Birkaç ay önce Beyoğlu’nun Karaköy semtinde bulunan tarihi Kamondo Merdivenlerini araştırırken bir internet sitesine denk geldik. “Hatırlayan Şehir” adıyla kurulmuş olan bu internet sitesinde İstanbul’un tarihi yerleriyle ilgili fotoğraflar ve bilgiler yer alıyor.

Kamondo Merdivenleri, “Doğu’nun Rothschildleri” olarak bilinen Kamondolar tarafından yaptırılmış. Bunu öğrendik.

Bir de İstanbul’un tarihi yerlerinin ön izlemelerinde yer alan bilgileri görünce siteyi kuranları araştırdık. Onu da öğrendik.

Talat Paşa’ya iftiralarda bulunan foncu beslemelerin yarattıkları gündem sonrasında bu siteyi tekrar hatırladık.

Sitenin tam adresi “hatirlayansehir.hakikatadalethafiza.org” şeklinde.

Bahsi geçen site “Hafıza Merkezi” adlı bir derneğe bağlı.

Önce “Hatırlayan Şehir”in hangi tarihi yeri nasıl hatırladığına bakalım.

“Belediyeler Birliği Binası: Sultanahmet Yerebatan Caddesi ile Alemdar Caddesi’nin kesiştiği köşede bulunan kagir konak, 1917-1918’de sadrazamlık yapan Talat Paşa’nın resmi konutuydu. Osmanlı tebaası Ermenilere uygulanan tehcir ve soykırımı planlayan, düzenleyen ve uygulamasını takip eden kişi olarak bilinen Talat Paşa’nın ismi hâlâ çok sayıda mahalle, cadde ve sokakta yaşatılıyor.”

Birazdan bu iftiraların geçmişte olduğu gibi bugün de kimler tarafından fonlandığını göreceksiniz. Ermenistan’da “Türk Kasabı” olarak tanınan soykırımcıların heykellerinin dikildiğini hatırlatıp geçiyoruz.

“SALT Galata: 2011’den bugüne SALT Galata olarak faaliyet gösteren Bankalar Caddesi No:11 adresindeki eski Osmanlı Bankası binasının tarihinde, II. Abdülhamit döneminde Avrupa devletlerini Ermenilere yönelik katliam ve pogromlara dair harekete geçirmek amacıyla Ermeni Taşnak Partisi mensuplarınca 1896’da gerçekleştirilen silahlı bir baskın da mevcut.”

İmparatorluğun başkentindeki binayı basan Ermeniler, Doğu Anadolu’da ve Güneydoğu Anadolu’da hiç Türk köyü basmamış galiba.

“Hatırlayan Şehir”, Neve Şalom Sinagogu’nu da cemaat mensuplarının törenlerle hatırladığını söylüyor ama yine de duramıyor ve ekliyor: “…genellikle 1986’da ve 2003’te uğradığı iki büyük saldırıyla hatırlıyor.”

İstanbul’daki pek çok yer, işte bu sözde sevgi pıtırcıkları tarafından böyle hatırlanıyor. İşgal yıllarında emperyalist devlet tarafından İstanbul’un hangi semtinde, hangi binasında, bağımsızlık isteyen Türklere karşı şiddet uygulandığı yazmıyor. Ermeni teröristlerin gerçekleştirdikleri saldırılarda ölen Türklerin anısına herhangi bir şey yok. Aksine imparatorluk sahibi olanlar, asırlarca beraber yaşadıkları komşularını durduk yere öldürmeye başlamış da tepki olarak terör faaliyeti uygulanmış gibi bir algı yaratılıyor.

Kaçaznuni hiç itiraflarda bulunmamış gibi davranmaya devam edelim. Aman, Alman musluğıu kapanmasın!  

Hafıza adı altında Türk’e karşı bir kin ve nefret harlanıyor.

