“Türk’e durmak yaraşmaz!”

Cumhuriyet ve Mustafa Kemal devrimleri hedefte olduğu sürece ulus devlet ve laiklik hep hedefte olacaktır. Dindar gibi görünüp kendi karanlık emelleri için dine aykırı ne varsa yapanlar neyse Kemalist görünüp Kemalizm’e düşmanlık yapanlar da aynıdır ve her ikisinin de ortak paydası aynı hedefe saldırmaktır.

Milli Mücadele’yi askeri zaferle tamamlamamızın ardından 24 Temmuz 1923’te Lozan Antlaşması’nın imzalanması ve (Mustafa Kemal’in sözüyle, “husumet dünyasına karşı”) zaferimizi siyasi olarak da diplomatik zaferle tescillememizi, Yunanistan ve İngiltere başta olmak üzere birçok devlet hazmedememişti.

O gün bugündür içeride baş hasmımız olan Fener Kilisesi, Yunanistanın siyasi elçilik aparatı gibi sürekli cumhuriyete ve Lozan Antlaşması’na karşı tacizde bulunuyor.

Sadece o mu?

Hayır, elbette.

Cumhuriyet ve laiklik düşmanı olan siyasal İslamcısı, siyasal Hıristiyan’ı ve siyasal Yahudi’si de hasılı her kim varsa tümü devşirdikleriyle bir olup, Fener Kilisesi’ni önlerine alıp hep birlikte cumhuriyete, laikliğe ve Mustafa Kemal’e taciz ateşine devam ediyorlar. Fener papazı “ekümenik” sakızını çiğnerken diğerleri de ekümenikliğe karşı bayrak açmış gibi görünerek “mübadele” sakızını çiğniyor. Görünüşte hepsi birbirine karşı uç noktada duruyorlar (kimi milliyetçi, kimi Atatürkçü, kimi solcu, kimi demokrat, kimisi de din maskesi taktığı için) ve hainlikle yaftalanıp linç edilmemek için hiç kimse bu paçozları tartışmaya veya soru sormaya cesaret edemiyor!

Anlaşılan o ki cumhuriyete, ulus devlete ve laikliğe saldırı stratejisini belirleyenler bu devşirmelere rolü böyle yazmış!

Bakmayın siz bunların “Biz olmasak Fener Kilisesi ekümeniklik ilan edecek, bunlarla mücadele ediyoruz.” palavralarına… Bunların hepsi geri planda aynı amaç ve kişisel çıkarları için birbirlerini kucaklıyorlar. Bu milletin ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kaderi kripto FETÖ’cü üç paçoza kaldıysa vay halimize!

Şimdi gelin, birbirlerine hiç benzemeyen “husumet dünyasına” göz atalım ve ortak paydada nasıl buluştuklarını belgeleriyle ve kendi sözleriyle görelim.

Hadi başlıyoruz!

Üç benzemez gibi görünenler!

Ercan Yavuz, Cazim Gürbüz, Muammer Karabulut ve diğerleri…

FETÖ’nün yayın organı Aksiyon dergisinin 17-23 Ocak 1998 tarihli 163. sayısında FETÖ firarisi Ercan Yavuz’un “Sürgündeki Ortodoks Türkler” başlıklı bir yazısı yayımlandı.[1] Derginin bu sayısının kapağı “Hristiyan Türkler” başlığını taşıyordu. Başlıkta yer alan isimse Papa Eftim’di.

Yazıya geçmeden önce şahsın Atatürkçü gibi kamufle olmaya çalışırken bir yandan özellikle Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü devrine yaptığı “nüfus planlamaları” göndermeleri ve 15 Temmuz öncesi darbe girişimini ima eden birkaç paylaşımını gösterelim:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Lozan zaferini kazanan Mustafa Kemal’e, Cumhuriyet ve laikliğin teminatı olan anlaşmaya saldırmanın en paçoz halidir bu.

Bağlantıda bulunan yazıyı da kısaca incelediğiniz zaman bilhassa “mübadele” konusunda yapılan duygu sömürülerinin, kaynaksız sözlerin, asılsız bilgilerin bu yazıdan alınıp tekrar edildiğini göreceksiniz.

Unutmayın ki ‘Yalan ve uydurma hikayelerle’ tarih oluşturarak gerçekleri insanlara unutturmak Romalıların icat ettiği bir taktiktir.

Bu yalanları tekrar edenlerden biri Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut. Karabulut’la ilgili o kadar çok şey yazdık ki haklı olarak Noel Baba’nın da FETÖ’cü olduğunu düşünmeye başladınız. Normaldir çünkü heybeden FETÖ’den başka bir şey çıkmadı şimdiye kadar.

Kadim devletin açılımcı derin adamı Ömür Çelikdönmez’in daha önce ele aldığımız “Türk Ortodoks Kilisesi ve yeni teopolitik açılımlar”[2] başlıklı yazısında da “Sürgündeki Ortodoks Türkler”den esintiler var.

Çelikdönmez’in de Karabulut gibi siyasal İslamcı Haber Vakti’de yazdığını hatırlatalım.

Bugüne kadar yazdığımız yazıların da bundan sonra yazacağımız yazıların da bir yönüyle “dinlerarası diyalog” ve misyonerlik konusunu ele aldığını gözden kaçırmayın.

Şimdi Ercan Yavuz’un yazısından ilk bölümü alıntılayıp inceleyelim:

“Hristiyanlık ve Türklük. Yakın tarihimizde ve günümüzde bu ikisi, birbirine o kadar uzak mefhumlar olarak algılandı ki… Daha düne kadar Anadolu’da önemli miktarda Hristiyan Türk topluluğunun yaşadığından, bunların Kurtuluş Savaşımıza canla başla katıldıklarından ve sonrasında başlarına gelenlerden bugünün Türkiyesinde kaç kişinin haberi var?”

FETÖ işte böyle bir şeydir. Mübadelede Türklerin gönderildiğini yazarlar ama gönderilenlerin Yunan işbirlikçiliğini, Türkleri kahpece katlettiklerini ve vatana ihanet edenler olduğunu asla yazmaz ve söylemezler.

Yazımızın konusu Türk toplulukları olsaydı, ufku FETÖ’nün okullarından ibaret olan sahtekarları Altay’dan Tuna’ya mistik bir yolculuğa çıkarıp tüm Türk topluluklarını anlatırdık.

