Bir sabah uyanıp hayatınızın bir yalan üzerine kurulu olduğunu keşfediyorsunuz… Bunu Hayal edebiliyor musunuz? Çoğu insan için bu, kâbus gibi bir senaryodan farksızdır. Ancak gerçek şu ki doğru olduğunu zannettiğiniz pek çok şey, Kemalist ve vatansever olduğuna inandığınız insanların size oynadığı bir tiyatrodan ibaret olabilir.  Suriye’deki olayları ve hüsrana uğramış insanları düşünün.  Vatanseverliğin “yüce sonsuzluk” olduğunu söyleyenlerin, vatan ve millet için “çok çalışmanın” yeterli olduğu ya da özgür iradeye sahip olduğunuz fikri… Ya bunları söyleyenlerin hepsi birer yalanla sizi oyalamışsa?

Bugün, doğru bildiğiniz ve düşünce kalıplarınızı yerle bir edecek bir yolculuğa çıkacağız. Sizi, öğrendiğiniz her şeyin sorgulanabilir olduğu bir dünyaya götüreceğim. Kendinizi rahat hissetmek mi? Boş verin. Çünkü burada sizi sadece rahatsız edici sorular ve zihninizi altüst edecek cevaplar bekliyor.

Kimler hangi maskelere bürünmüş?

Kim, kiminle ne için birlikteymiş?

Gerçeklik algılarının çöküşüne hoş geldiniz!

Buyrun başlıyoruz.

Bir sonraki yazımı yazmadan önce Eftim’in yolunun kesiştiği isimleri tekrar özetleyeceğim. Bilhassa Suriye’deki gelişmelerden sonra önem kazanan dincilik meselesi nedeniyle Namık Kemal Zeybek’i yazmış, içerideki cepheye dikkat etmek gerektiğini belirtmiştim. Şimdi o cepheyi daha da sağlamlaştırmak için Eftim’in arkadaşlarını hatırlatacağım. Bir sonraki yazımda ise tarihi çarpıtan bir başka yalanı çürüteceğim.

Öncesinde şu notu düşmek istiyorum: Kişilerin etnik kökeni, mezhebi, dini veya ideolojik görüşlerini bahane ederek toplumsal düzeni bozanlar, kendi kanuna aykırı hareketlerini başkalarının zararlı görüşleriyle meşrulaştırmaya çalışanlar, Suriye ve Irak gibi ülkelerin ulus kimliklerini ve aidiyet duygularını yok ederek parçalanmasına neden oldular. Bu bakımdan Türkiye’nin kuruluş felsefesini, cumhuriyeti, demokrasiyi, laikliği idrak etmenin hiç olmadığı kadar önemli olduğu noktadayız.

Türk’ün cumhuriyetine ve Mustafa Kemal’ine karşı yaratılan kini bilemek için milliyetçilik maskesi takanların, laikmiş gibi yapanların bu gerçeği iyi anlamaları gerekir.

Konumuza geçiyorum.

Prokobiyos Lazaridis, İkonium psikoposuydu. Papa Eftim’in “Teoman Ergene” mahlasıyla yarattığı kurgu tarih kitabı “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” kitabında ve yine “Anadolu’da Ortodoksluk Sadası”nda yayımlandığı üzere Türk Ortodoks Kilisesi’nin kurucu patriği oldu.

Daha önce yazdığım gibi Eftim’in Kayseri’ye getirdiği papazlardan Prokobiyos, Meletiyos ve Yervasiyos Türk Ortodoks olmaya pek gönüllü değillerdi. Eftim bunu kitabında kişisel meselelerden kaynaklı ihtilaf şeklinde yansıtıyor.

Zaten çok defa değindiğim gibi Eftim’in bu tip tarihi ve olayları çarpıtması yüzünden Mustafa Kemal zan altında bırakılıyor.

Örneğin, mübadele konusunda kapı kapı gezip Rum Ortodokslara “Türk’üz deyin, kalın.” demesine rağmen ne Ankara ne de Ortodokslar bu çağrıya itibar etti.

Ne demişti Zincidereli Çalıkoğlu,

“Kapadokyalılar mübadeleye tabi tutulduğunda Eftim Efendi’nin teşvikleri ve tavsiyeleri kalplerimizde hiçbir yankı bulamadı. Bizler kendimizi Yunanlılar olarak görüyor ve binlerce yıl öncesinden gelen vicdanımızın sesine itaat ediyorduk. Zenginliklerimizi çiğnedik çünkü Eftim’in vaatlerini kabul etseydik burada kalacaktık. Ancak yerimizde kalıp barbar işgalciyle yaşamaktansa Yunanistan’da yoksul olarak özgür olmayı tercih ettik.”

Bir başka mübadil Serafim Rizos’un Eftim’den bizzat duyduğu “Maksat, Serafim Efendi, köprüyü geçelim.” sözlerini de yazmıştım.

Bunları ne için yazıyorum?

Şunun için yazıyorum: Türk Ortodoks Kilisesi’nin kurucu patriği olarak adı geçen Prokobiyos Lazaridis Efendi’nin iki defa tutuklanma olayı vardır ki “Ankara’nın menfaatlerinin bitmesi” gibi bir yalana bağlanır. Bu, ahlaksızlıktır ve hem Mustafa Kemal’e hem de Türk Milletine ihanettir.

Prokobiyos Efendi, Papa Eftim’in ihanet suçuyla yargılanarak idam edilen kuzeni gibi Pontusçu idi. İzmir Metropoliti Hrisostomas’a yakından destek verdi, Konya Ayaklanması’na karıştığı için hapsedildi.

İlginçtir, Konya Ayaklanması’nın lideri olan Delibaş Mehmet’in iddiası da güya Yunan işgaline karşı koymaktı. Ancak Ankara’yı tanımadığını ilan ediyor, Konya’da karışıklık çıkarmaktan çekinmiyordu. Bunu bir kenara not edin, Mustafa Kemal’e karşı olanların ortak özelliğidir bu.

