GİZLİ SAVAŞLARIN ŞİFRESİ

Havayı yırtan bir bombanın çıkardığı o sağır edici uğultuyu, beton binaları saniyeler içinde toza bulayan barutun genzi yakan kokusunu, enkaz yığınlarının altından yükselen o son çaresiz çığlıkları çok iyi bilirim.

Savaşın vahşi ama görünen bir geometrisi vardır; yıkılan bir duvarı, duran bir kalbi fotoğraflayabilirsiniz.

Fakat bugün insanlığı, özgürlükleri ve demokrasileri kuşatan en büyük tehdit, siperlerde ya da namlunun ucunda karşımıza çıkmıyor.

Bu yeni nesil cephenin kurşunu yok, tankı yok, geride bıraktığı dumanı tüten bir harabesi yok…

Sadece karanlık bir odada klavye başına geçmiş bir gölge, sahte bir gülüşün ardına gizlenmiş bir kimlik, sessizce çalışan bir kamera ve milyonlarca dolarlık kirli el sıkışmaları var.

İnsanlık ve hedef ülkenin toplumları, hiç ses çıkarmayan bir silahla vuruluyor.

Karanlığın Kolu: Black Cube

Her şey, sahnede maskelerin büyük bir gürültüyle düşmesi ve gazetecilik dünyasının en korunaklı kalelerinde yankılanan o sarsıcı araştırmaların yayımlanmasıyla başladı. Dünyanın en muktedir isimlerinin, kendi kirli geçmişlerini örtbas etmek ya da karşılarındaki büyük engelleri tasfiye etmek için fısıldayarak telaffuz ettiği ortak bir adres vardı: 2010 yılında Tel Aviv’de kurulan özel istihbarat örgütü Black Cube.

Dış dünyaya kendisini “hukuki ihtilaflar için veri toplayan, kanunlara saygılı sıradan bir araştırma kuruluşu” maskesiyle pazarlayan bu yapının arkasında, aslında devletlerin bile erişmekte zorlandığı devasa bir kurumsal hafıza yatıyor.

Tel Aviv, Londra ve Madrid gibi finans merkezlerinde üslenmiş olan şirketin 340’tan fazla uzmanının çok büyük bir kısmı, İsrail gizli servisleri MOSSAD, Shin Bet ve askeri istihbarat birimlerinin koridorlarında demlenmiş, operasyon yönetmiş emekli ajanlardan oluşuyor.

İngiliz The Guardian gazetesinin “MOSSAD’ın özelleştirilmiş kolu” olarak nitelendirdiği bu şebeke, her ne kadar bu tanımı reddetmek için kurumsal açıklamalar yayınlasa da ortaya dökülen her yeni skandal, bu tanımın ne kadar yalın bir gerçek olduğunu yüzümüze vuruyor.

Eski New York Times muhabiri Barry Meier’ın “Spooked” adlı başyapıtında altını çizdiği o tüyler ürpertici tespit gibi: “Bu yapılar politika, iş dünyası ve hiçbir şeyden haberi olmayan sıradan insanların yaşamları üzerinde orantısız, sinsi karanlık bir tehdit uygulamaya başladı.”

Maskeler ve Hainler: İlmek İlmek Dokunan 6 Küresel Kumpas

1. New York’ta Bir Sahte Dost: Çemberin İçine Sızan Gölgeler

2016 yılının sonlarıydı. New York basını, modern zamanların en büyük skandallarından birini patlatmak üzereydi ama henüz kimse fırtınanın ne kadar büyük bir enkaz bırakacağının farkında değildi.

Hollywood’un en kudretli ismi, Gangs of New York (New York Çeteleri-2002) ve Inglourious Basterds (Soysuzlar Çetesi-2009) gibi sinema tarihine damga vuran dev yapımların arkasındaki isim olan Harvey Weinstein, onlarca yıl boyunca sistematik olarak sürdürdüğü tacizlerin ve cinsel saldırıların üstünü örtmek, arkasındaki kirli izleri temizlemek için Black Cube ile el sıkıştı.

İşte o an, siber dünyanın en sinsi sızma operasyonlarından biri başladı.

Şirketin kadın ajanları New York sokaklarında aniden belirdi. Kendilerini “feminist aktivist” ya da “kadın hakları savunucusu” olarak tanıtıyorlardı.

Bu ajanlardan biri, Weinstein’a karşı sesini en çok yükselten “Conan the Barbarian” (Barbar Conan) ve “Grindhouse: Planet Terror” (Dehşet Gezegeni) gibi unutulmaz filmlerin oyuncusu Rose McGowan’ın çevresine girdi.

Haftalar hatta aylar boyunca McGowan’ın en yakınında durdu; onun dert ortağı oldu, güvenini kazandı.

Bir diğer ajan ise haberi ilk kez dünya gündemine taşımaya hazırlanan New York Times muhabiri Jodi Kantor’u hedef aldı; onunla da aynı maskeyle temas kurdu.

“Seth Freedman” adını kullanan bir başka ajan ise muhabir kılığına bürünerek taciz mağduru kadınlarla röportajlar yaptı, bilgi topladı ve her şeyi doğrudan Weinstein’a servis etti.

Bu olaylar sıradan birer iddia değil, Black Cube’ün tüm faaliyetleri tamamen doğrulandı.

Skandal patlak verip Ronan Farrow’un o Pulitzer ödüllü araştırması The New Yorker’da yayımlandığında, şirketin koruyucu duvarları yıkıldı.

Tam bu noktada, skandalın arkasındaki küresel elit ağının en karanlık halkası da deşifre oldu.

Şirketin danışma kurulu üyesi olan Prof. Asher Tishler, İsrail televizyonuna çıkıp tüm dünyanın gözü önünde “Kadınlara zarar verdiysek üzgünüz, bugün olsa bu işi almazdık.” diyerek bu karanlık ortaklığı açıkça itiraf etmek zorunda kaldı.

Bu itirafı yapan Asher Tishler, sıradan bir profesör değil; yüzyılın en büyük küresel şantaj ve fuhuş ağının mimarı olan, hapishanede şüpheli bir şekilde ölen Jeffrey Epstein’ın en yakın dostlarından ve uzun yıllar birlikte çalışmış iş ortaklarından biriydi.