İstanbul Karaköy’de bulunan ve Türk Ortodoks Patrikhanesi olarak adlandırılan cemaatsiz kiliseyi hiç duymamış ve varlığını bilmeyen Gagauz Türklerini, Çuvaş Türklerinin ve Sibirya Türklerinin bir kısmının Hristiyan oluşunu Anadolu’da kalabalık kitleler hâlinde var olduğu iddia edilen Ortodoks Türklerle karıştırmamak gerekiyor.

Kalabalık kitleler hâlinde Anadolu Türk Ortodoks varlığı bir mevhumdur (Söylemden ibaret ve soyuttur.).

Şunu belirtmek gerekir ki tarihi kaynaklarda Karamanlıların yalnızca Türkçe konuştukları fakat Grek alfabesi kullandıkları sabittir. Bununla beraber Arap harfli Türkçe yazanlara da rastlanmıştır.

Ne var ki bilhassa Evliya Çelebi’nin yazdıkları sıklıkla çarpıtılır. Evliya Çelebi, Seyahatname’de “Kadim eyyamdan beri Urum keferesi bir mahalledir. Cümle üç yüz haraçtır. Amma asla Urum lisanı bilmeyüp batıl Türk lisanı bilirler.” diye yazıyor

Bakın, “Her büyük adamın bir hatası… Karamanlı Hristiyan Türkler de Atatürk’ün…”[3] başlıklı bir yazı yazan Cazim Gürbüz, yazısında bu bilgiyi verdikten sonra aynen şu enteresan yorumu yapıyor: “…bölgedeki Hristiyan azınlığın Türk kökenli olduğunun ve dillerinin de bozulmadığının altını çiziyor.”

Papa Eftim zamanına kadar pek çok yerli ve yabancı kaynak Karamanlıların Türkçe konuştuğunu yazar ama ne Karamanlıların kendi kaynakları ne de onlar hakkında yazanlar Karamanlıların Türk’üz dediklerini yazmaz.

Diğer yandan Cazim Gürbüz, şahsının cehaletine ve okuduğunu kavrama yeteneğine aldırmadan Atatürk’ü eleştirmek ve saldırmak için enteresan bir yorum daha yaparak “Gerçi Rum isek de Rumca bilmez Türkçe söyleriz.” diyen Rumlardan “Durumlarını anlatmak için ağıt yakan Hristiyan Türkler…” diye bahseder.

Bir adam kendisine Türk’üm diyorsa ve bunda samimiyse onu yargılamak bize düşmez. Gel gelelim Mustafa Kemal’e, Cumhuriyetin ve Laikliğin teminatı olan Lozan Antlaşmasına sinsice saldıranların aynı yalanlarla el birliği yaptıklarını göstermek için bu örnekleri yazıyoruz.

Şimdi Cazim Gürbüz ve Ercan Yavuz’un yazılarındaki esas noktaya geliyoruz. Gürbüz’ün yazısı 2018 tarihli, Yavuz’un yazısı ise 1998.

Ve iki yazıyı karşılaştırdığınız zaman cümlelerin bile birebir aynı olduğunu göreceksiniz!

Bunu daha somut bir şekilde ele alalım.

Ercan Yavuz şöyle yazıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Cazim Gürbüz de yazısına buradan başlıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Yavuz’un yazısından bir bölüm daha: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…” diye gidiyor.

Gürbüz’ün yazısına bakalım: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…”.

Yavuz’un yazısından son bir örnek daha verelim: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.” diye devam ediyor.

Gürbüz’ün yazdıklarına bakıyorum ve yine hiç kendimi yormayarak gözüm kapalı aynı metni buraya yapıştırıyorum: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.”

Gürbüz’ün yazısının tamamı Ercan Yavuz’un yazısından aşırmadır. 

Bunun birinci ve kesin anlamı, Gürbüz’ün yazısının FETÖ’nün yayın organından kopyadır.

İkinci ve önemli anlamı, Mustafa Kemal’e saldıranların aynı kaynaktan beslenerek hareket ettiğidir.

Gürbüz’ün ve Yavuz’un yazısı birebir aynı olduğu için ayrıca karşılaştırmayacağız. İlgili yazıya dair verdiğimiz bağlantıyı incelemeniz yeterlidir. Ayrıca Gürbüz yazının sonunda tek bir kaynak belirtilmiş ve geçerli olmayan bir bağlantı “hisse.net” eklemiş.

Sonuç itibariyle…

Muammer Karabulut’da FETÖ firarisi Ercan Yavuz ve Cazim Gürbüz de yerseniz Kemalist Türkçü…

Ercan Yavuz’un yazısında kullandığı ve Gürbüz’ün de kopyalayıp yapıştırdığı “yürek paralayan” ifadeleri aklınızda tutun. Yunan yazarlardan alıntı yaptığımız zaman hepsinin aynı ağızdan konuştuğunu, nasıl Mustafa Kemal karşıtı propaganda yapıldığını daha iyi anlayacaksınız.

Zira Sevgi Erenerol’dan Muammer Karabulut’a, Ercan Yavuz’dan Cazim Gürbüz’e kadar bazen Mustafa Kemal’e bazen de İsmet İnönü’ye yönelik yapılan mübadele eleştirilerinin perde arkası budur.

Şimdi bir de Noel babacı Muammer Karabulut’un mübadele hakkındaki görüşlerinin FETÖ’cü Ercan Yavuz’un yazısıyla paralelliğine gelelim.

Karabulut, “ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi”[4] başlıklı bir başka komedi senaryosu yazmış. Yazı tabii bir komedi senaryosuna en uygun platform olan 5Gvirusnews isimli sitede yayımlanmış.

“ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi” isimli yazının girişi varil petrol fiyat hesaplamalarıyla filan başlıyor. Sonra nereye geliyoruz?

Evet, sonra mübadele ve tehcire geliyoruz.

Karabulut, Karamanlı Hristiyanların mübadelesini “Karamanlı Türk Hristiyanların Mübadelesi ile Anadolu’dan Ulusal Bilincin ve Laikliğin Tasfiyesi” başlıklı kısımda inceliyor. Mustafa Kemal’i birazcık bilen birinin bu başlığı atarken yüzünün kızarması gerekir ama Karabulut utanmamış, yazmış.