Lazaridis asla Türk olmayı kabul etmedi.

Eftim’in yakın hemşehrisi olan Rum mübadil Papa Neofitos’un kitabından alıntıyı tekrar aktarayım:

“Üç despotlar, sürülmüşler geldiler

Hayli vakit Kayseri’de kaldılar

Papa Eftim’e de cevap verdiler

Türk Ortodoks’u olmayız deyu”

Prokobiyos ve beraberindekilerin “mış” gibi yapmalarına sebep olan şeyse Papa Eftim’in bombalarıydı. Bu konuyla ilgili detayları okumanız için yazımın bağlantısını dipnot bölümüne bırakıyorum.

Papa Eftim’in Atatürk’ün emriyle hareket ettiği iddiasının yalan olduğunu da çok defa yazdım. Bunu zaten kendi kitabının girişinde kendisi de açıkça ifade ediyor.

Atatürk ne bir kilisenin basılmasını ne de Ortodoksların kilise kurmasını değil Eftim kişisine, hiç kimseye emretmemiştir.

Tarih tam tersini söylüyor ancak Ensar Çetin’in “Bağımsız Türk Ortodoks Patrikhanesi” kitabının son kısmında da olduğu gibi başvuru veya izin belgeleri üstünden Ankara bunu yapmış gibi göstererek algılarımızla oynuyorlar.

Yukarıda da yazdığım gibi tam bu noktada Türk Devletini ve Mustafa Kemal’i, zan altında bırakıyorlar.

“Ankara’nın işi bitti, hata yaptı, Ortodoksları gönderdi.” diyorlar.

Şu birinci gerçektir: Türk Ortodoks Kilisesi’nin kurucu patriği olarak adı geçen Prokobiyos, 1923 yılında ikinci kez hem de Kayseri’de hapsedildi ve hapiste öldü.

Şu ikinci gerçektir: Daha önce de yayımladığım üzere¹ Adliye Vekili bizzat Le Petit Parisien’e verdiği mülakatta Papa Eftim’in yetkisini aşan işlere kalkıştığını, Ankara’nın onu uyardığını, Ankara’nın Türk Ortodoks Kilisesi kurmak istediği şaiyalarının asılsız olduğunu ancak kilise kurmak için başvuru olursa konuyu değerlendireceklerini kayda geçirerek Ankara’nın kilise kurduğu yalanına çok önceden deşifre ederek cevap veriyor. Adliye Vekili’nin kızgınlığına şaşırmayın. Ankara’nın hapse attırdığı bir adamı şu veya bu nedenle kilisenin başına geçirip patrik yaparsanız Ankara tabii ki buna kızacaktır.

Şu üçüncü gerçektir: Papa Eftim, mübadelede Ankara’ya muhalefet etti ve Rumlara “Türk’üz deyip kalın.” diye ısrar etti. Rumlar bunu kabul etmedi, zaten küçük bir grubun Ankara’ya yazdığı telgrafa bizzat Atatürk “Anlaşma vardır.” cevabını verdi ve konu kapandı.

Devam ediyorum.

Erenerol ailesinin başta FETÖ’cü Ercan Yavuz ve diğer yazarlara anlattığı üzere dedeleri güya Sivas’ta Atatürk’le tanıştı. Sivas’ta Papa Eftim’in bulunduğuna dair hiçbir belge, kanıt ve tanık yoktur.

Zaten onlar da bu yalanın üstünde fazla tepinemediklerinden olacak, bu sefer Türk-İslam sentezi projesinin uygulayıcısı, FETÖ’nün ve Menzilcilerin yakın dostu olan Namık Kemal Zeybeğin ATA partisinde görev alan Chris Selçuk Erenerol isimli şahıs adını zikrettiği şahsın ihanetten idam edilmiş bir kişi olduğunu bile bilmeden “Dedemi Atatürk’le Keskinli Rıza tanıştırdı.” diye bir laf etti.

Tesadüf olmayacak şekilde, Papa Eftim derlemecisi yazar Ümit Doğan’ın sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımda Keskinli Rıza’nın yine kaynak göstermeye gerek duymadan uydurma bilgilerle övüldüğünü hep birlikte görüyoruz:

Bakın, sürekli olarak Mustafa Kemal’i zan altında bırakma durumu var!

Dincilerin bir kısmı Keskinli Rıza’nın asılmasını öne sürerek “İstiklal Madalyalı adam asıldı.” edebiyatı yaparlar. Keskinli Rıza’nın yaptıklarının karşılığının asılmak olduğunu öne sürerler.

Bunun nedeni Eftim ve Karamanlılar konusunda olduğu gibi kaynaksız ya da ezber iddialardır. Doğru olanı yalanla savunmaya kalkmak, doğru olana ihanettir.

Evet, Keskinli Rıza, Şeyh Sait İsyanı’na karşı koymadığı ve karşı koymak için yeterli kuvveti varken bunu yapmadığı için hem de İstiklal Madalyalı olmasına rağmen vatana ihanetten asıldı.

Bu işin “ama”sı, “fakat”ı, “lakin”i yoktur. Görevini ihmal eden veya isyana destek veren asılır. Her asılan gibi Keskinli Rıza’yla ilgili de birçok dramatik hikâye uyduruldu. Önemi yok.

Ne Çerkes Ethem ne de Keskinli Rıza normal isimlerdir ve Mustafa Kemal’le Papa Eftim’in dost oldukları iddiası asla gerçek değildir. Olmayan bir tanışmanın nasıl gerçekleşmiş olabileceğine dair iddialar da elbette uydurmadan ibaret olacaktır.

Gelelim Papa Eftim’in dostu Hamdullah Suphi Tanrıöver’e.