Trump için de çalıştığı ortaya çıkan Black Cube’ün tepe yönetimindeki bu isim ile Epstein arasındaki yakın ilişki ve ortaklık bağları, şirketin sadece ticari bir istihbarat firması olmadığını, küresel güç elitlerinin kirli sırlarını koruyan sinsi bir şantaj ve koruma kalkanı olduğunu da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu.

Weinstein’dan alınan kanlı paralar daha sonra mağdur kuruluşlarına bağışlandı ama geride kalan güvensizlik tortusu asla silinmedi.

2. Başkent Koridorlarında İtibar Suikastı

2017 ve 2018 yıllarında operasyonun rotası bu kez Washington D.C.’ye, yani doğrudan siyasetin kalbine döndü.

Dönemin ABD Başkanı Donald Trump’a yakın siyasi çevreler, Obama döneminde imzalanan tarihi İran nükleer anlaşmasını tamamen baltalamak istiyordu.

Anlaşmayı yırtıp atmak kolaydı ama bunu kamuoyuna meşrulaştırmak gerekiyordu. Bunun için yine aynı adresle iş birliği yaptılar.

Hedefte, anlaşmanın mimarları olan üst düzey diplomatlar Ben Rhodes ve Colin Kahl vardı.

Şirket bu isimleri yıpratmak için “Shell Productions” adında uydurma bir film yapım şirketi kurdu.

Paravan şirket kimliğiyle diplomatların ailelerine hatta Colin Kahl’ın eşine kadar ulaştılar. Sinsi e-postalarla ve sahte tekliflerle aile mahremiyetinin sınırlarını zorladılar.

Amaç, anlaşmayı imzalayan bu bürokratların hayatlarında bir açık bulup itibar suikastı düzenlemekti.

Nitekim Trump anlaşmadan çekildi. ABD Kongresi resmi soruşturma açıp belge talep ettiğinde ise karşılarında yine İsrail’in cevaplamadığı aşılmaz bir gizlilik duvarı buldular.

3. Sandık Başındaki Gizli El ve Rehin Alınan İradeler

Bir savaş fotoğrafçısı olarak seçim meydanlarındaki dezenformasyon kampanyalarını çok gördüm ama Macaristan’da tüm dünyanın tanık olduğu süreç, siber dünyanın bir demokrasiyi nasıl rehin alabileceğinin en net kanıtıydı.

Başbakan Viktor Orbán’ın iktidarını korumak istediği 2018 ve 2022 seçimlerinde, sahne arkasındaki ipleri yine Black Cube örgütü göğüsledi.

2018’de sivil toplum liderleri, lüks restoranlarda sahte kimlikli ajanlar tarafından ağırlandı. Karşılarındakinin kim olduğunu bilmeyen bu muhalif isimlerin konuşmaları gizlice kaydedildi.

Orbán, seçim meydanlarında bu ses kayıtlarını sallayarak “Soros’un adamları ülkemizi ele geçiriyor” propagandası yaptı ve seçimi kazandı.

2022’de ise oyun daha da büyüdü; Reuters ve LinkedIn’in iç soruşturmalarıyla kanıtlandığı üzere, şirket LinkedIn üzerinden sahte iş ilanları açtı.

12 muhalif gazeteci ve aktivist gizli kameralarla mülakat tuzaklarına çekilip sinsice kaydedildi.

Bu montajlı ve cımbızlanmış kayıtlar, seçimden önceki iki hafta boyunca hükümet medyasında sürekli yayımlandı.

İnsanlar sandığa ne izlediklerini bilmeden gitti ve buna seçim dediler!

4. Başbakanın Cebindeki Casus: Pegasus Kuşatması

İspanya’da yaşananlar, bu tehdidin sadece aktivistlerle sınırlı kalmadığını, bir ülkenin ulusal güvenliğini nasıl felç edebileceğini gösterdi. 2020 ve 2021 yılları arasında İspanya Başbakanı Pedro Sánchez ve Savunma Bakanı Margarita Robles’ın telefonları, hiçbir iz bırakmayan “Pegasus” casus yazılımıyla hedef alındı.

İspanya Ulusal Mahkemesi belgelerine göre, Başbakanın telefonu tam 5 kez hacklendi ve içerisinden 2,5 gigabayt veri çalındı.

Bu, devletin en gizli yazışmalarının, fotoğraflarının ve stratejilerinin yabancı bir gücün eline geçmesi demekti.

EU Alive dergisinin Nisan 2026 tarihli raporu, bu siber takibin Yunanistan ve Kıbrıs ayaklarıyla paralel bir stratejiyle yürütüldüğünü ortaya koydu.

Ancak İspanya’da açılan dava, İsrail devletinin uluslararası hukuki talepleri ve mahkeme mektuplarını ısrarla yanıtsız bırakması nedeniyle Ocak 2026’da ikinci kez askıya alındı. Hukuk, bir devletin koruma kalkanına çarparak durdu.

5. Avrupa’nın Göbeğinde Egemenlik Suikastı

Avrupa Birliği’nin tam kalbinde, Yunanistan, Kıbrıs ve Slovenya ayaklarında yürütülen siber operasyonlar, uluslararası sistemin bu yeni tehdit karşısında ne kadar aciz olduğunu gözler önüne serdi.

Yunanistan’da ana muhalefet lideri Nikos Androulakis dahil 87 siyasetçi ve gazeteci “Predator” yazılımıyla adım adım izlendi.

Slovenya’da ise durum çok daha sıcaktı.

Seçimlerden hemen önce Başbakan Robert Golob, bu yapıların ülkeye sızdığını bizzat kamuoyuna duyurdu.

Durumu Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’e yazarak, “Egemenliğimize ve demokrasimize doğrudan bir saldırı var” dedi.

Avrupa Parlamentosu raporlar hazırladı, öneriler sundu ama günün sonunda ne oldu biliyor musunuz? Hiçbir şey.

Avrupa Birliği, kendi üye ülkelerindeki bu açık egemenlik ihlallerine karşı bugüne kadar tek bir resmi yaptırım kararı bile uygulayamadı.

6. Yargıyı Teslim Alma Girişimi ve Suçüstü Sahnesi

Tüm bu operasyonlar içinde sistemin suçüstü yakalandığı ve maskesinin tamamen düştüğü tek bir yer oldu: Romanya. 2016 yılında, ülkenin en güçlü ve tavizsiz yolsuzlukla mücadele savcısı hedef tahtasına oturtuldu.