Sevgi pıtırcıklarının sevgisini kimler harlıyor? Kendi resmi internet sitelerine göre “Hafıza Merkezi” isimli derneği kimler fonluyor? Bunların bir kısmına bakalım:

1- Chrest Vakfı

2- Açık Toplum Vakfı

3- Global Dialogue

4- Heinrich Böll Stiftung Derneği

5- Friedrich Ebert Stiftung

6- Robert Bosch Stiftung

7- Oak Foundation

New York merkezli Royal Oak Vakfı; doğanın, tarihi binaların, anıtların korunması gibi bir amaca sahip. Vahşi kapitalizmin emperyalist parazitlerinin vergiden muaf vakıflarıyla dünyaya bir şeyler katmaya çalışması ne güzel. Yabancı bir ülkenin topraklarını gezip bolca fotoğraf çekmenin askeri istihbarata hiçbir şey katmadığını bildiğimiz için içimiz rahattır. Anıtların, binaların bir toplumun sosyolojisine dair -özellikle çatışma nedenlerini tespit nokasında- herhangi bir amacı olmayıp hümanist şuurla korunmak istenmesi ise bambaşka bir lütuftur.

Henrich Böll, Almanya’nın Yeşiller’inin vakfıdır. Friedrich Ebert, Sosyal Demokrat Partisi’ne bağlı çalışır. Yine Türkiye’de faaliyet gösteren Friedrich Naumann Vakfı, Hür Demokrat Parti’ye; Konrad Adenauer Vakfı da Hristiyan Demokratik Birliği’ne bağlı çalışır.

Thomas Powers’ın “İstihbarat Savaşları” kitabında “cezalı devlet psikolojisine sahip” olarak adlandırdığı Almanya’nın soykırım günahlarından kurtulmak için girdiği hayır işlerinin gözleri yaşartmaması mümkün mü?

Bir ülkenin istihbarat kurumlarının bu tip vakıflarıyla temas kurmadıklarını, bu tip vakıfların da kuruldukları ülkelerdeki istihbarat kurumlarıyla alakasız çalıştıklarını düşünecek kadar saf olduğumuz için aklımıza art niyet getirmeden devam ediyoruz.

Küresel Diyalog Vakfı da tahmin edeceğiniz üzere dinlerarası diyalogçular arasındadır. “Hafıza Merkezi” gibi, Türklere karşı hoyratça faaliyet gösteren dernekleri desteklemekle birlikte Filistin’deki soykırım konusunda lafı evirip çevirip değiştirirler. Ne yaptıkları belli değildir.

Bu da normaldir çünkü zaten 20. yy.dan itibaren dinlerarası diyalogun ana amaçlarından biri Batılı ülkelerdeki Yahudi karşıtlığını bitirmektir. Siyonist lobiyi elinin altında tutmak isteyen Batılı devletler bu sözde kültürel faaliyetleri destekler.

Chrest Vakfı’nı zaten tanıyorsunuz. Maskelerinde çocuk hakları, azınlık hakları, kardeşlik, toplumsal barış var. Beşinci kol faaliyetlerinde önde gelir.

Ve gecenin, gündüzün, sahnenin yıldızı Açık Toplum Vakfı…

Fransa’yı milyonlarca dolar dolandırmaktan mahkûm olmuş George Soros’un açık toplum hayalinin ne kadar büyük insani emellere dayandığına itiraz edecek değiliz. Kırgızistan’daki, Endonezya’daki eşcinsellerin haklarına dair raporlar yazdırıp konuyu anayasaya getirten bu muazzam insanın anıtını dikip Royal Oak’tan fon almak isteriz.

Ermenilere soykırım yapıldığı iddia edilen yerlerde bugün Kürdistan kurmaya çalışıyorlar. Piyon haline getirmek istedikleri toplumları ellerinde tutmak için de soykırım yalanını Türklerin üstüne atmak için çok profesyonelce çalışıyorlar. Hafıza adı altında tarihi eğip büküp üstüne oturuyorlar. Ardından hainlere ve gafillere masallar tadında güzel sunumlar yapıyorlar.

Türk devletinin faaliyetleri üstüne rapor yazıyorlar ama mamayı Alman derin devletinden alıyorlar.