Papa Eftim’in, Tanrıöver’in “Dağ Yolunda” kitabını tavsiye ediyordu. Kitabın kastedilen bölümü “Milliyet Düsturları” idi. Tanrıöver’in 1923’te Ankara Erkek Öğretmen Okulu’nda verilmiş bir konferansta anlattıkları bu bölümde yer alıyor.

Ve Tanrıöver burada Fener Rum Kilisesi için olumsuz ifadeler kullanıyor, Fener’in Osmanlı ve Balkanlarda yaşayan Hristiyanları Bizans hayaliyle idaresi altına almak istediğini anlatıyor. Fener’in tüm yaptıklarına karşın verilen mücadeleye dair örnek verdiği isim ise Pezi adındaki bir Bulgar papazı.

Nasıl ki Mustafa Kemal “Nutuk”ta bahsetmiyorsa ve nasıl ki Cevat Abbas Gürer’in, Salih Bozok’un, Ruşen Eşref Ünaydın’ın, Falih Rıfkı Atay’ın anılarında yer almıyorsa Tanrıöver’in anlattıklarında da Papaz Eftim kişisini bulamıyoruz.

Asıl can alıcı soru şudur: Pontusçuluk faaliyetlerini Nutuk’ta ayrıntılarıyla anlatan Mustafa Kemal, sözüm ona Eftim için “bu ülkeye bir ordu kadar hizmet ettiği” ve “Benden daha Türk’tür.” ifadesini kullandıysa böyle birine dolaylı da olsa atıfta bulunmadan geçebilir miydi?

Tarih yazdığını zanneden yazarlar, tez hazırlayan akademisyenler ki bu tezleri kabul eden üniversiteler ve bu tezler çöptür, araştırma yaptığını zanneden sözüm ona araştırmacılar; yaratılışındaki eşsizliği Türklüğünde bulan, bir milleti esaretten kurtarmış ve devlet kurmuş bir deha lidere böyle sözleri yakıştırırken hiç mi vicdanınız sızlamadı, hiç mi utanmadınız?

En yakın dostlarınızı geçtik, kendinizi bile gerçekmiş gibi anlatıp aldattığınız yalanların bir gün ortaya çıkacağını hiç mi düşünmediniz?

Tekrar Tanrıöver’e dönelim.

Tanrıöver, ABD’nin Fener’e patrik olarak atadığı Athenagoras’la Amerika’da tanıştı. Kendisine büyük bir hayranlık duydu. Öyle ki Athenagoras Fener kilisesinde göreve başladığında da onunla gizli gizli mektuplaştı. Athenagoras ona imzalı fotoğrafını gönderdi.

Ayrıca Athenagoras hakkında şu yazıyı yazıyordu:

Bu hayranlık boşa değildi.

Özel kalemi olan Mustafa Baydar’ın “Her zaman eskiyi özlerdi.” dediği Tanrıöver hem Cerrahi tarikatına mensuptu hem de dinlerarası diyalogcuların en başında geliyordu.

Komünizmi bahane ederek memlekete emperyalizmi sokanlar, o zamanlar dinlerarası tesanüt dedikleri diyalogculuğun temellerini atmayı da ihmal etmediler. Ne diyordu Tanrıöver: “…Bu vaziyete nazaran Avrupa’nın, Amerika’nın dinlerarası bir tesanüt araması ne kadar doğru bir fikirdir.”

Hamdullah Suphi, Papa Eftim’in mektup yazarak kanlı ellerini öpmek için yalvardığı, Rum azınlıkları kışkırtmak için kurulan Mavri Mira’nın kurucusu ve Milli Mücadele’nin düşmanı katil Athenagoras’ı bizzat Türk Ocaklarında ağırladı.

Atatürk’ün ısrarla kapatılmasını istediği Türk Ocaklarında!

Hamdullah Suphi, Mustafa Baydar’a Türk Ocaklarının kapatılmasıyla ilgili “Yavrum, o hiçbir zaman ikinci adam olmayı kabul etmezdi.” diyerek aslında konuyu nasıl çarpıttığını da Mustafa Kemal’e karşı nasıl sinsi bir düşmanlık yaydıklarını da bugün net şekilde görmüş oluyoruz.

Atatürk neden tek adamdır?

Çünkü Hamdullah Suphi gibilerin teslimiyetçi, gerici yobazlığı aradığını, kıyafetlerine rağmen (şimdinin kravat takan HTŞ lideri Golani gibi.) ruhlarında ve ideallerinde sarıklı ve sakallı olduklarını, çoğunun mandacı geçmişlerinden ötürü emperyalist memleketlere meyledeceğini biliyordu.

Türk Ocakları Hamdullah Suphi Tanrıöver’le İstanbul merkezli olarak 1949 yılında faaliyete geçti ve dinlerarası diyalogun kapıları da sonuna kadar açıldı. Yoksa Tanrıöver ve Atatürk arasında “ikinci adamlık” meselesini kıyaslamak bile gülünç olurdu. Mesele budur.

Artık bir tarafta Said-i Kürdi, bir tarafta Amerika’ya dayanan sözde milliyetçiler vardı.

Mustafa Kemal hayatta iken Fener’i eleştiren, tabiri caizse yerin dibine gömen Hamdullah Suphi artık Fener Kilisesi’nin sözde ekümenik patriği ile canciğerdi. Artık Fener’in Osmanlı’dan da eski olduğunu, Bizans’ın bir yadigarı olduğunu söylüyordu.

Daha neler söylemiyordu ki?

Mustafa Baydar’a Laiklik ilkesinin adını anmadan cumhuriyetin temeline saldırıyor ve “Ara sıra işitir veya okursunuz, din insanla Allah arasında bir meseledir. Yanlış ve müdafaası mümkün olmayan kaba ve kötü bir yanlış.” diyor, ne demek istediğini soran muhatabına ise cevap veremiyordu.