Amaç, savcı üzerinde psikolojik baskı kurmak, onu tehdit etmek ve yürüttüğü büyük yolsuzluk dosyalarından el çektirmekti.

Ancak bu kez evdeki hesap çarşıya uymadı.

Romanya emniyeti ve yargısı operasyonu deşifre etti.

Savcıyı yıldırmaya çalışan bir Black Cube çalışanı Romanya’da yakalandı, mahkeme önüne çıkarıldı ve kesinleşmiş hapis cezasına çarptırıldı.

Bu dava, parayı veren herkesin adaleti bir oyuncak gibi yönlendiremeyeceğinin, bu karanlık yapının da hukuka toslayabileceğinin tek somut ve cezai belgesi olarak tarihe geçti.

Türkiye’deki Metodik Benzerlikler ve Aynı Kalıp

Analiz Kaynakları: Reuters, Bloomberg, Foreign Policy, Soufan Center

Burada büyük ve net bir şerh düşmek, gazetecilik ahlakının gereğidir: Bu istihbarat şirketinin Türkiye’de doğrudan bir operasyon yürüttüğüne dair elimde belgelenmiş bir kanıt veya dosya bulunmamaktadır. Ancak bir savaş fotoğrafçısının tecrübesi bana şunu söylüyor: Dünyanın farklı ülkelerinde sahnelenen o kirli tiyatronun yol haritası ile bugün Türkiye’de yaşanan siyasi gelişmeler arasında sarsıcı bir metodolojik benzerlik var.

Siyasi Sahnenin Yeniden Tasarlanması (2023 – 2026)

Muhalefetin Sandık Başarısı: 2023 sonunda CHP genel başkanlığına seçilen Özgür Özel liderliğindeki muhalefet, 2024 yerel seçimlerinde tarihi bir başarı elde ederek onlarca yıl sonra sandıktan birinci parti olarak çıktı. Muhalefet, yeniden seçim kazanma formülünü bulmuş gibi görünüyordu.

En Güçlü Rakibin Elenmesi: 2028 yılındaki cumhurbaşkanlığı seçiminin en güçlü potansiyel adayı olarak gösterilen İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu, 2025 yılında yargı kararıyla hapis cezası alarak oyun planının dışına itildi.

Mahkeme Eliyle Gelen Değişim (21 Mayıs 2026): Bir Ankara mahkemesi, Özgür Özel’in seçildiği tarihi kurultayı iptal etti. Anayasa hukukçularının “hukuki dayanaktan tamamen yoksun” olarak nitelendirdiği bir kararla, partinin başına 13 yılda 13 seçim kaybetmiş olan eski lider Kemal Kılıçdaroğlu iade edildi.

Genel Merkezde Biber Gazı (24-30 Mayıs 2026): Mahkeme kararının ardından çevik kuvvet polisleri biber gazı kullanarak CHP Genel Merkezi’ne girdi ve seçilmiş yönetimi binadan çıkardı.

Hemen ardından Kılıçdaroğlu, parti içi rakiplerinin araçlarını “Satılık Haram Araç” afişleriyle sergiledi; ancak o araçların kendi döneminde alındığı ortaya çıkınca büyük bir iç kaos ve itibar kaybı yaşandı. Muhalefet tamamen donduruldu ve kendi içine gömüldü.

Dünyadaki Kalıplar Türkiye’ye Ne Anlatıyor?

Amerikan Foreign Policy dergisi (28 Mayıs 2026) bu durumu şu çarpıcı cümleyle özetledi: “Erdoğan muhalefeti kapatmak yerine çok daha zekice bir şey yaptı; onu kendi amaçları için kullanılabilir hale getirdi. Muhalefet artık parlamentoda var olacak, demokrasinin işlediğini gösterecek ama asla gerçek bir tehdit oluşturamayacak.”

Bu analiz, yukarıda anlattığımız küresel operasyonlarla birebir örtüşüyor:

Macaristan’da seçim kazanma potansiyeli olan aktörler sahte kimlikler ve sızdırılan gizli kayıtlarla itibarsızlaştırılmıştı; Türkiye’de ise bu durum doğrudan yargı kararları kgerekçesiyle ve polis müdahalesiyle yapıldı.

Araçlar farklı ancak muhalefeti içten felç etme yöntemi aynı…

Romanya’da yolsuzlukla mücadele eden savcılar hedef alınarak hukuk bir silah olarak kullanılmıştı, Türkiye’de ise anayasa ilkelerini hiçe sayan mahkeme kararlarıyla siyaset sahnesi yeniden dizayn edildi.

Masadaki Büyük Hesap

Bu siyasi mühendisliğin arkasındaki asıl amaç, sadece parti içi bir koltuk değişimi değil. Uluslararası ekonomi ve siyaset basınının (Bloomberg ve Soufan Center, Haziran 2026) dikkat çektiği üzere: Önümüzdeki günlerde Meclis’e getirilmesi planlanan anayasa değişikliği için iktidar bloğuna gereken 35 ek oy, tam da bu mahkeme kararıyla koltuğuna dönen Kılıçdaroğlu’nun yanındaki 27 milletvekili ve çevresinden rahatlıkla sağlanabilir. Hedef muhalefeti tamamen yok etmek değil; onu iktidarın ömrünü uzatacak bir aparata dönüştürmektir…

Gözleri Açık Tutma Zamanı

Geçmişte maruz kaldığımız hain FETÖ kumpaslarının o karanlık hücrelerinde geçen yılların, verilen o 12 idamlık hukuk mücadelemin ve çatışma bölgelerinde geçirdiğim otuz yılı yan yana koyduğumda bana ömrümün öğrettiği tek bir şey var: En büyük tehlikeler, kitlelerin “bize kadar uzanmaz” dediği o koyu ve sessiz anlarda gelir…

Black Cube ve türevleri kurşun sıkmıyor, bomba patlatmıyor.

Fakat doğru bütçe ve doğru hedefle, kitlelerin iradesini çalabiliyor, başbakanları dinleyebiliyor, gazetecileri susturabiliyor ve yargıyı diz çöktürebiliyor. Küresel güç dengeleri ve devlet korumaları, bu yapıların hesap vermesini neredeyse imkânsız kılıyor.

