semtinde, hangi binasında, bağımsızlık isteyen Türklere karşı şiddet uygulandığı yazmıyor. Ermeni teröristlerin gerçekleştirdikleri saldırılarda ölen Türklerin anısına herhangi bir şey yok. Aksine imparatorluk sahibi olanlar, asırlarca beraber yaşadıkları komşularını durduk yere öldürmeye başlamış da tepki olarak terör faaliyeti uygulanmış gibi bir algı yaratılıyor.

Kaçaznuni hiç itiraflarda bulunmamış gibi davranmaya devam edelim. Aman, Alman musluğıu kapanmasın!  

Hafıza adı altında Türk’e karşı bir kin ve nefret harlanıyor.

Sevgi pıtırcıklarının sevgisini kimler harlıyor? Kendi resmi internet sitelerine göre “Hafıza Merkezi” isimli derneği kimler fonluyor? Bunların bir kısmına bakalım:

1- Chrest Vakfı

2- Açık Toplum Vakfı

3- Global Dialogue

4- Heinrich Böll Stiftung Derneği

5- Friedrich Ebert Stiftung

6- Robert Bosch Stiftung

7- Oak Foundation

New York merkezli Royal Oak Vakfı; doğanın, tarihi binaların, anıtların korunması gibi bir amaca sahip. Vahşi kapitalizmin emperyalist parazitlerinin vergiden muaf vakıflarıyla dünyaya bir şeyler katmaya çalışması ne güzel. Yabancı bir ülkenin topraklarını gezip bolca fotoğraf çekmenin askeri istihbarata hiçbir şey katmadığını bildiğimiz için içimiz rahattır. Anıtların, binaların bir toplumun sosyolojisine dair -özellikle çatışma nedenlerini tespit nokasında- herhangi bir amacı olmayıp hümanist şuurla korunmak istenmesi ise bambaşka bir lütuftur.

Henrich Böll, Almanya’nın Yeşiller’inin vakfıdır. Friedrich Ebert, Sosyal Demokrat Partisi’ne bağlı çalışır. Yine Türkiye’de faaliyet gösteren Friedrich Naumann Vakfı, Hür Demokrat Parti’ye; Konrad Adenauer Vakfı da Hristiyan Demokratik Birliği’ne bağlı çalışır.

Thomas Powers’ın “İstihbarat Savaşları” kitabında “cezalı devlet psikolojisine sahip” olarak adlandırdığı Almanya’nın soykırım günahlarından kurtulmak için girdiği hayır işlerinin gözleri yaşartmaması mümkün mü?

Bir ülkenin istihbarat kurumlarının bu tip vakıflarıyla temas kurmadıklarını, bu tip vakıfların da kuruldukları ülkelerdeki istihbarat kurumlarıyla alakasız çalıştıklarını düşünecek kadar saf olduğumuz için aklımıza art niyet getirmeden devam ediyoruz.

Küresel Diyalog Vakfı da tahmin edeceğiniz üzere dinlerarası diyalogçular arasındadır. “Hafıza Merkezi” gibi, Türklere karşı hoyratça faaliyet gösteren dernekleri desteklemekle birlikte Filistin’deki soykırım konusunda lafı evirip çevirip değiştirirler. Ne yaptıkları belli değildir.

Bu da normaldir çünkü zaten 20. yy.dan itibaren dinlerarası diyalogun ana amaçlarından biri Batılı ülkelerdeki Yahudi karşıtlığını bitirmektir. Siyonist lobiyi elinin altında tutmak isteyen Batılı devletler bu sözde kültürel faaliyetleri destekler.

Chrest Vakfı’nı zaten tanıyorsunuz. Maskelerinde çocuk hakları, azınlık hakları, kardeşlik, toplumsal barış var. Beşinci kol faaliyetlerinde önde gelir.

Ve gecenin, gündüzün, sahnenin yıldızı Açık Toplum Vakfı…

Fransa’yı milyonlarca dolar dolandırmaktan mahkûm olmuş George Soros’un açık toplum hayalinin ne kadar büyük insani emellere dayandığına itiraz edecek değiliz. Kırgızistan’daki, Endonezya’daki eşcinsellerin haklarına dair raporlar yazdırıp konuyu anayasaya getirten bu muazzam insanın anıtını dikip Royal Oak’tan fon almak isteriz.

Ermenilere soykırım yapıldığı iddia edilen yerlerde bugün Kürdistan kurmaya çalışıyorlar. Piyon haline getirmek istedikleri toplumları ellerinde tutmak için de soykırım yalanını Türklerin üstüne atmak için çok profesyonelce çalışıyorlar. Hafıza adı altında tarihi eğip büküp üstüne oturuyorlar. Ardından hainlere ve gafillere masallar tadında güzel sunumlar yapıyorlar.