Yetmiyor, “Bir müessese kalplerde yıkılmadıkça yıkılmaz. Kalplerde kurulmadıkça kurulmaz.” diyor.

Mustafa Kemal’in kurduğu Cumhuriyet’in ‘Laiklik’ ilkesini kalplerde yıkma çalışması yapıyordu.

“Yavrum, bizim bir de Karagümrük’te tekkemiz var.” diyerek Cerrahi olduğunu açıklıyordu. Cerrahilik ise hatrımıza inkılaplara “köpekleşme” diyen gerici şeyhi getiriyor.

İşte böyle.

Şimdi Eftim’in Athenagoras konusundaki referansının kim olduğunu, Eftim’in de kendisi için neden Tanrıöver’i referans gösterdiğini anladınız mı?

Papa Eftim, “Türk dostu bildiğimiz…” diyordu Athenagoras için. Cihan patriği olarak tanıdığını söylüyordu, mübarek ellerinden öpmeyi ve biat etmeyi, af dilenmeyi ihmal etmiyordu.

Demek ki Athenagoras Türk Ortodoks Kilisesi’ni Eftim’in istediği şartlarda tanısa ne daha sonra Eftim tarafından sözde afaroz edilecek ne de torunları ekümeniklik meselesine bugün aynı şekilde bakabilecekti.

Şunu da sormak zorundayız: Fener Kilisesi, cemaati bile olmayan Türk Ortodoks Kilisesi’ni tanırsa ne olacak? En az Fener kadar ekümeniklik sakızını çiğneyenlerin tavrı değişecek mi?

Dedelerini referans alıyoruz. Cevabı biliyoruz.

Kendilerinin eylemleri de bizi doğruluyor.

Nerede bir dinci varsa onunla beraber geziyorlar.

Namık Kemal Zeybek, Muammer Karabulut gibiler işin maskeli tarafında yer alıyorlar. Biri Türkiye’nin Talabanisi gibi bir oraya bir buraya dönüyor. Bir gün gelir Menzil’i över, bir gün gelir FETÖ’yü över. Gün gelir Özal’ın bakanlığını yapar ve MHP’nin ömrünü tamamladığını söyler. Başka bir gün tekrar MHP’ye katılır ve bir başka gün tekrar ayrılır. DP’li olup gider Adnan Menderes’e demokrasi şehidi der. BBP’ye katılır. Pensilvanya’da başköşeye oturtulur. Kandil duası dinleyince höykürerek aşka geldiği ruh hâlinden TV’lerde şaman kıyafetleriyle boy gösterdiği ruh hâline bürünür.

Ardından çıkıp ATA Partisi diye bir parti kurar. Dediğimiz gibi, Atatürkçülükten ATA değil, gençler ciddiye alıp yanaşmadıklarından ATA Parti.

Ciddiye alan tek genç ise maalesef ciddiye alınacak bir tarafı olmayan fakat her fırsatta Eftim’in torunu olama gayreti gösteren şahıs kendisine yakışan bir sıfatla Chris Selçuk Erenerol oluveriyor. Ne olduğu belirsiz “Çağdaş Devlet İşleri Başkanı” oluyor. Kim bilir, belki de şaman ayinlerinde birlikte çağdaşlık ilhamları alıyorlardır. Belki Zeybek’in Türk istihbaratının başı olduğunu sandığı Hz. Hızır’la Suriye’yi tartışıyorlardır.

Duruma göre cıvadan daha hızlı şekil alanlarda çağdaşlık böyle oluyor demek ki.

Diğer yanda ise nam-ı diğer “Blackbird” var.

Muammer Karabulut Akit’te yazdı. Dostum, dediği Dilipak’la olan ilişkisi için köşesinde yaptığı açıklamayı yazmıştım. Çevresindeki Kemalistlere üstten bakıyor, güya küresel güçlere karşı Dilipak’la mücadele ediyordu. Demek ki Dilipak’ın Atatürk’ün annesine ettiği ahlaksızca iftiralar önemli değildi veya kendisinin midesi de gönlü de hayli genişti.

Demek ki Dilipak’la bir araya geldikleri ve sözüm ona teknolojinin 5G’sine savaş açtıkları, türlü komplo teorileri uydurdukları bir platform olan 5G Virus News isimli platform da bir müddet yazan ve yazılarımızdan sonra başka bir platforma seken Chris Selçuk Erenerol için 5G platformu hayli bilimsel ve çok akademikti!

5G’nin ehemmiyetli insanlarından biri olan Sabahattin İsmail’i de tebrik etmek isterim. Bilmeyenlerin Kuzey Kıbrıs için yanıp tutuşuyor zannettikleri bu şahıslar, CHABAD’ın adamı, İsrail’in vatandaşı, küresel güçlerin yılmaz savunucusu Simon Aykut’u yazıp çizdiler. Güney Kıbrıs’a geçerken Rumlar tarafından tutuklandı. Rumlar, Simon Aykut’un sattığı mülkleri kendilerinin saydıkları için tutukladılar.

Şimdi bir tarafta Rum pasaportu olup Güney Kıbrıs’ta eğlenmeye gidip gelen Sabahattin İsmail var, öteki tarafta Rum tarafına geçtiği gibi tutuklanan ve durumu umutsuz görünen Simon Aykut var.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde çevirdikleri dolaplar ortada duran bu şahıslar nerede durduklarını, KKTC’de neye neden olduklarını, getirisinin ne olacağını hesap edemiyorlar ama lafta küresel güçleri çözüyorlar!

Şimdi şunu söylemek gerekiyor: Ya Güney Kıbrıs küresel güçlere kafa tutabilecek kadar güçlü ya da Sabahattin İsmail, Rum tarafına gidip gelmekteki rahatlığını TMT’li mücahitleri Rumlara ihbar etmesine borçlu.