Türkiye, Rusya gibi ülkelerde neoliberal ideolojiyle devletleri zayıflatmaya çalışıyorlar. Devletlerin yerini şirketokrasinin alacağı bir dünya düşlüyorlar. Açık toplum dedikleri budur.

Liberalizm dünyaya vatandaşlık getirdiyse neoliberalizm vatandaşlığın yerine işçiyi koymaya çalışıyor.

Diğer yandan ABD’nin, Fransa’nın, İngiltere’nin devlet mekanizmalarının tam kalbine yerleşmiş olan bu parazit yapılar, bu devletlerin başka devletler üstünde tahakküm kurmaları için uğraşıyor.

Bu gibi sinsi yapılar, başka ülkelere iltica etmek ya da fark edilip el üstünde tutulmak için her şeyi yapmaya hazır onursuzlar sürüsünü fonlar. Zeka seviyesi nedeniyle gelişmiş ülkelerde bir yer tutmaları imkansız kimseler, kendi ülkelerinde her köşebaşında mevki kazanıyor.

Yıldıray Oğur şöyle diyordu: “Türkiye’de fon kavramı ulusalcılar tarafından kirletildi.”

Yani Irak’ta, Suriye’de, Afganistan’da, Filistin’de, dünyanın birçok yerinde gerçekleşen işgaller ve katliamlar bunların faillerinin kasasını kirletmiyor. Foncularımız da helal süt emiyor.

İşte bu zeka seviyesi, fon almayan bir kimseye ne kazandırabilir?

Hatırlayan Türkleriz.

Yunanistan’da, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da, Rusya’da, Irak’ta, Batı Trakya’da ve dahi dünyanın birçok yerinde milletimize fenalık yapanları biliyoruz. Unutmuyoruz.

Justin McCarthy, Yunan işgali sırasında Türkiye’de 640.000 Türk sivilin Yunan ordusu tarafından katledildiğini yazar.

Orta Yunanistan, Mora Yarımadası, Tripoliçe, Navarin ve Ege’deki adalarda çok sayıda Türk, Arnavut ve Yahudi katledildi. Mora’daki katliamlar en vahşileridir. Rus desteğini arkasına alan Yunanlılar çok sayıda Türk’ü katletmişlerdir. Türk çocuklarını minarelere çıkarıp hiç acımadan aşağı atan alçaklar için William St. Claire, “Mora’daki soykırım ancak öldürülecek Türk kalmadığında sona erdi.” der.

Siz Yunanistan’da Sorospu çocuklarının fonladığı ve Türklere yapılan katliamları hatırlayan bir hafıza vakfı kurulduğunu duydunuz mu?

Sanmıyoruz.

İnsanlık değerlidir. Ancak katillerin fonu, insanlığı kirletir.

Aldıkları fonun gereği Türk milletine yapılan fenalıkları silmeye ve ona iftira etmeye çalışanlar, tarihin hafızasından dışlanıp çöplüğe gitmeye mahkûmdurlar.

NOT: LORAL isimli bir firmanın F-16’lar için yazılım ürettiğini duyunca 150 milyon doları bastırıp firmaya ortak olan, F-16’ların modernizasyonunda devletten yüzlerce milyon dolarlık ihaleler alan, sonra projeyi aksattığı için projeyi devretmek zorunda kalan barış güvercini kimdir?

Osman Kavala’dır.

Bu tip kimselere, “vatan komisyoncusu” diyebiliriz. Kurdukları vakıflar, sahibi oldukları ya da fonladıkları medya ve basın kuruluşları, besledikleri etki ajanları vasıtasıyla daima güç devşirirler. Kavala gibiler kendi yarattıkları eserin esiri oldular.

Adına ister oligarşi ister otokrasi deyin.

Güce dayalı tüm otoriteler fırsat buldukları ilk anda önce güç aldıkları kimseleri tasfiye ederler.  