Karabulut, Ermeni tehcirini ve Rumların mübadeleyle gönderilmesini ABD’nin bir oyunu olarak görüyor. Bütün bu süreçlerde FED’in rolünü görmek zorundayız, diyor. Dahası, element uydurmaya devam ederek mübadeleden “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri…” dediğini iddia ederek söz ediyor.

Burada Ercan Yavuz’un yazısındaki bir başlığı tekrar vererek özetle alarak karşılaştırma yapacağız:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Aynı bölümde, “Biz sizdeniz”, “insaniyet dramı” vs. gibi, olayı dramatize eden ifadeler yer alıyor. Bu bölümdeki ifadeler de gelip Karabulut’un yazısında “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri”, “mübadele üzüntüsü” oluveriyor.

Karabulut durmuyor ve haddini aşmaya devam ediyor: “ABD’nin planladığı zorunlu mübadele ile 1 Mayıs 1923-1927 tarihleri arasında Anadolu’da yüzlerce yıldır yaşayan, Kurtuluş Savaşı’na destek veren bir milyonu aşkın Türk Ortodoks Hristiyan, yalnızca inançları yüzünden Yunanistan’a gitti. Daha doğrusu, Türk Kurtuluş Savaşı’na verdikleri destekten dolayı cezalandırıldılar.”

Ve 2008’de Milli Savunma Bakanlığı görevini yürüten Vecdi Gönül’ün “Mübadele olmasa milli devlet olabilir miydik?” sorusuna ta 2020’de cevap veriyor:

“Aslında Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri dediği mübadele olduğu için, ne milli devlet ne de laik devlet olamadık. AB-D’li sapkınlar çoktan planını yapmışlardı. Binlerce yıldır birlikte yaşayan Türkleri inançları içinden birbirinden ayırmıştık. Bugüne bakarak bugün için sorulması gereken soru, Türk’ü Hristiyan olduğu için kendi topraklarından tasfiye-mübadele eden bir ülke, laiklik ve ulus temelinde yükselen bir devlet kurabilir mi?”

Mustafa Kemal’e yaptığın bu düşmanca hakareti ne biz ne de Türk milleti içimize sindirmeyeceğiz ve asla unutmayacağız!

Sen Mustafa Kemal’e nefret kusan ve kan düşmanı gibi davranan Dilipak’la kol kola gez, siyasal İslamcıların sitesinde yaz, hem laik devlete karşı ABD’li sapkınların oyun kurduklarını iddia et hem de laikliğin bir numaralı düşmanlarıyla güya ABD’li sapkınlara karşı mücadeledeymiş gibi davran. Millete de bunu yedirmeye çalış.

Yiyene afiyet olsun ama biz bu adi iftiraya cevapla devam edelim. Ardından Fener Kilisesi’nin ve Yunan kamuoyunun Karabulut’la nasıl da aynı fikirde olduklarını görelim. Son noktayı da son söz sahibi Mustafa Kemal’e bırakalım.

Önce bilhassa mübadeledeki ABD rolü başta olmak üzere bu adi aşağılık yalanları deşifre eden TBMM tutanaklarıyla sizin o karanlık iç yüzünüzü ortaya dökmek şart oldu:

Lozan Konferansıyla ilgili olarak Ankara’ya dönerek izahatta bulunan Trabzon mebusu Hasan Bey’in anlattıkları açıktır. Buna göre, mübadele fikri olarak Yunan tarafından geliyor. Türk heyeti teklifi kabul ediyor ve görüşmeler bu yönde gidiyor. Ancak talimat aldığı düşünülen Venizelos fikrini değiştiriyor ve mübadeleyle ilgili “Çok kötü oldu, herkes mahvoldu. Ev bark yıkıldı.” kabilinden zırlamaların temeli olan görüşleri öne sürüyor. Ancak Türk tarafının kararının kati olduğunu, mübadele fikrinden dönmediği anlatılıyor.

Elbette böyle olacaktır. Ankara’nın bu konudaki tavrı nettir.

Papa Eftim’le ilgili çalışmalarda da Türk ve Yunan araştırmacılarının atıfta bulunduğu ve Fener Kilisesi’nin fahri büyükelçisi olan Alexis Alexandris de Muammer Karabulut’la aynı dili konuşuyor:

“Yunanistan’ın Küçük Asya Savaşı’ndaki yenilgisinin ardından savunmasız Doğu Helenizm’i Türk etno-dinsel fanatizminin insafına bırakılmıştı. Eylül 1922’den itibaren, İzmir ve Küçük Asya sahillerindeki katliamları, İyonya’nın 18-45 yaşlarındaki yerli Rum ve Ermeni erkeklerinin ölüm yürüyüşleri ve çalışma kamplarında hapsedilmeleri takip ederken Hristiyan unsuru toplu olarak yok etmeye yönelik bir Türk planı uygulamaya kondu.”[5]

Tıpkı FETÖ paçozları ve Karabulut gibi toplamda 1.300.000 mübadilin Yunanistan’a geldiğini iddia eden Alexandris, kendi ülkesinin meclisinden bihaber Karabulut’un aksine Lozan’a doğru şekilde atıf yapıyor:

“Türk tarafının, Yunanistan ile Türkiye arasında azınlık nüfuslarının mübadelesinin zorunlu ve kapsamlı mahiyetine ilişkin tutumu kabul edildiği sürece, mülteci konusunun acilen görüşülmesine herhangi bir itirazı yoktu.”

Alexis Alexandris’in yazısının bağlantısıyla birlikte Yunan milliyetçilerinin mübadeleye nasıl baktıklarını gösteren birkaç örnek daha ekledim. Şimdi son söz sahibinin, Mustafa Kemal’in, Hakimiyet-i Milliye’ye (2 Ocak 1923) Fener Kilisesi hakkında yaptığı açıklamaya bakalım:

“…Azınlıklara gelince… Bu konuda mübadele meselesini göz önünde bulundurmuştuk. Diğer devletlerin temsilcileri de bu zeminde fikrimizi takip ve kabul etmişlerdir. Ancak bir fesat ve hıyanet içjnde bulunan ve memlekette nifak ve bozgunculuk tohumu saçan, Hristiyan hemşehrilerimizin huzur ve refahı için felakete ve uğursuzluğa sebep olan Rum patrikhanesini artık topraklarımız üzerinde bırakamayız. Bu tehlikeli teşkilatı memleketimizde muhafazaya bizi mecbur etmek için ne gibi sebepler gösterilebilir? (…) Bu fesat ocağının hakiki yeri Yunanistan değil midir?”