Bir savaş fotoğrafçısının ve gazetecinin tek bir misyonu vardır: Perde arkasında dönen oyunu, henüz kimse fark etmemişken olduğu gibi kadraja almak ve tarihe not düşmek. Görünmez silahlar, ancak sizi vurana kadar görünmez kalır. Bu yazı, o kurşun bizi vurmadan önce, gözlerinizi açık tutmanız için yazıldı.

KAYNAKÇA:

Uluslararası Basın: Reuters · Bloomberg (2 Haziran 2026) · Foreign Policy (28 Mayıs 2026) · Soufan Center (3 Haziran 2026) · The New Yorker (Ronan Farrow) · The Guardian / The Observer · Politico · NPR · Times of Israel · Euronews.

Resmi Belgeler ve Raporlar: İspanya Ulusal Mahkemesi Gerekçeli Kararları · ABD Kongresi Resmi İstihbarat Soruşturması Tutanakları · AB Parlamentosu Pegasus ve Predator Araştırma Raporu · Institude Turkey Haftalık Bülteni (25 Mayıs 2026).

Literatür: Barry Meier, Spooked: The Secret Rise of Private Spies (2021) · LinkedIn / Cyberwarcon Siber Güvenlik Konferansı Verileri.

Önemli Yasal Not: Black Cube şirketi tüm bu operasyonel iddiaları reddetmiş veya yanıtsız bırakmıştır. İsrail devleti uluslararası mahkemelerin hukuki yardım taleplerine yanıt vermemiştir. Bu makaledeki tüm veriler açık kaynaklardan ve resmi mahkeme kayıtlarından derlenmiş olup Türkiye’ye yönelik doğrudan bir Black Cube operasyonuna dair belgelenmiş bir kanıt bulunmadığı metin içinde açıkça belirtilmiştir. Sadece metodolojik bir karşılaştırma yapılmıştır.

Ali Özoğlu

Savaş Fotoğrafçısı

14 Haziran 2026

İngilizcede “republic” olarak yer alan kelime, Latince “res” (şey) ve “public” (kamu) kelimelerine dayanır. “Halka / kamuya ait şey” anlamına geldiğini söyleyebiliriz, son aşamada bir kuruluş olarak “devlet” sözcüğünün karşılığıdır.

Arapçadan gelen “devl” ise “sürekli olarak değiştirmek”, “art arda getirmek”, “sürekli döndürmek” gibi anlamlara sahiptir. Sözcüğün Arapçadaki anlamlarını aktaran Prof. Dr. Kemal Gözler, Batı dillerindeki “state” karşılığının etimolojisine de atıf yaparak bu kelimenin de “durum” anlamına geldiğini belirtir.

Prof. Dr. Yalçın Küçük ise Gizli Tarih’in birinci cildinde “…devla sözcüğünün, çok eşli Arabik dünyada, kadın açısından, sıranın kendine gelmesi anlamının da olduğunu biliyoruz, işte o geceye ‘devla’ diyoruz.” bilgisini verir.

Bununla birlikte “cumhuriyet” sözcüğü de Arapçadır fakat Bernard Lewis’in verdiği bilgiye göre sözcüğü türetenler Fransız İhtilali’nden sonra Türklerdir. Yani etimolojik olarak Arapça olsa da Türk’ün türetmesidir. Arapçada yoktu.

Cumhur, “halk” demektir ve dolayısıyla cumhuriyet de “halk egemenliği” demektir.

Şimdi ders kitaplarımızda içi doldurulmayan bir aforizmaya geliyoruz.

Hep şu anlatılır: “Cumhuriyet, erdemdir.”

Neden içi doldurulmaz bu cümlenin? Neden Millî Mücadele başta olmak üzere tarihimizdeki pek çok olay çocuklarımızın beyinlerine hakaret edercesine yüzeysellikle anlatılır?

Mesele, çocukların anlamaması mıdır? Öyleyse doğa bilimlerine dayanan derslerin büyük ölçüde iptal edilmesi ya da eksiltilmesi gerekecektir. Bu, vahim bir hata olurdu.

Öyleyse neden önemli kavramların, değerlerin, sözlerin içi doldurulmaz?

Çünkü sömürenler, “tedavülde olanlar”[1], kendi sinsi anlayışlarıyla bunları da çaldılar.

Cumhuriyetin erdem olduğunu söylemek ise maalesef zihinlerde bir hamasete dönmüş oldu. Oysa gerçek budur. Erdem olmayan yerde cumhuriyet olmaz.

Res publicanın başına geçmek, yani millete ait olanı emanetine almak, erdem gerektirir. İktidarı grupların ya da şahısların lehine almak, düpedüz gaspçılıktır. Gaspçılar, erdemsizdir. Olay bu kadar basittir.

Şimdi günümüzü de ilgilendiren bir noktaya gelelim.

Semitik toplumlarda peygamberlik birçok defa babadan oğula geçti. Bunların kimisi kraldı kimisi sıradan insanlardı. Yine de Tanrı’nın elçiliği gibi bir görev babadan oğula geçebiliyordu.

Müslümanlar, son dinin İslamiyet ve son peygamberin Hz. Muhammed olduğuna inandılar. Bu da demektir ki Müslümanlar için peygamberlik sona eriyor, Muhammed’in herhangi bir çocuğu peygamberliği devralamıyordu.

İlk halifelerde de durum böyle oldu.

Türk tarihinde dikkat ederseniz dört halife vardır, beşinci halifeye bağlılık duyanlarsa tarikatçılardan çıkmıştır.

Dört halifenin hiçbiri, bir öncekinin oğlu değildi. Öyle ki Osman zamanında akraba kayırmacılığı ciddi sorunlara yol açtı. Ali, akraba kayırdığı söylenen Osman’dan sonra geldi ve Ali’yi öldüren de hanedanlık kurdu. Muaviye, Osman’ın yakın akrabasıydı.

Sonuca gelelim.

Şeyh Bedrettin, bunu biliyordu ve ona göre hanedanlık, gaspçılıktı. Nazım Hikmet’in “Şeyh Bedrettin Destanı”ndan ötürü yanlış bilinse de Bedrettin bir reformcuydu. Öğrencileri isyan etmiş ancak o isyanın başında Bedrettin yer almamıştı. Fetret Devri’nde Musa Çelebi tarafından görev aldığı için “talihli” olan Çelebi Mehmet’in hedefine oturdu.