“Bağnazlık insanın beynini sarmayagörsün, artık hastalık şifasız gibidir. Ermiş Paris’in mucizlerinden söz ederken ellerinde olmadan gitgide ateşlenen cezbeliler gördüm. Gözleri alev saçmaya başlıyor, her yönleri titriyor, öfkeden suratları çarpılıyordu. Hani kendilerine bir itiraz eden olsa zavallıyı öldürebilirlerdi.”

Voltaire

İspanya’daki Yahudiler 711 yılından 1100’lü yıllara kadar “Altın Çağ” dedikleri bir dönem yaşadılar. İspanya’nın Müslüman hakimiyetine girmesiyle beraber Antik Roma ve Vizigotların baskı döneminden daha görkemli bir çağa geçiş yapan Yahudiler, bu dönemde mali işler başta olmak üzere pek çok konuda zamanın hükümdarlarına ve devlet adamlarına danışmanlık yaptılar.

Ancak Hristiyanların “Reconquista”sı ilerleyince Yahudilerin Altın Çağı bitti. Elhamra Fermanı ile birlikte Yahudiler İspanya’dan çıkarıldılar. Yıl 1492’ydi.

Yahudilere zamanın büyük devleti Osmanlılar kucak açtı.

Yahudiler kısa zamanda Osmanlı’da da benzer görevler üstlendiler. Yavuz Selim zamanında mali işlerin çoğunda danışmanlık görevlerinde bulundular. Başarılı oldular.

Bir de “kira” (Grekçe: Kadın) denilen Yahudiler vardı. Kanuni devrindeki Fatma Hatun bunlar arasında ilk bilinen kadındır. Kendisi Müslümanlığı seçtiğinden olacak, Yahudiler kendisi hakkında pek fazla kayıt tutmadılar.

Yahudi kiralar, özellikle saraydaki cariyelere mali konularda danışmanlık hizmetinde bulunuyorlardı. Aynı zamanda sarayda cariyelerin ürettiği el sanatı ürünlerin dışarıda satılmasını sağlarken Avrupa ülkelerindeki Yahudilerle bağlantılarını kullanarak dışarıdan pek çok mücevheratın Osmanlı ülkesine getirilmesini sağladılar.

Tabii ki kendileri de hayli zengin oldular. Yetmedi, nüfuz elde ettiler. Ester Kira, bunlara bir örnektir ama esas örnek Esperanza Malchi’dir.

Kira Esperanza Malchi, Safiye Sultan’ın, dolayısıyla Safiye’nin oğlu 3. Mehmet’in üstünde nüfuz sahibiydi. Güçlü bağlantıları vardı. Öyle ki İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth’e mektupla ulaşıp Safiye Sultan için şifalı su ve cilt için kozmetik isteyebiliyordu.

Çok uzatmayalım, birçok Yahudi gibi Esperanza da rahat durmadı.

Çok büyük servet edinmekle birlikte birçok dalavere çevirdi. Paranın ayarını bozup saraya çürük akça soktu, o para da Yeniçerilere dağıtılınca kendi katline para ödemiş oldu.

Yeniçeriler kellesini isteyince Şeyh Sunullah Efendi’nin “Zimmi katli şeriata göre caiz değildür” dese de ayarı bozuk para cihat erlerinin ayarını bozmaya yetti. Şeriat fetvası dinlemeyen Yeniçeriler, Halil Paşa’nın konağı önünde daha atından inmeden zavallıyı parçalamaya başlamışlardı.

Ester ve Esperanza’dan sonra Yahudilerde kendini gizleme yeteneği devreye girdi. İspanya’dan tecrübeli oldukları için zorlanmadılar. Siyonist eğilimlerinin eskiye dayandığını -mesela Yasef Nassi ve David Alroy’u- bir gün yazarız.

Sabetay Sevi de aşağı yukarı bu devirlerde ortaya çıktı. Sevi’nin katline ferman verilmemesinin gerçek sebebi Müslümanlığı seçmesi mi yoksa Turhan Sultan’la dostluk kurmasını sağlayan “birileri” miydi? Bunu belki ileride inceleriz.

Çok ayrıntıya girmeyeceğim.