Mustafa Kemal’in Fener Kilisesi hakkındaki görüşleri açık şekilde göstermektedir ki Fener papazlarının kapı dışarı edilmesine büyük devletlerin direnmesi hatta tehditvari hareketler içine girmesi, mübadeleyi çok daha zorunlu kılmıştır. Fener papazları gibi fesatçıların daha kalabalık bir nüfus üzerinde çalışması günümüz Türkiye’sindeki ihanetler göz önüne alındığında çok daha tehlikeli olacaktı. İşte Mustafa Kemal bu yüzden son söz sahibidir. Yine dehasını gösterip hem Fener papazlarını bir köy papazı konumuna getirerek faaliyetlerini kısıtlamış hem de Karabulut gibi gizli misyonerlik faaliyetleri yürüten diyalogçu kriptoları bir asır öncesinden umutsuz vaka hâline getirmiştir.

Fener papazının Gökçeada’daki (İmroz) ayinlerine ve burada Yunan basınına verdiği demeçlere bakarsanız ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız.

Kemalist gibi davranan sızıntıların renkleri farklı gibi görünse de kimlerle aynı ağızdan konuşarak Mustafa Kemal’e düşmanlık ettiklerini görün diye yazıyorum.

Şimdi bir de Yunan basınından bir haberi aktaracağım. O zamanlar İyi Parti milletvekili olan Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın beyanlarına da yer veren haberde şunlar yazıyor:

“Türk Milletinden Patrikhane’ye Karşı Saldırı

İyi Parti milletvekili Ümit Özdağ, Ekümenik Patrikhane’ye, Rumların yaşamadığı üçüncü ülkelerde metropolit atadığı için ve ayrıca Türk hükümetine, kutsal sinoda katılabilmeleri için rahiplere Türk vatandaşlığı verdiği için saldırdı. Ayrıca, nüfus mübadelesi sırasında Türkiye’den ayrılan Rumların geri dönmesi çağrısında bulunanlara (yani AKP’ye) hitaben, “kendileri Yunanistan’da yaşasınlar” diyerek tepki gösterdi.”[6]

Mübadele konusunda Mustafa Kemal’i suçlamak için kendi kendine tarih uyduran, asılsız sözler uydurup Mustafa Kemal’e mâl etmeye kalkanların anlattıklarıyla Batılıların Anadolu’da Türkleri Rumlar karşısında haksız çıkartan söylemleri paralellik gösterir. Çünkü bu sinsilere kalsa Anadolu’da işgal yıllarında Rumların hiçbir şey yapmadıklarını düşüneceğiz. Az buz değil, 80 bin mübadil olduğunu ve bunların ezici çoğunluğunun Türk olduğu iddiası var ortada. Önce Ercan Yavuz’un, Sevgi Erenerol’un babası ARİS Selçuk Erenerol’a dayandırdığı görüşe ve ardından da TBMM tutanaklarından bir örneğe bakalım:

“…Tıpkı Lozan’da olduğu gibi 1964 yılında da insanların kökenine bakılmaksızın din unsuru dikkate alınıp yaklaşık 70 bin kişi sınırdışı edildi. Aris Selçuk Erenerol’a göre bu rakam 86 bin olup 15-20 bini hariç hepsi Türk’tü.”

İlgili yazının aynı bölümünde Papa Eftim’in İsmet İnönü’yle görüştüğü ve “İkinci bir Lozan faciası yaşanmaması” istediği yazıyor. Hatta aralarında sert münakaşaların olduğu söyleniyor. Bize göre Papa Eftim’in İnönü’yle sert münakaşaya girdiği iddiası, Said Nursi’nin Atatürk’e atar yaptığı iddiası gibi komik bir hikâyeden ibarettir ancak mübadele yıllarında Papa Eftim’in mübadilleri kalmaya ikna etme çabası olduğunu biliyoruz. Bunu da önümüzdeki yazılarda yazacağız.

Şimdi TBMM tutanaklarına dönelim:

Gümüşhane mebusu Hasan Fehmi Bey’in verdiği beyan çok önemlidir. TBMM’de o tarihte konuşulan konu, hazinenin bütün borçlarının ödenmesiyle ilgilidir. Hasan Fehmi Bey, Ermenilerin ve Rumların Türkiye’nin hem doğusunu hem de batısını mahvettiklerini anlatarak bunlara ödeme yapılmasını istemiyor. Kanun, Meclis’te bu şekliyle kabul ediliyor.

Şimdi önemli bir noktaya dikkat çekelim ve mesele daha iyi anlaşılsın.

Agos’ta yayımlanan bir yazıda[7] bu kanun inceleniyor ve ulus devlet vurgusu yapılarak dönemin yönetimi eleştiriliyor. Rum ve Ermeni meselesinde Karabulut ne diyordu? Tehcirin ve özellikle mübadelenin ulus devlet olmamızı engellediğini iddia ediyordu.

Şimdi size bir mübadilden örnek vereceğiz. Bu kişi Kayserili bir papa olan Neofitos’tur. Daha 1924 yılında Selanik’te “Milli Felaket” adını verdiği bir kitap yazıyor. Kitabın girişinde bir şiire yer veriyor. Şiirin son kıtası şu şekilde:

“Kilisayı, mektepleri terk ettik,

Eşyaları, paraları sarf ettik.

Andalayi yapanlara kahrettik,

Her birimiz bir tarafa atıldık.”

Biz de Mustafa Kemal’e kahredenlere kahrettik.

Neofitos, “Milli Felaket” kitabında Yunan milliyetçi düşünürlerinden Rigas Fereos’u anmayı ihmal etmez. Onu, vatanı zalim tiranlardan kurtaran bir kişi olarak anar. Bir gün sürüldükleri ata toprağına dönerek felaketlere sebep olanlardan hesap soracaklarını yazar.

Ercan Yavuz’un yazısındaki “Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Maceraları” başlıklı kısım da Ömür Çelikdönmez’in yazısına kaynak oluyor. Önce Ercan Yavuz’un yazısındaki ifadelere bakalım:

“…Hamdullah Suphi’nin bundan sonraki uğraşı, büyükelçilik yaptığı Romanya’daki Hristiyan Türkleri Marmara Bölgesi’ne yerleştirmek oluyor.