Muammer Karabulut’un Kıbrıs’ta çevirdiği işleri, “Pandemi nedeniyle gidemedim.” dediği Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinden deport edildiğini, muhbir Sabahattin İsmail’in Türk Ordusuna karşı eylemlerin içinde yer alıp İŞGALCİ diyen geçmişini yazdım.

Tanrıöver’den sonra, yönetiminde Türk Ortodoks Patrikhanesi Basın Sözcüsü Sevgi Erenerol’un da olduğu ve Türkiye’de “Dinlerarası Diyalog” toplantısını yapan Noel Baba Barış Konseyi adlı sözde vakfın sözde barış köyü projesini de yazdım. Mühürlü köyün fotoğraflarını, çalıştırdıkları kaçak işçilerle ilgili tutanakları yayımladım.

Bunları neden hatırlatıyorum?

Tarihin her köşesinde yankılanan bir gerçek var: Gaflet, ihanetin habercisidir. İhanet ise yıkımı kaçınılmaz kılar. Bugün Ortadoğu’nun kan ve gözyaşıyla sulanmış topraklarına baktığınızda, bu gerçeğin ne kadar acımasız bir şekilde hüküm sürdüğünü görüyoruz. Irak, Libya, Suriye ve şimdi İran… Rejimin adı ne olursa olsun, en büyük ortak payda, ılımlı İslamcıların iktidara gelmesi ya da bu iktidar oyununa dahil edilmesi olmuştur.

Arap Baharı’nı hatırlayın. Esad’ın Suriye’deki yükselişini durdurmak için cihatçı çetelere akıtılan milyonlarca dolar ve verilen desteği. Daha düne kadar Kaddafi’nin yüzüne gülenlerin, bugün Libya’nın enkazında başkalarının suçlarını aradığını unutmayın. Esad’ın veya Kaddafi’nin yüzüne gülenlerin kameralara yaklanan o gülüşleri ister bilinçli ister rastlantısal olsun, tarihin ironik bir sembolüne dönüştü.

Emperyalizmin oyununu anlamak için Haçlı Seferleri hikâyesinden öteye geçmeliyiz. Bush’un Irak işgali öncesinde Haçlı söylemleriyle yaptığı açıklamalar tabii ki akılda kalsın ama bu yalnızca bir sonuçtu. Nedense her zaman aynı: Ulusları bölen, toprakları parçalayan şey dincilikti. İktidar uğruna cemaat ve tarikatlarla iş tutan siyasal dincilik, kendi topraklarını darülharp ilan edenlerin ihanetiyle beslenerek ulus bilincini kemiren etkisi oldu. Kendi ülkesini “darülharp” ilan eden zihniyet, bu toprakların başına gelen felaketlerin gerçek sorumlusudur.

Peki ya Mustafa Kemal’in çizdiği yola ne oldu? “Mübadele yanlıştı.”, “Laiklik hataydı.” vb. söylemlerle Mustafa Kemal devrimlerine sinsi savaş açanlarla bugün bu yoldan taviz verenlerin vatanseverlerin arasında dolaşmasına izin verilmesi mümkün mü? Unutmayın ki bu gafletin bedeli yalnızca toprak kaybı değil, aynı zamanda ulusun milli onurudur. Seneca, “Yapay olan şeyler çabucak kendi doğalarına döner,” diyor. Bugün bu söz, Orta Doğu’nun yıkılmış kentlerinin yankılarında bir kez daha doğrulanmıyor mu?

Ulusları yıkan iş birlikçiler ve siyasal islamcılar, kendi asıllarına dönecekler. Ancak bu yazıyı okuyanlar, şaşıranlar arasında olmayacak. Tarihten alınacak derslerle maskelilerin maskesini korkmadan, yılmadan düşürmek, hakikatin kendisi kadar değerlidir.

Bir sonraki yazıda, çok önemli belgelerle yalana karşı hakikatin beyannamesinde buluşacağız. O güne kadar, Mustafa Kemal’in ışığında karanlıkları delmeye devam edin.

Esen kalın!

1. https://demiryolculuk.com/2024/09/29/ataturkun-ideallerine-ihanet-cicero-ve-papa-eftimin-gercek-yuzleri/ ︎

İsmet İnönü şöyle diyordu: “Yeni bir dünya kurulur ve Türkiye bunda yerini alır.”

İnönü’ye bu sözü söyleten ne idi biliyor musunuz?

12 Temmuz 1947’de o günün tarihi ile anılan bir beyanname yayımlamıştı. Buna göre “demokrasinin” önündeki tüm engeller kalkmıştı.

Oysaki aynı gün İnönü ABD’yle ikili anlaşma imzalamıştı ve bu anlaşmaya göre ABD bize silah yardımında bulunacak ama bu silahları kendi ulusal çıkarlarımız için kullanamayacaktık.

Daha sonraki yıllarda Kıbrıs sorunu çıkınca ABD Başkanı Johnson, İnönü’ye bir mektup yollamış ve orada aynen şu cümleleri kurmuştu: “Bizim verdiğimiz silahlara biz izin vermediğimiz sürece elinizi bile süremezsiniz.”

İşte o mektuptan sonra İnönü bu sözü etmişti.

Ne cafcaflı, ne iddialı ve milli duyguları çoşturan söz, değil mi? Bugün bile bir tarafı sıkışan siyasiler bu sözü kullanır.

Bu sözden sonra ne mi oldu?

Yeni bir dünya kurulmadı ama İnönü iktidarı karşı devrimci denilen siyasilere devretti!

İnönü 1939’dan itibaren “karşı devrim” neferlerini bir bir devlet içerisine ve siyasete soktuğu için Kurtuluş Savaşı sonrasında Mustafa Kemal’in kurduğu laik cumhuriyetin yerini de siyasal İslam aldı.

Demem o ki bizlere KAHRAMAN olarak yedirilen ve kendi çıkarlarına düşmüş insanların iddialı ve milli duyguları coşturan, gerçeklikten uzak, abartılı sözlerinin ardında milletin ocağını söndüren koskoca bir karanlık vardır.