Bugün nerede imparatorluk, hanedanlık yanlısı varsa orada Şeyh Sait yüceltilirken kendi tarihimizde Bedrettin’i isyancı, hain olarak yazanları görebiliyoruz.

Halktan yana olanın isyancı, halkın egemenliğinden yana olanın hain olarak anlatıldığı bir ortamda despotluk vardır.

Despotluğun temeli ise korkudur.

Korku, insanları yönetmenin en önemli yollarından biridir. Hobbes’un “Leviathan”ı buna dayanırken Alman Yahudisi Lev Strauss, Hobbes’a dayandı. ABD’de Neo-Conlar Strauss’a ve AKP de Neo-Conlara dayandı.  

Roma’nın cumhuriyetten imparatorluğa geçişi, ahlâksızlığın da tarihidir. Kimileri bu tespiti yanlış bulsa da gerçek budur. Hastalıklı kafalara sahip olan imparatorlar, hedonist bir anlayışa sahipti ve bunların en önde gelen örneği Caligula’ydı (Gaius).

Jul Sezar, Augustus, Caligula, Cladius…

Sezar, güya cumhuriyete karşı değildi ve Romalı idareciler ona “diktatör” dediler.

Augustus, imparatorluğun kurucusuydu ama itinayla cumhuriyeti yıkmak ifadesinden kaçınıyor ve bunu dile getirenleri gazaba uğratıyordu.

Caligula’yı anlatmaya gerek yok. İğrenç kişiliğiyle bugün sadece Youtube’un içerik üreticileri için bir malzemeden ibarettir. Cumhuriyetin kimler elinde yıkılabileceğine ise güzel bir örnektir.

Cladius, beklemediği bir tahtı almış bir zavallıydı. Caligula vahşice öldürülürken bir köşede saklanıyordu.

Özellikle Caligula hastalıklı bir şahsiyet olmasına rağmen iyice delirdiği günlere kadar nasıl tahtta kalabildi?

Cevabı basit: Sömürenlerin iktidarı için ideal bir adamdı. Korku yaratıyordu, toplumu geriye götürüyordu ve korkuyla yönetilen halk geriledikçe daha da köle oluyordu. Bu da plütokrasinin istediği şeydi.

Nasıl ki Şeyh Bedrettin’i hain yapıp Şeyh Sait’i ululadılarsa aynısını tarih açısından Midhat Paşa’da da görüyoruz.

Despotlardan taraf olanlar için Midhat Paşa bir haindi. Oysa İsmail Hakkı Uzun Çarşılı’nın çalışmalarından TDV İslam Ansikolpedisi’ne kadar Paşa’nın karakterinden, dürüstlüğünden, vatanseverliğinden, yaptığı yeniliklerden söz edilir.

Yalnız hemen hepsine şöyle bir not düşülür: Safdildi, her şeyi çekinmeden söylüyordu.

Bunu, anlatılmak istenen ne olursa olsun, “Korkmadı, konuştu çünkü halkçı ve demokrattı.” şeklinde anlamak gerekir.

Tarihimizin bir başka cilvesine temas edelim.

Midhat Paşa’nın sadrazamlık görevinden kısa sürede azledilmesinin nedeni neydi?

İngilizlerin at oynattığı Mısır’da Hidiv, istediği zaman Osmanlı padişahlarına sormadan dış borç alabilmek istiyordu. Paşa buna karşı çıktı, payitaht ise bunun kabulünü istiyordu. Safdil dedikleri Midhat Paşa günlerce diretti, sonunda azledildi.

Despotluk düzeninin sahipleri, direnenleri sevmezler.

Paşa’ya “İngilizlerin adamıydı.” denmesinin temelinde Ruslarla olan kötü ilişkileri yatar. Oysa Paşa, Balkanlarda görev aldığı dönemde Osmanlı’yı en çok uğraştıran unsur Rus istihbaratıydı. Başımıza bela oldular ve Paşa’yı boğdurtan Abdülhamid’in zamanında Yeşilköy’e kadar geldiler.

Bir diğer dikkate değer nokta da Osmanlı’nın son başarılı ileri harekâtlarından birinin başında Midhat Paşa’nın olmasıdır. İngilizler karşı çıkmasına rağmen Lahsa Seferi gerçekleşmiş ve belli bir başarı elde edilmişti.

Reformları ve Midhat Paşa gibi değerli devlet adamlarını daha sonra tekrar ele alacağız.

Ancak hatırlatmak istedik ki Midhat Paşa’dan ileri gitmenin yolu Mustafa Kemal’e ve Türk Cumhuriyeti’ne çıkar.

Midhat Paşa’dan geri giderseniz Caligula’ya rastlarsınız. Gerisi cehennem, ilerisi cennettir.

Son olarak…

Laik bir cumhuriyetiz ve laiklik, cumhuriyeti tamamlar.

“Laos” isim kökünden gelen “laikos” sıfatı, Yunancadır. Laos, halk demektir ve laik de halktan olup ruhban sınıfına ait olmayan demektir.

Dinsizlik olarak algılatmaya çalıştıkları şey, tarikatlardan güç alan despotluk düzeninde işte budur.

Mustafa Kemal, halkın egemenliğini ilan ettiği zaman despotizme yatkın olan her türlü grubun defterini dürdü.

Ne var ki asırlar boyu korkutulmuş bir halk, korku duygusunu içinden atamayıp ileri gitmekte tereddüt edenlerin yüzünden egemenliğinden oldu.

Biz varsak Cumhuriyet yaşayacaktır. Bir an bile tereddüt etmeyeceğiz. Bununla birlikte Mustafa Kemal’in emrettiği gibi “Birbirimize daima gerçeği söyleyeceğiz.”

Halka yalan söylemek, onu korkutmak, umutsuzluğa düşürmek yoktur. Halkın egemenliği için, halka cesaret vermek gerekir. “Korku, ölümün kardeşidir.” ve biz cesaretin arkasında saf tutacağız. Birinde kölelik, diğerinde özgürlük vardır.

“Özgürlük olmayan memlekette, ölüm ve çöküş vardır.”

Ömer Naci’nin dediği gibi: “Mustafa Kemal, seni takip edeceğiz!”