(…) Buna rağmen Hamdullah Suphi, büyük düşlerini gerçekleştiremese de 1935 yılında Romanya’dan 10’u kız 70 Hristiyan Türk gencini getirip Türkiye’deki çeşitli okullara yerleştiriyor.”

Ekümenik açılımcısı Çelikdönmez de aynı satırları tekrarlıyor:

“1930’lu yıllarda Türkiye’nin Romanya Büyükelçisi Hamdullah Suphi Tanrıöver, Romanya’dan Türkçe konuşan Hristiyanları, Marmara Bölgesi’ne yerleştirmeye çalıştı.

(…) Ardından gelen savaş nedeniyle planlarını tam olarak gerçekleştiremedi ancak 1935’te 70 Gagauz gencini Türkiye’ye getirmeyi başardı.”

Buradaki ilginç bir noktayı da belirtmeliyiz. Çelikdönmez’in yazısında “seçilmiş kaynakça” bölümü var. Neredeyse birebir alıntı yaptığı Ercan Yavuz’un yazısını ise eklememiş. Cazim Gürbüz gibi…

Ercan Yavuz’un yazısını analiz ettiğiniz zaman merkezinde FETÖ’nün olduğu ve propaganda metni olarak yazılıp “görevliler”e dağıtıldığı anlaşılıyor.

Karabulut, Erenerol, Yavuz, Gürbüz, Çelikdönmez ve niceleri ne kadar farklı bir tablo yaratmaya çalışsa da Ermenilerin ve Rumların Anadolu’da yaptıklarını küçük bir gruba mâl etmeye çalışmak çok büyük bir sinsiliktir.

15 Mayıs’ta kiliselerde sakladıkları silahları alıp rıhtıma koşarak Türk katliamı yapanlarla Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da akla hayale gelmeyen vahşete imza atanları yok sayarsanız tabii ki binlerce Türk Ortodoks’unun yaşadığı pespembe bir Anadolu’ya inanmanız normaldir.

Yıllardan beri yok mübadeleyle gidenler, yok evi yurdu mahvolanlar bilmem ne edebiyatı yapıp duran sahte milliyetçilerin -Cazim Gürbüz örneğinde olduğu gibi- maskelerini düşürmeye devam edeceğiz.

Kendinize Kemalist, milliyetçi vs. demeyi bırakıp işgal yıllarında hiçbir sorun yokmuş da Türkler kendi kendilerine silahlanıp millete saldırmış gibi davranan İslamcılarla, sol liberallerle, Ermenici ve Rumcularla kol kola gezin.

Türk hükümetinin; önemli bir kısmı Helenizm propagandasına katılmış, kendi içinde Türklüğü ve Rumluğu konusunda bir bütünlük sağlayamamış, hangisinin hangi akıma destek verdiği belli olmadığı için cumhuriyet sonrası nasıl davranacağı bilinmeyen kitleleri Türkiye’den göndermesi kusursuz bir harekettir. Ulus olmanın, ulus devleti olmanın yolunu açan önemli safhalardan birisi mübadeledir.

“Atatürk’ün en büyük pişmanlığı” meselesini ve Hamdullah Suphi’nin anısını kaynak göstermelerini ayrıca ele alacağız.

Gelecek yazılarda Ercan Yavuz’un yazısını ele almaya devam edeceğiz, Papa Eftim’in Teoman Ergene müstearıyla yazdığı “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” isimli kitabını tarihi gerçeklerle karşılaştıracağız; ilk defa yayımlanan dilekçeleri, TBMM tutanaklarını yayımlamaya devam edeceğiz.

İsterseniz o tarihe kadar şunları yapabilirsiniz:

Mustafa Kemal’in Papa Eftim hakkında söylediği iddia edilen sözlerini belgeleyebilirsiniz.

Mustafa Kemal’in “bir ordu kadar hizmet ettiği”ni söylediği Papa Eftim’den Nutuk’ta, söylev ve demeçlerinde neden hiç bahsetmediğini sorabilirsiniz. Herkesten bahsedilmemesi normaldir ama bir ordu kadar hizmet etmiş birinden hiç mi söz edilmez?

Yine Nutuk’ta Rumların hainlikleri, Pontusçuluk vs. anlatılırken Papa Eftim’den ya da canla başla mücadele eden Türk Ortodokslarından neden bahsedilmediğini düşünebilirsiniz.

Biz bunun cevabını verene kadar tabii.

Ve son olarak…

Milli mücadele yıllarında alkol yasaklanmıştı ama ev yapımı rakının en iyisi Keskin’den yola çıkartılıp gizlice dağıtılıyor ve karaborsa olarak satılıyordu!

“Biz Romalıyız.” diye kavramlar üzerinden karmaşa yaratmaya çalışan siyasal İslamcı Dilipak’la aynı sitede “Mübadele ulus devleti engelledi.” gibi zırvalar yazacak kadar nasıl bir travma yaşadığınızı da sorgulayabilirsiniz.

Akli dengenizin yerinde olduğu epeyce şüpheli çünkü.

[1] https://forum.memurlar.net/konu/1389929/soydasinin-yaninda-duran-gagavuz-tegmen.html

[2] https://www.dikgazete.com/yazi/turk-ortodoks-kilisesi-ve-yeni-teopolitik-acilimlar-6900.html

[3] https://www.bayburtpostasi.com.tr/her-buyuk-adamin-bir-buyuk-hatasi-karamanli-hiristiyan-turkler-de-ataturkun

[4] https://www.5gvirusnews.com/yazarlar/abd-nin-sirri-ve-derin-turk-tarihi-h327.html

[5] https://www.kathimerini.gr/society/1061945/i-ypochreotiki-antallagi-plithysmon/

http://i-m-patron.gr/i-m-patron-old.gr/patriarxhs/hmera_001018.html

[6] https://news.rik.cy/el/article/2019/5/17/epithese-tourkou-bouleute-enantia-sto-patriarkheio-6349005/

[7] https://www.agos.com.tr/tr/yazi/23875/pandemi-ve-teklif-i-milliye-dayanismasi

Buhari de olsa bir başkası da olsa her rivayet edilin hadisin doğru olmayacağı bilinen bir şeydir. Ne var ki Türkiye’de bu hadisin doğruluğundan çok kastedilenin ne olduğu, Fırat’ın etrafında yaşayanların yani Türk milletinin neye dokunup dokunmayacağı tartışılır. Hadisi tartışanların bir kısmına göre tartışılan şey doğrudan su meselesidir. Bir kısım kimseler de kastedilenin petrol olabileceğini düşünmektedir. İşte tartışılanlar bunlardır.