Türk devletinin faaliyetleri üstüne rapor yazıyorlar ama mamayı Alman derin devletinden alıyorlar.

Türkiye, Rusya gibi ülkelerde neoliberal ideolojiyle devletleri zayıflatmaya çalışıyorlar. Devletlerin yerini şirketokrasinin alacağı bir dünya düşlüyorlar. Açık toplum dedikleri budur.

Liberalizm dünyaya vatandaşlık getirdiyse neoliberalizm vatandaşlığın yerine işçiyi koymaya çalışıyor.

Diğer yandan ABD’nin, Fransa’nın, İngiltere’nin devlet mekanizmalarının tam kalbine yerleşmiş olan bu parazit yapılar, bu devletlerin başka devletler üstünde tahakküm kurmaları için uğraşıyor.

Bu gibi sinsi yapılar, başka ülkelere iltica etmek ya da fark edilip el üstünde tutulmak için her şeyi yapmaya hazır onursuzlar sürüsünü fonlar. Zeka seviyesi nedeniyle gelişmiş ülkelerde bir yer tutmaları imkansız kimseler, kendi ülkelerinde her köşebaşında mevki kazanıyor.

Yıldıray Oğur şöyle diyordu: “Türkiye’de fon kavramı ulusalcılar tarafından kirletildi.”

Yani Irak’ta, Suriye’de, Afganistan’da, Filistin’de, dünyanın birçok yerinde gerçekleşen işgaller ve katliamlar bunların faillerinin kasasını kirletmiyor. Foncularımız da helal süt emiyor.

İşte bu zeka seviyesi, fon almayan bir kimseye ne kazandırabilir?

Hatırlayan Türkleriz.

Yunanistan’da, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da, Rusya’da, Irak’ta, Batı Trakya’da ve dahi dünyanın birçok yerinde milletimize fenalık yapanları biliyoruz. Unutmuyoruz.

Justin McCarthy, Yunan işgali sırasında Türkiye’de 640.000 Türk sivilin Yunan ordusu tarafından katledildiğini yazar.

Orta Yunanistan, Mora Yarımadası, Tripoliçe, Navarin ve Ege’deki adalarda çok sayıda Türk, Arnavut ve Yahudi katledildi. Mora’daki katliamlar en vahşileridir. Rus desteğini arkasına alan Yunanlılar çok sayıda Türk’ü katletmişlerdir. Türk çocuklarını minarelere çıkarıp hiç acımadan aşağı atan alçaklar için William St. Claire, “Mora’daki soykırım ancak öldürülecek Türk kalmadığında sona erdi.” der.

Siz Yunanistan’da Sorospu çocuklarının fonladığı ve Türklere yapılan katliamları hatırlayan bir hafıza vakfı kurulduğunu duydunuz mu?

Sanmıyoruz.

İnsanlık değerlidir. Ancak katillerin fonu, insanlığı kirletir.

Aldıkları fonun gereği Türk milletine yapılan fenalıkları silmeye ve ona iftira etmeye çalışanlar, tarihin hafızasından dışlanıp çöplüğe gitmeye mahkûmdurlar.

NOT: LORAL isimli bir firmanın F-16’lar için yazılım ürettiğini duyunca 150 milyon doları bastırıp firmaya ortak olan, F-16’ların modernizasyonunda devletten yüzlerce milyon dolarlık ihaleler alan, sonra projeyi aksattığı için projeyi devretmek zorunda kalan barış güvercini kimdir?

Osman Kavala’dır.

Bu tip kimselere, “vatan komisyoncusu” diyebiliriz. Kurdukları vakıflar, sahibi oldukları ya da fonladıkları medya ve basın kuruluşları, besledikleri etki ajanları vasıtasıyla daima güç devşirirler. Kavala gibiler kendi yarattıkları eserin esiri oldular.

Adına ister oligarşi ister otokrasi deyin.

Güce dayalı tüm otoriteler fırsat buldukları ilk anda önce güç aldıkları kimseleri tasfiye ederler.  

Ama ben merak etmiyorum.

Her seçimde olduğu gibi bu seçimde de muhafelet partileri terörle itham edildi. Seçim boyunca Hizbullah’ın terör örgütü olmadığını veya HÜDAPAR’ın Hizbullah’la ilgisi olmadığını iddia eden AKP propagandası sona erdi çünkü artık bu yalana ihtiyaç kalmadı. Bakanlık görevini devreden Nebati’den sonra geçmişinde FETÖ olan, Ergenekon kumpaslarına destek ve Fetullah sapığına gönül vermiş kimseler bakan yapıldı. FETÖ’ye ayrılan yer daha da açılmış oldu.