[1] Devlet sözcüğüyle aynı köke, yani “devla”ya dayanıyor. Bknz. https://www.anayasa.gen.tr/devlet-kelimesi.html

Askerlik görevimizi yaparken bölüğümüzün küçük kütüphanesinde, Ernst Renan’ın 11 Mart 1882 tarihinde Sorbonne’da anlattıklarını okuyup not almıştık:

“Millet, maddi olgularla tasvir edilemez.

Millet bir ruhtur, manevi prensiptir. Bu ruhu, bu manevi prensibi aslında bir olan iki şey teşkil eder: Bunlardan biri maziye, diğeri ise hâle aittir. Biri, zengin bir hatıralar mirasının müşterek sahipliğidir. Diğeri, birlikte yaşama arzusunda mutabakat ve bir bütün hâlinde devralınan mirası yüceltme iradesidir. Bizi biz yapan ecdattır. Kahramanlıkla dolu bir mazi, büyük insanlar, şan ve şeref, işte üzerine milli bir ideal inşa edilebilecek beşeri sermaye budur.

Mazide müşterek bir şan ve şeref, hâlde müşterek bir irade, birlikte büyük işler başarmış olmak ve yine başarmek istemek, işte millet olmak için gerekli şartlar bunlardır. Tıpkı bir ferdin mevcudiyetinin kesintisiz bir yaşama iddiası olmadığı gibi bir milletin mevcudiyeti de her gün tekrarlanan bir plebisittir.

Sağlıklı bir ruha ve ateşli bir yüreğe sahip insanlardan müteşekkil büyük bir topluluk, millet denen bir manevi şuuru yaratır. Bu manevi şuur, her bir ferdin, topluluk yararına kendisininkinden vazgeçmek suretiyle yaptığı fedakarlıklarla kuvvetini teyit ettiği ölçüde millet meşrudur ve var olma hakkına sahiptir.”

Şimdi bir de daha önce yazdığımız gibi İsrail’in “Oded Yinon Planı”ndaki noktayı hatırlayalım.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri sosyalistti. Bu örgütlerin liderleri arasında George Habaş gibi aslen Ortodoks Rum olan kimseler vardı. Ancak bunların çoğu Arap ulusunun bir parçasıydı, ulusalcıydı, laikti.

Habaş’ın yanında yer alan Nayif Havatme de Rum Katolik’ti, laik bir görüşteydi. Ancak “demokrasi” sözcüğü birliğin değil de ayrılığın parolasıymış gibi kendine demokrasinin de olduğu bir örgüt kurarak Habaş’ın örgütünden ayrıldı.

Siyonistlerin istediği de “ayrılık”tı.

İsraillilerin kendi kaynaklarından Oded Yinon Planı’nı araştırırsanız göreceksiniz ki İsrail hedefe koyduğu tüm ülkelerde ulus yapısına karşıdır.

Karşısındaki toplumları daima parçalanmış görmek ister.

Bugün Türkiye’deki siyasetçilerin yaptıklarına “Lübnanlaştırma” diyoruz. İsrail, 1982’de Lübnan’ı işgal etti ve 1983’te gelindiği zaman mağrur siyonist Şimon Peres “Lübnanlaştırma” ifadesini kullandı.

Bunun üstünde durun, düşünün ve siyonistlerin küçümseyici bir ifade olarak ortaya attığı “Lübnanlaştırma” için kimlerin nasıl çalıştığını anlayın.

Etnik açıdan, din açısından, mezhep açısından bölünme veya çatışmaların olduğu toplumlar Lübnanlaşırlar; sonra İsrail tarafından işgal edilirler.

Lübnanlaşma, Suriyeleşme, Iraklaşma…

Hepsinin altında emperyalistlerin, siyonistlerin imzası vardır. Bunu iyi bilin.

Irak işgal edildi ve o günden beri Irak’taki meclislerin tamamında Şii, Sünni; Hristiyan, Müslüman; Türkmen, Kürt, Arap kontenjanı diye bir şey var.

Demek ki birlik yok, kaos var.

Millet çatısı altında buluşamayan insanlar kaos içerisinde yaşarlar. Sisifos misali tepeye taş çıkarıp dururlar.   

Türkiye kim tarafından işgal edildi de cumhurbaşkanının Kürt (Öcalan) ve Alevi (Kılıçdaroğlu) yardımcıları olacak?

Türk milleti, her bir ferdin topluluk yararına kendisi yararından vazgeçtiği büyük mücadeleler sonunda, Mustafa Kemal Atatürk’ün liderlik ve rehberliğinde Kurtuluş Savaşı’nı yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türk milleti, millet olma hakkını söke söke almış bir millettir.

Asırlar boyunca savaş meydanlarında canı alınıp masalar kurulunca uzaklaştırılan Türk, en büyük Türk’ün yumruğuyla o masayı yıkarak bu hakkı almıştır.

Asırlar boyu acı çekerek aldıklarımızı alamazsınız, ancak üç beş tiyatro sahnesi kurarak izleyicileri güldürürsünüz.

Yeni anayasa diye önümüze koyup durduğunuz şeyin adı Sevr’dir.

“Sevr’i gösterip Lozan’a razı ettiler.” diye konuşup duranlar, Lozan’dan soğutup Sevr’e götürmeye çalışıyorlar.

Oysa Sevr nerededir?

Tarihin çöplünde.

Adresi bellidir.

Barış, ahlaklı insanların dilinde anlam kazanır. Döneklerin, kullanışlı taşeronların barıştan söz etmesi barışı lekeler.

Ülkemizde olan budur.

Aşağılık vatan haininin tişörtündeki “timsah”, güya barış için gözyaşı döken kullanışlı taşeronların simgesi oldu.

Biz buna “timsah gözyaşları” diyoruz.

Çünkü gerçekte hiçbir şey barış adına yapılmıyor.

Gerçek bir barışta ne verildiği, ne alındığı konuşulur. Bugünkü sözde barışta kimin ne verdiği, kimin ne aldığı gizleniyor.

Siyasetin dinozorları “Silah bırakanlarla omuz omuza savaşacağız.” diyor.

Basın ve medyanın borazanları “Onları topluma kazandıracağız.” diyor.

Anayasa değiştirme fetişistleri “Onlarla Türk milleti çatısında buluşacağız.” diyor.