Ama bu hadisin ne amaçla kullanılabileceği tartışılmaz.

İsrail devletinin arşivlerindeki belgelerin gizlilik statüsü kaldırılınca ibretlik hikâyeler de ortaya çıkar. Bunların hemen hepsi aldatma hikâyeleridir.

Afrika ülkelerinden Çad’ın başkenti Encemine’de modern bir cami yapılır. Şimdi sırada müezzini bulmak vardır. Buna karşın aranan kişi bir türlü bulunamaz. Derken nihayet bu vazifeye aday birisi çıkar.

Müezzin işini çok iyi yapar. 10 yıldan uzun bir süre boyunca cemaatine vaazlar verir, namazları kıldırır.

1943’e gelindiğinde müezzin camiye uğramaz olur. Namazları aksatır, vaazları aksatır. Tabii ona da anlayış göstermek gereklidir. Neticede 40 ev, iki otel, bir sinema salonuna sahip olmak öyle kolay iş değildir!

Cemaatin baskılarına dayanamayan müezzin, sonunda Yahudi olduğunu itiraf etti. Sonra ne mi oldu? Doğal olarak ortalık karıştı ama Çad’ın Yahudi müezziniyle karşılaşıp bunu mektubuna yazan İsrailli diplomatın şu ifadesi herkes için ibret olmalıdır:

“…Ayrıca Afrika’nın hiçbir şeyi fazla ciddiye almama eğilimi nedeniyle de bu mesele unutuldu.”[1]

Sizi yönetmek isteyenlerin kullanmak istediklerinde dikkat edecekleri özellikleriniz veya kullanacakları yöntemlerin bir kısmı şunlardır:

1- Öyle bir kısım şuursuzun iddia ettiği gibi “Düşman bizi yönetmek için cumhuriyet projesini uyguladı!” diye bir şey yoktur. Düşman sizi, sizin değerlerinizi kullanarak yönetmek ister. Birilerine kucak açıyorsanız, birilerini aranıza alıyorsanız casusu da onlar arasında arayacaksınız. Tabii aklınızı kullanıyorsanız…

2- Bilhassa Yahudiler casusluk konusunda o kadar iyilerdir ki Sami kavminden olmanın avantajını da kullanarak İslam toplulukları arasında cirit atarlar. Eğer Buhari’nin aktardığı binlerce hadis varsa bunları tek tek incelerler. İşlerine yarayan bir hadis varsa bunu kullanırlar ama yoksa -tarih alanında da yaptıkları gibi- dezenformasyon çalışması yaparlar. Yani hadis uydururlar ve buna bir de kaynak gösterirler. Türkiye’de yıllardır “Kanuni dansı yasakladı, bu da kaynağı” iddiası dolaştı ama kaynak soranların bile birçoğu kaynağa bakmadı. Eğer baksalardı görürlerdi ki bahsi geçen kitapta böyle bir olay yoktur.

3- Kişisel zaafların en büyüğü cehalettir. Cehaletin de en kötüsü aklını kullanmaktan yoksun olmak ve daha da kötüsü akılcılığı zararlı bir şey olarak sunmaktır. Bütün dünyanın kullandığı faydalı şeylerin sizin aranızda kötülendiğini görüp işkillenmiyorsanız aklınızı kullanmıyorsunuz demektir.

4- Ahlâksızsanız düşmanın kucağında gezersiniz. Düşmanın sesi olursunuz. Düşmandan çok bağırır, düşmandan çok saldırırsınız. Yaptığınız ahlâksızlık nedeniyle düşmanın eline düşersiniz. Sonra o size çok daha fazlasını yaptırır.

5- Paraya, makama, mevkiye, şehvete düşkünseniz ya da kumar borcunuz varsa, eşinize veya sevgilinize yetemiyorsanız düşmanın eline düşersiniz. Bir futbol müsabakasında şike yapmak isteyen küçük çaplı bir suç organizasyonu bile hakemlerin, sporcuların, yöneticilerin bu zaaflara sahip olup olmadığını araştırır.

6- Topluma düşmansanız veya kendi insanlarınızı hakir görüyorsanız yine düşmanın eline düşersiniz. Kendinizi abartıyor ve asıl amacınızı unutup çok büyük olmak istiyorsanız düşman casuslarının çantasında sizin için hazırlanmış türlü vaatler vardır.

Buhari’nin rivayetini bir de bu yönlerden okuyun. Şunu da bilin ki hiçbir ayetin ya da hadisin iptal edemeyeceği ve etmeyeceği yegâne şey vatan sevgisidir. Hadisle kastedilen ister petrol olsun ister su ister altın ister başka bir şey… Kendi vatanınızın toprağı ve onun zenginlikleri sizin için lanet oluyorsa ya siz akılsızsınız ya da aklınızı başkaları kullanıyor.

Sun Tzu; Yerel casus, düşmanın içindeki casus, taraf değiştirmiş casus, ölü casus ve canlı casus olmak üzere beşe ayırdığı casusluğu düşmanın bilmemesini “hükümdarın hazinesi” olarak niteler.

Yerel casuslar düşmanın toprağında yaşar. Taraf değiştirmiş casus kendi ülkesine ihanet eder. Düşmanın içindeki casuslar ise memurlar, bürokratlar, subaylar, saray görevlileridir. Ölü casus düşmana yanlış bilgi verir veya şeflerinin verdiği yanlış bilgiyi düşmana iletir. Canlı casus ise düşmandan bilgi getirir.

“İstihbarat Raporlarında GAP Senaryosu” (2004) adlı kitabın yazarı Hasan Taşkın, Abraham Tilmen adında bir şahısla yaptığı telefon görüşmesine yer vermiştir. Tilmen’in kim olduğunu, ne için arandığını yapacağım alıntıda anlayacaksınız (sadeleştirildi):

“Abraham: Telefonumu nereden aldınız?

Yazar: Adınızı bazı raporlarda duyduk. Şanlıurfa’da çalıştığınız, 450 bin dönüm arazi satışıyla ilginiz olduğu söyleniyor.