Bu yazıda Mustafa Kemal devrimlerini sözde Kemalist görünüp topluma kahraman gibi yedirilenlerin ve Türk milletinin üstünde fütursuzca tepinenlerin saklanan gerçeklerini göreceksiniz.

Haydi bakalım, dünden bugüne başlayalım!

İlk kahramanımız: Halide Edip!

“Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabında Mustafa Kemal ve Türklerin kahramanca başarılarından, Kurtuluş Savaşımızın ne büyük destan olduğundan bahsettiği kitabını okumayan yok gibidir. Okuyucuya verdiği coşkunun tam tersini yaşamıştır Halide Edip. Bizler bu kadının ve eşi Adnan’ın Mustafa Kemal’e ve Kurtuluş Savaşı’nı yapanlara düşmanlığı özenle saklandığı için kendisini kahraman olarak yedirmişlerdir bizlere.

Mesela bağımsızlık savaşı kararı çıkması muhtemel olarak görülen Sivas Kongresi’ni engellemek için Mustafa Kemal’e yolladığı 10 Ağustos 1919 tarihli mektupta şöyle yazmıştı:

“Amerika’nın gizli isteği şudur: Umumi ve bir tek manda istiyorlar. Filipin gibi vahşi bir memleketi bugün kendi kendini idareye kadir, asra bir makine haline koyan Amerika, bu hususta çok işimize geliyor. Kendimizi Amerika’ya bağlanmaya mecbur görüyoruz. Macera ve kavga, savaş devri artık geçmiştir.”

Mustafa Kemal kendisine yazılan bu mektubu ve sahibini asla unutmamıştır.

Halide Edip’in Sultanahmet Meydanı’nda halkı çoşturan konuşmasının ve ardından Ankara’ya gidişinin dışında başkaca bir şey anlatılmıyor ve bilinmiyor.

Oysaki “Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabının orijinali “Turkish Ordeal” başlığıyla İngilizce olarak yayımlanmış ve Türkçe çevirisinde ise Mustafa Kemal’in aleyhinde yazdıkları tamamen çıkartılarak çevirilip yayınlanmıştır.

Bu kitapta “İtilaf Devletlerinin askerlerini davet ederek danslı partiler veriliyor, İtilaf ordularının askerleri elde edilmek isteniyordu. Bunun görünür neticesi birkaç evlenmeyle sonuçlandı.”

Halide Edip’in romanlarının ortak ana teması Türk kadınlarının yabancı erkeklerle evlenmesi, şayet evlenemiyorlarsa onların metresi olmalarıdır. İki tercih de olmuyorsa doğacak çocuklarına Dolly Şadiye, erkek olursa da George Halim konulmasını tavsiye eder.

Türk kadını için yazdığı aşağılama ve hakaret dolu sözleri daha fazla yazmayacağım.

Halide Edip “Harf devrimi”ni yapan Mustafa Kemal için sözüm ona eleştiriyormuş gibi görünüp “Dil devrimi Sovyetler Birliği ve Nazi Almanya’sı gibi totaliter devletlerin başvurduğu bir yöntemdir.” diyor ve Mustafa Kemal Atatürk’ü Hitler ve Stalin’e benzetiyor.

İşte bizlere yıllardır bu bozuk kişilikleri vatansever, Milli Mücadele kahramanı ve Atatürkçü (Kemalist) olarak servis ettiler.

İsmet İnönü ise “kırgınları barıştırma, dahili politikada huzur ve uzlaşma” olarak tanımladığı siyaseti uygulayarak 24 Mart 1939’da Dolmabahçe Sarayı’nda eski sadrazamlar başta olmak üzere İstiklal Mahkemelerinde yargılanıp ceza alanlar, İzmir suikastına katılanlar, kısacası Mustafa Kemal’e ve devrimlere karşı koyan kim varsa (toplamda 1700 kişi) hepsini düzenlediği yemeğe davet etmişti.

Davet edilenlerin bir çoğu -Dr.Adnan Adıvar da dahil- Türkiye’de barınamadıkları için yurtdışında yaşayan kişilerdi ve bir süre sonra bunlar birer birer bürokrasiye ve meclise girdiler.

İsmet İnönü not defterine şöyle yazmış:

“Bugün Mart 26, 1939.

Şimdiye kadar yapılan işler şunlardır: Hükümette tedrici (azar azar) tasfiye, dahili politikada huzur ve uzlaşmaya teşebbüs ettim.”

Bu dönekler şöyle bir karar almışlardı ve bunu yazmaktan da çekinmiyorlardı: “Atatürk dönemini karıştırmadan İnönü dönemini eleştirirsek tüm olumsuzluklarla birlikte Mustafa Kemal’i bizim istediğimiz karanlığa toplum kendi kafasında zaten monte edecektir.”

Böylece bu hilafetçi, mandacı, dinci tayfanın Atatürkçü maskeleri daha da sağlam şekilde yerinde duracaktı.

İsmet İnönü’nün Mustafa Kemal Atatürk’ün dönemini kimlerle kapattığını görmezden gelmek vicdana ve ahlaka sığmayacaktır.

Bazı şahsiyetlerin Kurtuluş Savaşı’nda ve sonrasında gösterdiği başarılar bahane edilerek ihanetin üstü örtülürse önce ahlakınız sonra vatanınız elinizden uçar gider.

Şimdi bu en önemli iki figürden sonra gelelim birçok insanın bilmediği ve tanımadığı ama “Bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” gibi kuruluş tarihimize mal olabilecek vb. uydurma sözlerle kendisini çok önemli yerlere koyan Papa Eftim figürüne.

Yaptıklarını kendi sözlerinden okuyalım.