Hepsi iktidar partisinden beslendiği için el birliğiyle düpedüz yalan söylüyor. Adına “barış” diyor, yalana barış demeyene de “faşist” diyor.

Terörist gidecek dağda yaşayacak, her türlü silahlı eğitimi alacak, Fırat Çakıroğlu örneğinde olduğu gibi bir adamı nereden ne şekilde bıçaklayacağına kadar öğrenecek, dağda isyan hâlinde yaşamanın getirdiği psikolojiyle güya topluma kazandırılacak.

Ne istiyorsunuz kardeşim bu milletten siz?

İnsanların hukuktan yana şikayet ettiği, hukukun hukuk olmaktan çıkıp prosedüre dönerek suçluların promosyon olarak tatile gönderildiği sisteme dönüştüğü bir ortamda teröristimiz mi eksikti?

Bu nasıl barış?

13 tane kadını ve çocuğu öldürüyor, serbest kalıyor, “barış” oluyor. Öyle mi?

Bu barışta Türk milletine mağlubiyet, bölücülere zafer psikolojisi aşılanıyor. Milletin psikolojisi çökertilip ihanet de her yere sıçratılırken bir de savaşın kapımızda olduğu iddia ediliyor.

Savaş kapıdayken milletin psikolojisini bozanların ihaneti, düşmanların bombalarla vereceği tahribattan daha tahrip edicidir.

Biz ne zaman AKP’nin iktidardan gitme sinyalini aldığını görsek milletçe “Savaş ve Barış” romanını okumaya başlıyoruz.

Bir yanımız “barış” oluyor, diğer yanımız “savaş”.

Tek bir suç kaydı olmayan tertemiz Türk çocuklarına “faşist katil” diye saldıran timsahlar, otuz bin insanın katilleri için gözyaşı döküyorlar.

Bundan âlâ tiyatro mu olur?

Açılım tiyatrosu bir defa gerçekleşti, o zaman trajediydi.

İkinci defa gerçekleşiyor, adı komedidir.

“Siyasi iktidarın ayakta kalabilmek için küresel güçlerle Türkiye’yi dizayn etmeye çalışması” adlı oyuna hoş geldiniz.

Kısa bir oyun…

İyi eğlenceler.

Türkiye’de memleket meselelerini değerlendirirken en çok ihmal edilen unsurlardan birisi sermayedir. Sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada sermaye önemlidir. Güçlü iktidar kurmak için ya da iktidara gelmek için basın, medya, yayıncılık işleri ne kadar önemliyse bunun için gereken kaynak da o kadar önemlidir.

Özellikle 19. yy. ortalarından itibaren kralların, padişahların, sultanların giyimine kuşamına dikkat edin. İstisnaları olsa da birçoğunun giyiminde sadeleşme görürsünüz. Buna karşın oturdukları yerler sadelikten uzak olabilir ki ihtişamlı sarayların inşası yeni dünyanın imparatorlarını daha zengin eden, ülkeleri batıran durumlardan biri olmuştu.

Bir zamanlar gücü biraz artınca, servetinin getirdiği ihtişam biraz belirgin olunca zengin tüccarların ya da yöneticilerin kellesi keskin bıçaklarla tanışabilirdi. Teknoloji gelişip küreselleşme hızlanınca sermayeye duyulan ihtiyaç, para babalarını daha değerli hale getirdi.

Daha önceki yazılarımızda anlattığımız üzere Yahudilerin Batılılar nezdinde önem ve sözde değer kazanmaya başlaması da aşağı yukarı bu tarihlerdedir. Ticarette yetenekli, yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle gizlenmeyi iyi bilen, dünyanın birçok yerine sürüldüğü için iyice yayılmış, akrabaları üstünden teşkilatlanmış olan bu topluluk için Avrupa devletleri adeta yarışa girdi.

Sonra bütün bu devletler hep beraber Siyonizm’in kucağına düştü. Emperyalist zalimlik, Siyonist ideallerin kılıcı haline geldi.

Amerika’yı iri yarı ama aklı gitmiş zavallı bir dev haline getiren, en son İran’da savaşa sürüklemek için onu istemediği şeyi yapmaya zorlanan aptal bir dev durumuna düşüren de Siyonizm oldu.

Günümüz Türkiye’sinin siyasi iktidarı da uzun zamandan beri sermaye sahipleridir.

Yalçın Küçük, 80 darbesinden hemen önce “Ordu gelecek, Erbakan’dan çok Erbakancılık yapacak” dediği bir yazı yazdı. Yazı; Türkiye’nin neoliberal dünyaya din maskesiyle nasıl geçirileceğini, her yanda yayılan ve o dönem için “soğan, salça, ince hamur ve et kokusu” şeklinde tarif edilen ve “fakir yiyeceği lahmacun”un neden yayıldığını, sermayenin ihracatı ve ithalatı neye göre ayarladığını, Müslüman sermayesi diye memlekete sokulan Arap sermayesini anlatıyordu.

Aslında bugünleri anlatıyordu. Sadece lahmacunun yerini çok daha sağlıksız bir şekilde çocuklara sunulan çiğ köfteler aldı, o kadar. Yalnız bu sefer çiğ köftelerin içine boykot edilen markaların cipsleri de konuluyor. Denetleme sıfır, rüşvet zirve. Afiyet olsun.

Ardından Yalçın Küçük, dediklerinde haklı olduğu için tutuklandı. Mahkemeye çıkarıldı, “Şeytana pabucunu ters giydirecek kadar zeki.” deyip tasfiye ettiler. Aradan yıllar geçti. FETÖ’nün, darbe döneminde postal yalayan sapık lideri demokrasi havarisi oldu. Onun kanalındaki dizilerde Yalçın Küçük darbecilerin tabiriyle “şeytan” olarak lanse edildi.

Gerçekler böyledir. Basın ve medya elinizde oldu mu, toplumun gözüne melekleri ve şeytanları siz sunarsınız.

Türkiye için söyleyebileceğimiz tek şey, “Gökyüzünün altında yeni bir şey yok.”

Bugün Türkiye’deki siyasi baskı da bunu gösteriyor.

John Perkins’in “Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları” kitabını okuyunca akla hemen Türkiye gelir.