Abraham: Size bu fıkrayı kim anlattı? Benim orada bir metrekarem bile yok.

Yazar: Satın almıyorsunuz. Arazi alımlarını organize ettiğiniz söyleniyor.

Abraham: Tamam, evet. Benden ne istiyorsunuz?

Yazar: Bu doğru mu?

Abraham: Hayır, doğru değil. Kimse benim çalıştığım toprakları satın almıyor. Ben bir Türk firması için çalışıyorum. Firmanın adı da Koç-Ata Sancak. Eğer benim ne yaptığım hakkında bilgi istiyorsanız orayı arayın. (…)

Yazar: Ne kadar zamandır Türkiye’de bulunuyorsunuz.

Abraham: 4 yıl oldu.

Yazar: İki ayda bir İsrail’e gittiğiniz doğru mu?

Abraham: Hayır, altı ayda bir gidiyorum.

Yazar: Sizinle İsrail arasında bir bağlantı var mı?

Abraham: Kesinlikle yok. Size bunu kim söyledi bilmiyorum ama o bir yalancı.”

Aynı kitaptaki araştırmalar aracılığıyla öğreniyoruz ki İsraillerin toprak satın alma noktasında kullandığı türlü yollar vardır. Bu yolların her biri Türk istihbaratı tarafından ifşa edilmiştir ancak siz uyusanız da düşman uyumayacağı için daha rahat çalışacakları yasaların çıkarılmasını sağladılar!

Yabancılara mülk satışında en çok dikkat edilmesi gereken nokta, bilhassa teröre karşı duruşu ve partizanlık nedeniyle psikolojik baskı altına alınmış olan Karadeniz değildir. Asıl nokta Güneydoğu’dur.

Gerçi Yahudi ve Arap kardeştir; Arap da parasıyla efendilik taslamayı, hava atmayı sever. O yüzden bütün ülke bu noktada bilinçli olmalıdır. Ne var ki önceki yazımda yazdığım gibi devletin toplumu uyarması, bilinçlendirmesi için gerekli olan her türlü metnin veya konuşmanın cezalandırıldığı dönemdeyiz. Bu yolla hem devlet hem de millet hareketsiz bırakılmaktadır.

Asıl konumuza dönecek olursak İsraillilerin o dönem kimlerden yararlandıklarına dikkat çekmek gerekiyor.

Birtakım firmalara yuvalanan Yahudiler, sıradan vatandaşlara da bulaşıyorlardı. Bunlar arasından özellikle maddi durumu iyi olmayanlardan toprak satın aldıkları gibi bu iş için maddi durumu iyi olmayan başka vatandaşları komisyon karşılığında kullanıyorlardı.

Derinlerin dünyasında insanı hayrete düşürecek çok şeyler vardır ama içinde hakikatin gizli olduğu bilgi ve olaylar profesyonel çalışmalarla alaya alınarak küçük düşürülür.

Eski ABD’li Özel Kuvvetler mensubu Kenneth O’Keefe, ülkesi adına birçok operasyona katılmış bir askerdi. ABD’nin kirli savaşını, Siyonistlerin oyunlarını anlayınca istifa edip “canlı kalkan” olmuştu. Katıldığı bir TV programında tüm gerçekleri anlattı ama O’Keefe bunları anlatırken sunucu ne yaptı, biliyor musunuz? Mimikleri ve inceden inceye alaylı sözleriyle onu aşağılamaya kalktı.

Gaflet ve cehalet öyle bir şeydir ki kimi şuursuzlar O’Keefe’nin anlattıklarından habersizken kimileri de tıpkı ABD’li sunucu gibi gerçekleri alaya almaya çalışırlar. Özellikle sosyal medya aracılığıyla topluma aşılanan aşağılık kompleksi, eski bir askerin başka bir coğrafya için yaptığı itirafları o coğrafyanın insanına aşağılatır.

Samimi gülüşleri, alaycı gülüşleri, imalı gülüşleri tanırız. Bir de kibirli ve cahil insanların hasetliklerinden kaynaklı gülüşlerini ıskalamamalıyız. Bir tavsiye: Böylelerinin alaycı yaklaşımına karşı ciddi olun. Onlar delirip ciddileşince siz onu alaya alın. Aklıyla oynanan o olsun.

İsrail devleti, MOSSAD aracılığıyla başka ülkelerde medya baronları yaratmıştır. O baronların her biri casustur ve MOSSAD’ın parasını kendi parası zannettikleri zaman lüks yatlarıyla denize açılıp Tevrat’ın ırkçı tanrısı tarafından göğe (veya denizin dibine) çekilirler! Onlardan biri de Çek Cumhuriyeti doğumlu Robert Maxwell’dir.

Medya ve basın organları, Suriye’de yaşanan iç savaşa yangına körükle gider gibi gidiyor. Afrika’nın kıyılarında başlayıp Türkiye’ye kadar uzanan domino etkisinin son halkası Suriye’ydi. Hemen dibimizde insanlık dramının en büyüğü yaşanırken Türkiye ve Suriye’yi karşı karşıya getirenler, Müslümanların Müslümanları kestiği savaşta en kârlı ülkenin İsrail olduğunu hiçbir zaman anlatmadılar. Aksine yangına körükle gittiler ve türlü dezenformasyon kampanyalarıyla hem Suriye aleyhine yayınlar yaptılar hem de Türk kamuoyunu savaşa ikna etmeye çalıştılar.

Burada çok ilginç bir kurnazlık öyküsü yatılıdır. Daha önceki yazılarımda bahsettiğim bir nokta vardır. Siyasal İslam ve bölücü terör örgütünün Suriye kolu, Türkiye’yi Suriye’yle savaşa zorladı. “Mazisi insanlık tarihi kadar eski” Türk ordusu, Suriye ile savaşmayıp özel operasyonlarla bölücü terör örgütüne darbe vurdu. Asıl plan ise Türkleri “fetih” hülyalarına sürükleyip Suriye’yle savaştırmak ve sonra Türkiye, Suriye, İran’ın selasını okuyup BOP’u gerçekleştirmekti.

Olmadı.

Ama oldu gibi gösterdiler!