Papa Eftim, “Anadolu’da Ortodoks Sadası”nda Pontusçuluktan idama mahkum edilen amcaoğlunu anlatırken bağlı olduğu Fener Kilisesi’nden gelen paralara değiniyor ve aynen şunları yazıyor:

“…Benim amcazademi katleden İstiklal Mahkemesi değil bizzat patrikhanedir. Çünkü patrikhane Anadolu’ya para gönderiyordu. O miyanda bana da geldi. Lakin ben işte bir melanet sezdiğim için gelen para ile kilisenin hamamını yaptırdım.”

Bu satırların devamında Papa Eftim, amcazadesi olan Papa Yorgi’nin Pontusçuluğa devam ettiğini anlatıyor. Sonuç olarak da kuzeninin Pontusçuluktan idam edildiğini Eftim’in kendisinden öğreniyoruz.

Daha önce yayımladığımız TBMM tutanağında da belirtildiği gibi Papa Eftim, Fener’in papazıydı ve 1923’te hâlâ buradan maaş alıyordu. Dolayısıyla fesatçılık için kendisine de gönderildiğini söylediği para şahsına değil, kilise için gönderilen paradır.

Papa Eftim, Keskin’de bulunan ve kendi parasıyla yaptırmış gibi gösterdiği kilisenin hamamıyla Beyoğlu’nda kendisine ait ve yarı hissesi vakfa intikal etmiş olan evinin değiştirilmesini istiyor.

Ve 20 Şubat 1926 tarihli belgeye göre Kayseri’deki papazın bu isteği yasalar gereği reddediliyor.

Tarihe tekrar dikkat çekelim: 1926.

27 Mart 1931 tarihli Vakit gazetesinden. Eftim, Türklük hamaseti karıştırdığı dilekçelerinde “Kilisemi ver,” Hamamımı ver”, “Evimi ver”, “Oğlumu askere alma” diye diye insanları bezdirmiş olmalı.

Tamamen uydurma olan “Kilisemizi Mustafa Kemal’in emriyle kurduk, cumhuriyetin kurucu kuruluşuyuz.” gibi söylemlerle birlikte “Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” sözünü kutsal bir şemsiye gibi kullananların iddialarının aksine Papa Eftim, Mustafa Kemal’le ne şahsi ne de siyasi olarak dost filan değildir. Aksine en başta mübadele konusunu şahsi mesele gibi göstermiş ve tuhaf şekilde karşı çıkmıştır.

22 Mart 1931 tarihli Vakit’ten.

Bir önceki yazımızda yayımladığımız, oğlu Turgut’u askerlikten sıvıştırma dilekçesindeki Papa Eftim’in şu ifadesini de hatırlayalım:

“Venizelos’un, sırf benim milli davamı çürütmek için, Anatolu Türk Hristiyanlarını, mübadele etmek istediğini ve bunu her nasılsa başardığını…”

Oysa mübadele konusunda gerçekler asla Papa Eftim’in anlattığı ve Türkiye’de karşı devrimcilerin propaganda ettiği şekilde değildir.

Bunu önceki yazılarımızda, TBMM tutanaklarına yer vererek belgelerle açıklamıştık.

“Kripto İhanet ve Kin Kardeşliği” başlıklı yazımızdan hatırlayacağınız üzere ne diyordu Lozan Konferansıyla ilgili izahat veren Trabzon mebusu Hasan Bey:

“Esasen Türkiye’de bulunan Rumların, diğer memleketlerdeki Müslümanlarla mübadelesi teklifi bidayeten, konferansın küşadından evvel kendileri tarafından gelmiştir. Biz bu teşebbüsü esas itibariyle kabul ettik. Bu mübadelei nüfus üzerinde müzakerat ilerlettik.

Fakat günün birinde Venizelos aldığı son talimat ile olacak mübadelei nüfus meselesinden sarfınazar (vazgeçilmesini) edilmesini teklif etti.”

Ve Hasan Bey sözlerinin devamında, Türk heyetinin bu konuda “fikrimizden dönemeyiz” davasıyla Venizelos’un ikinci teklifini reddettiklerini anlatıyor.

Böylece Papa Eftim’in sözlerinin boşa çıkması bir yana, Venizelos’la aynı fikirde olanın “her nasılsa” kendisi olduğunu net şekilde görüyoruz.

Yine bir önceki yazımızda Papa Eftim’in “Türk olmayız deyu” direten kimseleri bombalı tehditlerle kongreye getirdiğini, Prokobiyos’u patrik seçtirdiğini anlatmıştık.

Türklüğü kabul etmedikleri hâlde Türk Ortodoks cemaatindenmiş gibi gösterilen yalnızca Prokobiyos, Meletiyos ya da Yervasiyos değildir.

Papa Eftim Ürgüp’e geçtiği zaman Sinasos Ortodoks cemaati bir anlaşmazlık yaşanmaması için Eftim’e 300 lira vermeyi düşünür. Onunla görüşmesi için cemaatin önde gelenlerinden Serafim Rizos’u görevlendirir. Serafim Efendi, Papa Eftim’i Ürgüp’teki kilisede dinleme imkanı bulur. Eftim, cemaati Zincidere Manastırı’ndaki kongreye davet eder. Serafim Efendi, Papa Eftim’le özel olarak görüştüğü zaman “Söylediğin şeylere gerçekten inanıyor musun?” diye sorduğunda Eftim’in “Maksat, Serafim Efendi, köprüyü geçelim.” demesi amacının ne olduğunun ortaya koyulması açısından görmezden gelinemeyecek kadar çok önemlidir.

Yani köprüyü geçene kadar, öyle mi?

1922’de Türk Ortodoks Kilisesi kuran adamın 1923’te bile Fener’den maaş alıyor olmasının ne anlama geldiğini şimdi daha iyi anladınız mı?

Bu kadarla kalmıyor, devam edelim mi?

Zincidereli Çalıkoğlu’nun söyledikleri ise çok daha enteresandır.