Kılıçdaroğlu’na İngilizleri de ilgilendiren politik vaadleri sebebiyle demediğini bırakmayan Erdoğan, Londra’ya göz kırptı.

Dolandırıcı ilan ederek gönderdikleri adamı kurtarıcı zannederek geri çağırdılar.

Londra da Erdoğan’a göz kırpmış oldu!

Göz kırpmalarıyla başlayan flörtleşme, Kızıl Elma’dan kızıl avyaya yönelmeyle biter mi? Biter.

Irak savaşında tezkere çıkartamayan iktidara ikinci ve son şans olası İran savaşına doğrudan destek karşılığı verilir mi? Verilir.

Çünkü mevcut iktidarın başka şansı yok.

Mesela AKP için mülteci politikası, Rusya’yla yakınlaşmanın getireceği Batı odaklı saldırıları yavaşlatıp durduruyor. Böylece seçim boyu yapılan Batılılar Erdoğan’ı istemiyor yalanı da aşikâr şekilde çürümüş oluyor. Zira gerçekte Batı medyası hem seçim öncesinde hem de seçim sonrasında Erdoğan’ın seçilmesini çok daha olumlu karşılayan haberler yaptı, köşe yazarları analizler yayımladı.

Seçim boyunca Yunan basınındaki genel kanı, Erdoğan’ın hiç değilse tanındığı ama Kılıçdaroğlu’nun yapacaklarının belirsiz olduğuydu.

Sonuç olarak bir “Anlat, sen seversin yalanı” sürecini daha geride bırakmış olduk. Şimdi gerçeğe yani sözde sığınmacılara ve ülkemizde sözüm ona ilan edilecek şeriat rejimi için çıkıp gelenlere bakalım.

Somali ve Cibuti’de Yeni Osmanlı propagandasını da 2023’te İslamî nükleer güç olacağımız propagandasını da Atatürk karşıtı propagandayı yerinde görmüş bir insanım. Aynı propaganda Türk cumhuriyetlerinde ve Afrika ülkelerinde aynen uygulanıyor.

Tahminimce birileri hem kendilerini hem de cemaatlerini “Erdoğan, mecburiyetten Anıtkabir’e gidiyor” diye kandırıyordur çünkü hem onlar hem de çıkıp gelen hayalperest hilafetçiler Türkiye’nin gerçeğini bilmiyorlar. Bilmeleri, anlamaları da mümkün değildir. Görünen ne olursa olsun devlet Mustafa Kemal’in devletidir. Bunun altını çizelim.

Ama maalesef birileri kendince tehlikeli oyun oynuyor…

Dün ne yaptılarsa Türk’ü Türk’e kırdıramadılar. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla tasfiye etmeye çalıştıkları asıl devlet, kumpasçıları kıçlarına vura vura hak ettikleri yere gönderdi. Yani aslında tezkerenin intikamını Türkiye içinde güçlü ve acımasız müttefik bulamadığı için tam olarak alamayan emperyalist güçler, eğer İran konusunda da iktidarın üstüne düşeni yapamayacağını, Rusya’yla ilişkisine zarar veremeyeceğini görünce sığınmacıları harekete geçirmeye çalışır mı? Çalışır.

Hoş, İran konusunda iktidar Batılıların istediğini yapsa bile milyon tane adam boşuna bu ülkeye sokulmuş değildir.

Her halükârda hedefte laik cumhuriyetimiz vardır. Ulus devlet vardır. Bunlar bize Mustafa Kemal’in emanetidir. Bunu unutmayalım.

Ve Avrupalı devletlerin Afrika’daki insan kaçakçılığı organizasyonlarından duyduğu rahatsızlığı hangi fetvalar ve hangi vaatlerle hafiflettiğini düşünelim.

NOT: Şunu da ekleyeyim ki Erdoğan’ın o kadar ithamından sonra herkesi kucaklayacağını söylemesi beni ilgilendirmiyor. Ben, hakarete uğrayıp giden ve çağrılıp bakan yapılanlara benzemem. Bir Türk genci olarak gurur sahibiyim. Benim gibi milyonlarca Türk genci vardır. Milletimizin hiçbir parçası düşmanımız olmadığı gibi bölmeye çalışanlara da müsaade etmeyeceğiz.   

Binlerce insanın toplandığı bir kalabalığın önünde Muaviye dönüp Şamlılara sormuş, “Bu dişi deve kimindir?”

Ahali, “Bu dişi deve Şamlınındır” diye cevap vermiş. Bunun üzerine deveyi tutup Şamlı adama vermişler. Küfeli olayın şaşkınlığını yaşarken Muaviye onu yanına çağırtmış, “Ey Küfeli, ikimiz de biliyoruz ki bu deve dişi değil erkektir. Sen Küfe’ye dönünce yaşadığın bu olayı Ali’ye anlat. De ki, Muaviye’nin erkek deveyi dişi deveden ayırt edemeyen ve o ne derse yapan on bin tane adamı var. Ona göre ayağını denk al.”