Şahsi menfaatleri ve gururları memleket meselesinden önce gelenler de bu algıya bile isteye hizmet ettiler. TV kliplerinden alınan görüntülerin ya da profesyonel oyuncuların mağdur olduğu fotoğrafların, videoların vatandaşları etkilemesine kızılamaz ama devlet kurumlarını yönetenlerin tavrı mutlaka tartışılmalıdır.

Tekrar konumuza dönelim.

Özcan Yeniçeri, 2010 tarihli “İsrail, psikolojik savaş yürütüyor!” başlıklı yazısında İsrail’in medya ve basında Suriye konusunda olduğu gibi ne gibi çalışmalara imza attığını kısaca derlemişti. O yazıdan birkaç alıntı alıyorum:

“Birkaç gün önce İngiliz Times gazetesi, sözde Körfez’deki askeri kaynaklara dayanarak verdiği haberde, Suudi Arabistan’ın İran’a olası bir saldırı hâlinde İsrail’e hava sahasını kullanması için izin verdiğini yazdı. Amerikalı bir askeri kaynak da ‘Suudi Araplar, kendilerini başka yere bakarken İsraillilerin ülke hava sahasından geçmesine izin verdi. Suudiler kendi savaş uçaklarının harekete geçmemesi ve kimsenin vurulmaması için denemeler yaptı bile. Bütün bunların ABD Dış İşleri Bakanlığının onayıyla yapıldığını’ iddia etti.”

Bu yalan haberler sonrası Suudi yetkililer açıklama yapıyor:

“Suudi Arabistan, egemenliğinin ihlal edilmesini ya da başka bir ülkeye saldırmak için hava sahasını kullandırmayı reddeden kararlı tutumunu yineler.”

Bir önceki yazımda Oded Yinon’un psikoljik harp kapsamında önerdiği noktaları özetlemiştim. Dikkat edin, bu haberler birebir o önerilerle uyumludur. Hem Arap liderler diğer İslam ülkelerinin gözünde Yahudi dostu oluyor hem de bu haberleri okuyan herhangi bir vatandaşın kendini güven içinde hissetmesine imkân vardır.

Anlaşılması gereken bir diğer nokta da İngiltere gibi ülkelerde medya imparatorluğu kurduran MOSSAD vb. İsrail kurumlarının ABD ve İngiltere’deki medyayı, basını psikolojik harp için nasıl kullandığıdır.

Türkiye’de de benzer çalışmaları en çok Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında gördük.

İsraillilerin en iyi yaptığı şeylerden biri, düşmanını dost ve dostunu da düşman gibi gösterebilmesidir. Doğu Akdeniz’de İsrail menfaatlerine darbe vuran amiraller, Balyoz’da kendi ülkelerine darbe vuran amiraller olarak gösterildi. Tüm basın ve medya ileri demokrasinin ilerlerken nasıl gözden kaybolduğunun ibretlik çalışmalarını yaptı.

Yine yakın zamanda Doğu Akdeniz’deki hatalı politikalara karşı devleti uyaran Türk subaylarına dava açıldı. Ayaklarına kelepçe vuruldu. Devletin nasıl hareketsizleştirilmek istendiğine, kamuoyunu aldatma çalışmalarını engellemek isteyenlere nasıl saldırıldığına güzel bir örnekti.

Oysa ABD’de pek çok emekli asker gayet etkindir. Ne var ki kıblesini Pentagon yapanlar için ABD bir demokrasi abidesidir. Emekli askerler devlet için konuşabilir ama Türkiye’deki subaylar ABD ajanı dinsizlerdir. Konuşamazlar.

Size ibretlik bir nokta daha: Taraf’ın kraliçesi Yasemin Çongar, eşinin CIA ajanı olduğu iddialarını da yukarıda anlattığım alaycılıkla, küçümsemeyle geçiştirmişti. Bir sivil ve bir asker yan yana gelince tozu dumana katıp hayal dünyasında cami bombalatan zihniyetin mensuplarından Çongar, eşinin ABD askeri dergilerinde Afganistan, Irak, Pakistan uzmanı olarak yazılar yazdığını anlatmadı.

Türkiye’nin en çok izlenen dizilerindeki baş hainler de yine gerçekte memlekete hizmet eden kahramanlardı. Bu kahramanlar arasında Kaşif Kozinoğlu, Muzaffer Tekin, Veli Küçük, Cem Ersever gibi insanlar vardı.

Üstelik Kozinoğlu’nun ölümü, TV kanallarından birinde, bir dizinin hain karakteri olan “Kaşifoğlu” adıyla verildi. Ya kasıt ya da bilinçaltındaki fazla yalanların taşıp dile vurması… Her ikisi de cehalettir ve her ikisi de ihanettir.

Bu arada Türk kamuoyunun nasıl yanlış yönlendirildiğine dair bir örnek daha: Bahsettiğim dizi, FETÖ’nün propagandasını en önde yapan diziydi. 15 Temmuz’da konserlere giden kitlenin dönmesini sabırsızlıkla beklediği dizi de aynı yapımdır.

İlginç.

Bir soru: Türkiye’nin ekonomisi, onca uzmanın uyarısına rağmen neden ısrarla yapılan yanlış hamlelerle dibe batırıldı?

Bu durum sadece Türkiye’yi yönetenlerin kibirli olup olmadıklarıyla açıklanabilir mi?

Ekonomik durumu düzeltmenin türlü yolları varken memleket Arap sermayesiyle doluyor. Arz-ı mevud hayalleriyle yatıp kalkan İsrail sermayesi -üstelik medyayı yönetirken- boş duruyor. Öyle mi?

Psikolojik harp, kişiye uygulandığında delirtir veya intihara sürükler. Kurumlara, ordulara, gruplara, toplumlara uygulandığında da cinnete getirir, delirtir, sonunda intihar ettirir. Türkiye, hiç tartışmasız özellikle son 30-40 yılın en ağır psikolojik harbine maruz kalmaktadır. İsrail’in kendisi “Kişi kendinden bilir işi” misali psikolojik harbe karşı koyacak kurumları çoktan kurdu.

Türkiye’de ise buna karşı koyacak insanları yok etmek için her şeyi yaptılar, yapıyorlar.

Kimler mi?

Davutlar, Golyatlar, Golemler ve hiç şüphesiz Mankurtlar…   

[1] https://www.odatv4.com/dunya/belgeler-ortaya-sacildi-muezzin-mossad-ajani-cikti-120000870