Zincidereli Çalıkoğlu anılarını yazdığı kitabında Papa Eftim’in sözlerine hiçbir zaman inanmadıklarını söyledikten sonra Türkiye’de Selçuklu olarak anılmaktansa Yunanistan’da yoksul da olsa Yunan olarak ölmeyi tercih ettiklerini anlatıyor.

Çalıkoğlu’nun sözleri aslında başka bir gerçeği daha ortaya çıkarıyor.

O da Papa Eftim’in mübadele konusundaki muhalefetinin yalnızca yazdığı dilekçeyle sınırlı olmadığıdır.

Mustafa Kemal bir karar vermiş ve Türk devleti mübadelede karar kılmıştır! Papa Eftim ise mübadele kararı sonrası Ürgüplü Hacievthimis’in de yazdığı üzere ahaliye mübadeleden hariç tutulmak için kendilerine ısrarla “Türk Ortodoks” demelerini tavsiye etmiştir!

Baskın Oran’ın “Atatürk Milliyetçiliği Resmi İdeoloji Dışı Bir İnceleme” kitabında Papa Eftim’in söylediğini yazdığı şu söze dikkat kesilin: “Atatürk büyük adamdır ama Anadolu’nun Hristiyan Türklerini verip Yunanistan’ın ve Adalar’ın Müslüman gayrı Türklerini almıştır.”

Yıllar sonra Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut’un “ABD’nin Derin Tarihi” başlıklı yazısında haddini fazlasıyla aşarak Atatürk’ü laiklik ve ulus olma konusunda suçladığı yazının kaynağı da işte bu sözlerdir.

Papa Eftim’den başlayıp günümüze dek Atatürkçülük ve milliyetçilik maskesiyle Mustafa Kemal’in ismini ve Kurtuluş Savaşı’nı kullanarak sahte tarih yaratıp tıpkı karşı devrimciler gibi iş çevirmeye devam ediyorlar.

Ve bu işlerin saklı kalacağını zannediyorlar!

Geçtiğimiz günlerde İzmir’de bir aile dostumuzun misafiri oldum. Lozan’da gerçekleşen mübadeleyle gelen bu insanın hayatındaki vazgeçilmez en önemli nokta kendi ifadesiyle şuydu: “Atatürk’üm, ailem, Göztepe’m”.

Mübadeleyi sorduğumda tek kelimeyle net biçimde ifade etti: “Atatürk gel, diye emir verdi. Biz de geldik!”

Papa Eftim 1918’den öncesini anlatamıyor ama bu yiğit Türk, Selanik’teki evlerinin sokağının adını bile hatırlıyor!

Ömründe Türklüğün zerresini yaşamamış ve idrak edememiş olanların zor durumda kalınca Türkçü jargonla Türklük pozları kesmelerini; Dilipak’tan Zeybek’e, Türkçü derneklerden Perinçekgillere kadar herkese sığınışlarını hayretle izliyoruz.

Ve Mustafa Kemal’in gayrı Türkleri aldığını iddia eden iftiracıların yalanlarını kemal-i şiddetle men ediyoruz!

Mustafa Kemal’in emrettiği üzere tarihi yazanlar olarak tarihi yapana sadık kalacak ve uydurma tarih yazarak tarihe ihanet eden sahtekarları hak ettikleri karanlığa mahkum edeceğiz.

Şimdi gelelim Dilipak’a.

Birçok yazımızda Abdurrahman Dilipak’la Sevgi Erenerol’un sözde Noel Baba Barış Konseyi üyeleri olduklarını, bu sözde vakfın kendi sitesinden göstermiştik. Basın sözcüsü olduğunu söyleyen Chris Selçuk Erenerol isimli şahıs da Dilipak’ın künyesinde yer aldığı “5G Virüs” isimli safsata platformunda yazıyordu.

Sözde Ayasofya kilise olmasın diye beraber hareket ettikleri Dilipak, 1995’te Mustafa Kemal’in annesine ahlaksızca iftira eden şahıstır.

Önceki yazılarımızda ABD’yi barış ödülleriyle kutsayan Muammer Karabulut’un “Haber Vakti” isimli sitede “Zıtların Birliği” yazısına neden zortların birliği dediğimizi de iyi anlayacaksınız. Orada zıt olmalarına rağmen küresel çeteye karşı birlik olduklarını çevresine üstten ifadelerle anlattığını yazıyordu.

Bakın Dilipak’ın, CIA’nın önde gelen isimlerinden Graham Fuller’le ilgili olarak 2012 tarihli “TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu”na verdiği ifadelerden biri şudur:

“Graham Fuller, İslam konusunda iş birliğini benimle rahat konuşabilir ve konuştu da.”

Sadece bu mu?

Çok daha fazlası var!

Papa Eftim’in sınır dışı edilmesi konusunu, Noel Baba’nın cinlerini, Dilipak’ın marifetlerini, hepsinin birbiriyle kesişen yollarını ve bunların asla tesadüf olmadığını anlatmaya devam edeceğiz.

O zamana kadar kahraman olarak anlatılanların kahraman olmadığını, Atatürkçü geçinenlerin Atatürkçü olmadığını, küresel çeteye karşı safsatalarla toplumu zehirleyenlerin küresel çetenin mimarlarıyla ahbaplıklarını sindirmeye bakın.

Mustafa Kemal’in Hakk’a yürüyüşünden sonra ve 1939’da kapandığı ilan edilen dönemden değil Kurtuluş Savaşı’ndan itibaren ölmüş olanlardan, geride kalan torunlarına ve onların çocuklarına kadar giderek karartılan tarihimize ışık olmaya devam edeceğiz.

Sahte hikayelerle kahraman ilan edilerek üzerimizde tepinenlerin kirli yüzlerini görmeye hazır olun.

Mustafa Kemal’in emriyle kurulduğu söylenen Türk Ortodoks kilisesinin hangi gizlenen nedenle kurulduğunu merak ediyorsanız az sabredin.