Siyonistlerin gücünden faydalanmak isteyen her devlet, bir müddet sonra aslında Siyonistlerin kendilerinden faydalandığını anlamak zorunda kaldı.

Napolyon imparator olmadan önce cumhuriyetçi zannediliyordu. İmparator olunca Hristiyanlığın ya da dini kullanmanın devlet için faydalı olacağına inandı. Mısır’a geldiğinde Müslüman olduğunu iddia ettiler. Acre önlerine geldiğinde dünyadaki Yahudilere kutsal bir çağrıda bulunuyordu. Hepsini Kudüs’e davet eden Napolyon, Siyonizm’e oynuyordu.

Ve talihini de kendi ifadesiyle Acre’de bıraktı. Dinciliğin her türlüsünü kullanmak isteyip büyük oynadı ve büyük kaybetti.

Lloyd George da aynı yola girdi.

Evanjelist bir anlayışa sahip olan Lloyd George, Siyonist gücü Almanlardan ve Osmanlı’dan almak için her şeyi yaptı.

Başarılı oldu ama İngiltere’nin kucağına bırakılacak bombanın malzemesini de Chaim Weizmann’dan temin ediyordu.

Siyonizm’in ve Osmanlı üstünden de İslam’ın savunucusu olarak Orta Doğu’ya girmek isteyen Almanya, başarılı olamayınca yenildi. Neden başarılı olamadı?

Çünkü 1492’den beri Osmanlı’da gayet imtiyazlı bir şekilde yaşayan Yahudiler, Jabotinsky’nin anti-Türk propagandasına kapıldılar. Osmanlı’nın hilafet konusunda beklenen etkiyi yaratamaması hep konuşulur ama Siyonizm konusunda da aynı durum yaşandı.

II. Dünya Savaşı’nda Almanya, Yahudilerden hesap sorarken Siyonizm’in yeni talibi olan ABD de İngiltere’yi zorlamaya başladı.

Çünkü İngilizler Filistin’i yönetiyorlardı ve ABD’de Yahudi kökenli Truman, bir İsrail devleti kurmaya karar vermişti.

Kurnaz İngilizler pek sorumluluk almadan sıvıştılar. Böylece Siyonistlerin İsrail bombası Orta Doğu’nun kucağına bırakıldı.

İsrail’in kuruluş süreci, kurulması ve ilerlemesi, Türkiye’de İslamcıların ülkeyi yönetmesiyle bağlantılı bir şekilde gerçekleşmiştir. İleride bu konulara da gireceğiz.

Nitekim bu yazı, girişin de girişidir. Yazılacak sayısız gerçek içinde bir paragraftır.

Ve İslamcılar da Siyonist gücü kullanmak istemişler ama bu güce dokunan herkes gibi güçlendiklerini zannederken içeriden zayıfladıklarını fark etmişlerdir. Ancak artık geç olmuştur.

Osmanlı, Fransa, Almanya, İngiltere… Şimdi ise ABD. Bütün bu ülkelerin tamamı dincileri kullanmak isterken gerilemiştir. İsrail’in saldırganlığı arttıkça Amerika’nın gücü zayıflayacaktır çünkü İsrail ve Siyonistler, başka memleketleri emerek şişen bir keneden başka bir şey değildir.

Geriye her zaman sadece acı bırakmıştır.

“İmperium in imperio”; devlet içinde devlet, kuvvet içinde kuvvet, imparatorluk içinde imparatorluk demektir.

Kısaca küreselleştirilen dünyada Siyonizm demektir!

Bitirirken bir şeye dikkat çekmek isterim.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri Sosyalist’tir. Ulusalcı ve laik bir yapıya sahiptir. İsrail ise bir şeriat ülkesidir. Kendi şeriatını yani İsrailiyat’ı İslamiyet’e de bulaştırmayı çok öteden beri başarmıştır Yahudiler.

Türkiye’nin anti-Komünist savaşı (!) sürerken Filistin’i sola ittiler.

Carter’ı iktidardan edenler Filistin-İsrail barış görüşmelerini, Filistin’i ve İran’ı radikalleştirerek bitirdiler.