Ne dün ne de bugün Muaviye’nin adamları yalnız Şam’da değildir. Küfe’de de Muaviye’nin birçok adamı vardır. Bu ayrıntıyı not düşüp konumuza geçelim.

The Telegraph’tan James Crisp, Erdoğan’la ilgili aynen şu cümleleri kaleme aldı: “AB, demokratik değerler ve insan haklarından bahsediyor ancak 2015 sığınmacı krizinde Suriyeli sığınmacıları ülkesinde tutması için Erdoğan’a büyük meblağlar ödemekten kaçınmadı.  Türkiye ayrıca daha fazla nakit karşılığında Akdeniz’den yasadışı geçiş yapan göçmenleri geri almayı da kabul etti. Erdoğan’ı beğenmek imkânsız olabilir ama kendini çok faydalı kıldı.”

“…ama kendini çok faydalı kıldı.” cümlesine dikkat edilmesi gerekir çünkü Erdoğan kendisini yalnız Batı için faydalı kılmadı. AKP iktidarı döneminde hem Ukrayna’ya Bayraktar satılıyor hem de Rusya’yla iyi ilişkiler sürdürülüyor. Erdoğan, sığınmacı kozu sayesinde Batılı güçler içinde destek bulabiliyor.

Böylece Rusya, kendisiyle yakınlaşan ve bu yakınlaşmanın dozunu kaçıran iktidarın sürekliliğinden faydalanmış oluyor.

Yani o “Batı, Milleti İttifakı’nı destekliyor” propagandası çok temelsizdir. Batı, sığınmacıları göndermeyi vadeden bir ittifakla yürümez. Millet İttifakı bu konuda samimi olsa da olmasa da böyle bir riske girmez.

İspanya’da göçmen karşıtı muhalefetin iktidara geldiğini, Avrupa genelinde aşırı sağın yükseldiğini, Türkiye’de Avrupa’dan gelen parayla sığınmacı tutulduğunu ve göçmenleri göndereceğiz diyen muhalefetin iktidara gelemediğini görüyoruz.

Okuyabilene bu da çok şey anlatır. Avrupa ülkelerinin Erdoğan’ı istemediği koca bir yalandır. Erdoğan’a oy verenlerin ülkeyi terk etmesini isteyen Avrupalı siyasetçiler, Türkiye’de sığınmacı tutan Erdoğan’ın iktidardan gitmesini ister mi?

Çok yakında AKP iktidarının Batı ve ABD’yle daha fazla yakınlaşma içine girme ihtimali vardır. Bu ihtimal gerçek olsa bile bizim Şamlılar nasıl ki AKP’yi her değişimde desteklemeye devam ettiler, yine destekleyeceklerdir. Nitekim Şamlılar pek fanatiktir.

Öte yandan İran, sınırına duvar örmek istiyor. Amerikan devleti Taliban’ı resmen tanıma zamanının geldiğini konuşmaya başlıyor. Taliban ise ABD’den ve Afgan ordusundan ele geçirdiği onca malzeme ve araçla İran’a karşı saldırgan bir tutum izlemeye başlıyor.

Mezhep vb. nedenler tamamen bahane…

Yarın bir gün ABD ve İsrail’in İran’ı bombalayıp Taliban’a kapıları açması mümkündür. Taliban gibi örgütler fetih ideolojisine sahiptir. Türkiye hem içeriden hem de dışarıdan kuşatılıyor. Bunu görmek zor değil ama maalesef fanatiklik ve bankamatik fareliği insanlara daha bir hoş geliyor.

Bugüne kadar her siyasetinde, her sözde stratejik derinliğinde başarısız olmuş bir iktidar var. Ne yazık ki aynı iktidar, iç siyasette herhangi bir ölçüsü olmayan bir anlayışa sahip olduğu için milletin diğer yarısını terörist, gay, Allahsız, dinsiz ilan edebiliyor. Tarihteki düşmanlıkları ve milletin hem umutlarını hem de korkularını çok iyi kullanabiliyor. Göçmen siyaseti de başarısız olacak, büyük ihtimalle canımız yanacak.

Ne var ki fanatikler ve bankamatik farelerinin yüzü kızarmayacak.

Onlar “Sonuna kadar Erdoğan” diye diye belki de ülkenin sonunu getiriyorlar…

Hainle kahramanı ayırt edemeyen Şamlılara, Küfeli gibi davranan Şamlılara laf anlatmak boşa zaman kaybıdır.