Filistin bu defa cihatçı oldu.

İsrail’in Filistin’e en sert saldırılarını yaptığı süreçte ise Türkiye’de sürekli laik hassasiyeti kaşıyan dinci bir iktidar var.

Şimdi Filistin’de cihatçılar ve Türkiye’de laiklik hassasiyetini artıran dinciler var. Laikliği sevdikleri için mi? Asla. Orta Doğu’nun her yanında ve Türkiye’de sadece bölünmüşlük, parçalanmışlık var.

Siyonist, İslamist, Evanjelist… Hepsi beraber olduğu için.

Fakat büyük güçlere sığınan herkesin bilmesi gereken bir şey vardır.

Şan, şöhret, makam, mevki ve başkalarının insafına bırakılmış idealler birer zehirdir.

NOT: Siyonistler Yahudilere duyulan nefreti o kadar arttırdılar ki modern zamanlardaki dinlerarası diyalog projeleri daima anti-Semitizm’i bitirmek amacını taşıdı. Dışarıda emperyalistler ve içeride maşa olanlar da daima bu amaca hizmet etti.

Papa Eftimleri, Tanrıöverleri, Noel Babacılar, FETÖ’nün paçozlarını yazdık ve yazmaya devam edeceğiz.

Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Buraya kadar anlattıklarım doğal göçlerle ilgilidir. Bir de yapay göçler vardır. Bir topluluğun göç ettirileceği ülkede mültecilerle ilgili güya savaş, kıtlık, kaos, yaşam şartlarının bozuk olması gibi gerekçeler hazırlanır. Göç edecek topluluğa ise bambaşka bir dünya sunulur. Bu gerçeği Afgan ve Pakistanlıların Google aramalarındaki istatistiklerde görebiliyoruz.

Dincilerin güya hicret olarak adlandırdıkları göçlerle gelen milyonlarca kaçak, her ne hikmetse ülkemize gelmeden önce cami, tekke vs. araştırmıyor. Türk çocuklarını, Türk kadınlarını, eğlence hayatını araştırıyor. Birileri, gerçekleri söyleyenleri yalan, abartı, ırkçılıkla yaftalasa da ülkemize göç eden üçüncü dünya toplumlarının yapısı çok farklıdır. Yapıcı değil yıkıcı diyarlardan gelenler her zaman huzur bozarlar. Tüm bunlara karşı evini korumak isteyen kişileri kin, nefret, düşmanlık gibi suçlamalarla yaftalamaksa ancak düşmana hizmet eder veya sinsi düşmanlıklardan kaynaklanır.

Çok kısa bir şekilde Afganistan’ı ele alalım.

Afganistan uzun süredir ABD işgali altındaydı. Amerikan devleti kendi içinde Orta Doğu siyaseti bakımından bölünmüş durumdaydı. Kimi stratejistler ABD’nin kontrollü bir şekilde kendi kurduğu dengelerin sürekliliğini gözeterek çekilmesinden ve Avrupa güçlerini yanına alarak Çin ve Rusya’yla mücadeleye girmesinden yanaydı. Bu görüştekilerin temel dayanaklarından biri, Orta Doğu’nun sorunlu bir coğrafya olması, burada çok fazla insan, zaman ve para kaybedildiği, büyük devletin büyük devletlerle mücadele etmesi düşüncesiydi. Diğer bir görüş ise ABD’nin Orta Doğu’daki politikalarını İsrail’in güvenliği ekseninde sürdürmesiydi.

Ukrayna-Rusya savaşıyla Amerika dikkatini Avrasya’ya çevirdi. Bu savaşın getireceği artılardan biri Avrupa’nın ABD’nin kanatları altında devam etmesiydi çünkü Almanya, İngiltere, Fransa gibi ülkeler bir süredir kendi yollarını çizmeye çalışıyorlardı. Rusya’nın Ukrayna’ya müdahalesi bu ülkelerin güvenlik kaygılarını tetikledi, dünyada kurdukları dengeleri tehlikeye düşürdü. Böylece dengeleri kurmak adına ABD’yle birlikte yol yürümeye devam ettiler.

Olası veya ciddi olarak planlanan Çin savaşına karşı ABD, Rusya’yı zayıflatmak ve oyalamak için Ukrayna ve Avrupa’yla karşı karşıya getirirken muhtemeldir ki Çin’i çevrelemek adına ve yine kontrollü çekilmek için Afganistan’ı Taliban’a teslim etti. Bir süredir kendini toparlayan, Afganistan’da duruma tamamen hâkim olmaya çalışan Taliban, İran’la savaşın eşiğine geldi. İran’la savaşı tetikleyecek ilk fizikî saldırıyı da yine Taliban gerçekleştirdi. Şunu da eklemeliyiz ki Afganistanlı Sünnî Fars için İran düşman, Sünnî herhangi bir ülke dosttur; tabii o ülke laikliğin karşısında konumlanmış bir parti tarafından yönetiliyorsa… Bunu sahada tecrübe etmiş bir insanım.

Şimdi bu Afganistan’dan gelenler laik bir ülkede yaşamak istedikleri için mi geliyorlar? Bu kadar Afgan mazlumsa Taliban nasıl iyi oluyor? Taliban iyi değilse birtakım AKP’liler niye Taliban övüyor? Bir yandan medrese düzeninden kaçan (?) milyonlarca insan ülkemize sızarken bir yandan aynı insanlar medrese açılışı yapan Erdoğan’ı niye destekliyor?

Afrika’da, örneğin Somali’de, Cibuti’de yoğun bir hilafet propagandası var. Bunu da tecrübe etmiş bir insanım. O insanlar mazlum olsalar da olmasalar laik Türkiye’nin teminatı olmak için Türkiye’ye gelmiyorlar. AKP de bunu çok iyi biliyor ve sınırların delik teşik edilmesine müsaade ediyor. Boşuna ülkemizde ensar edebiyatı yapılmıyor ama maalesef insanımız din ve insanlık edebiyatına prim veriyor, göz göre göre gerçekleri söyleyen insanlarla inatlaşıyor. Üzerinde yaşadığımız dünya oyun parkı, film veya bilgisayar oyunu değildir. Kaos, iç savaş, kafa kesmek vs. sanal dünyada yaşattıkları gibi bir şey değildir.

Mezhep taassubuyla kendi soyundan olanlara bile saldıranlar, ülkemizde kendi görüş ve mezheplerinden olmayanlara karşı sinsi planlar içindelerse -ki olmalarına gerek yok, kullanılabilirler- tarih önünde bunun hesabı nasıl verilecektir?

Bunları iyi düşünün.  

Ekonomiyi milyonlarca göçmenin ayakta tuttuğunu söyleyenlere ise sorum şudur: Ekonomiyi milyonlarca yabancıya muhtaç edecek kadar kötü yönettiyseniz çekileceksiniz. Böyle bir durumda “Ben çekilirsem diğeri yapamaz” deme hakkınızı baştan kaybetmiş oluyorsunuz. Unutulmamalıdır ki ucuz iş gücü denilerek üç kuruşa çalıştırılan, toplumun hedefi durumuna gelen bütün yabancılar kısa zamanda kin ve nefretle beslenerek bir yandan suç örgütleri kuracak, bir yandan ülkenin kilit noktalarında siyasî faaliyetler yürütecekleri topluluklar oluşturacaktır. İşte bu demografik bir sorundur ve “Türkiye Türklerindir” diyenler bu gerçeği fark etmek, bunun gereğini yapmak zorundadırlar. Bunu da özellikle MHP camiasına yazıyorum. Kendinizi terörle mücadele söylemleri üzerinden kandırmayın. Bu ülkenin başına kim geçerse geçsin güvenlik güçlerimizin vatanımızı bölmek ve devletimizi yıkmak için ülkemize saldıranlara karşı mücadelesi daimidir ve TERÖRLE MÜCADELE ASLA ŞAHSÎ DEĞİLDİR.