Yakın zamanda Lavrov’un Rusya’daki liberallerin durumunu, beşinci kol faaliyetlerini, fırsat bulunca neoliberallerin devleti Batı’ya teslim etme girişimlerini anlattığı söyleşisini okursanız yine aklınıza Türkiye gelir.

Türkiye bir anlamda distopya yaşıyor.

Bu distopyanın sebebi, din maskeli siyasi iktidardır.

Sermaye sahiplerinin yaptığı şey şudur: Açgözlülükle girişecekleri orman katliamları için, tutuklayacakları aydın muhalifler için, daha fazla ve çok daha rahat ihale alabilmek için, çevreyi katletmeden önce uygunluk raporu alabilmek için, çok daha fazlası için temelini baskıdan alan dinci bir iktidar kurmak.

Buna ihtiyaçları vardı ve AKP’yi kurdular.

Elden geldiğince güçlendirdiler.

Darbelerin siyasi neticesi olan Siyasal İslam, darbeler öne sürülerek güçlendirildi.

Ancak bir gün önce FETÖ’yle birlikte, sonra FETÖ’nün artıklarıyla birlikte “Yetmez ama evet” coşkusu yaşadılar.

Bu, güçlü bir iktidar için sonun başlangıcı oldu.

Açılım yapıyorlardı. CHP, iktidar ortağı HDP’yle yakınlaşınca tek başına iktidar imkanı elden gitti.

Açılım bitti, terör başladı.

Birlikte inşa ettikleri iktidarı bölüşmek imkanı kalmadığında FETÖ ve AKP ters düştü. FETÖ, Kemalist aydınların tanımladığı gibi terör örgütü oldu. 15 Temmuz’dan sonra ciddi bir tasfiye başladı. O güne kadar “Paralel yapı demeyin.” diye direnen bir kısım AKP’liler için 15 Temmuz’dan sonra direnme ihtimali kalmadı.

Devlet içindeki kadrolar zayıflayınca AKP’ye devlet içinde kadrolaşması olan bir ortak gerekti. O ortak bulundu: MHP.

Yenikapı Mitingileri sırasında buna eski Türkiye’nin önde gelen isimleri ve bugünkü taşeronlar Çiller ve Ağar da eklendi.

“Yetmez ama evet”in ikinci aşamasında Erdoğan’ın yetkileri artırıldı. Bu da siyasi iktidarın sonunu hızlandırdı.

Neden?

Çünkü hem iktidarı çok az oyu olan bir partiyle, MHP’yle, paylaştı hem de bu ortaklık nedeniyle bir süre Kürtlerin oyu için HDP ve türevleriyle yakınlaşamadı. Her defasında bir problem yaşandı.

Koltuk sallandıkça iktidar paniğe kapıldı. Paniğe kapıldıkça baskısını artırdı.

Baskı arttıkça önce “Yetmez ama evet”çi neoliberaller pişman oldu.

İşin içinden çıkamadıkça AKP pişman oldu ama iş işten geçti.

İlk açılım, AKP tek başına iktidarı kaybedince bitti.

İkinci açılım, AKP ikinci parti olunca başladı.

Vahşi kapitalizmin açgözlü sermayesinin rant kapısı haline gelen belediyelere saldırı başladı. Birinci parti durumunda olan CHP’nin elindeki belediyelere yapılan saldırılardan, siyasi iktidar daha büyük bir sandık hezimetinden başka hiçbir şey elde edemez.

Ancak açgözlü sermayenin böyle düşünmediği, AKP’li belediyelere makam araçları alıp CHP’li belediyeleri sözde ihbar eden sözde iş adamlarının tavırlarından açık.

Bu tür küçük insanları bir kenara bırakın, daha büyük açgözlülerin menfaatlerini varın siz düşünün.

Yazdıklarımızdan zengin düşmanlığı çıkarılmasın.

Namuslu yollarla kazanılmış zenginlik, namuslu yollarla harcanacaktır. Bu, ülkenin kalkınmasında önemli rol oynar. İlkokul düzeyinde bir konu olduğu için ayrıntıya girmiyoruz.

Ve cesaretle savaşan, cesaretle direnen onurlu insanlara dimdik duran bir selamla yazımızı noktalıyoruz.

NOT: Her türlü dinciliğin temel özelliği şudur: Yüzdeki hoşgörü maskesi, zihniyetteki baskıcılığı ve takiyeyi örter.

Kelebek etkisi genellikle “Afrika’da kanat çırpan kelebek, Amerika’da fırtına yaratır.” cümlesiyle tarif edilir, her şeyin zincirleme olarak birbirine etki ettiği ve küçük nedenlerin büyük ve öngörülemez sonuçlar yaratabildiği anlatılır.

Henüz 22-23 yaşlarında genç bir kız… Üniversiteden yeni mezun olmuş. Bir alışveriş merkezindeki hamburgecide çalışıyor. Hem alışveriş merkezine gelenlere hem de dışarıdan sipariş verenlere yetişmek zorunda. Saatlerce hızlı bir işlemi aynı aşamalarla yapmak zorunda. Arada sırada kararsız müşteriler, vaktinden çalıyor ve sonra sabırsız müşteriler tahammülünden çalıyor.

Her günü böyle geçiyor.

24-25 yaşlarında genç bir erkek… Çalışma arkadaşının elinden paketleri kapıyor ve siparişleri yetiştirmek üzere motoruna atlıyor. Kazancı belki güzel ama tüm iş arkadaşları gibi kendisinin de kulaklarıyla duymadığı ama zihnine işlenen “Uzun vade yok.” cümlesi hayatına hükmediyor. Hava durumuna bakmaksızın her şartta hızlı hareket etmek zorunda bırakılıyor. Kaza yapmazsa paketi yetiştiriyor. Vaktinde yetiştirdiyse şanslı, gizlice aşağılayan sözlere veya olumsuz yorum tehditlerine maruz kalmadan geri dönecek.

Hamburgeri kocaman ısırırken “Bu işler böyledir” diyecek müşteri, “Aşağılamazsan, tehdit etmezsen insanlar yola gelmez.”

Neoliberal dünya, tükettikçe köle olalım istiyor. Köleliğimiz sürsün diye daha fazla tüketmeye teşvik ediyor. Reklamlar uzun zamandır kumbaraya teşvik etmiyor çocukları, bebekler dahil her yaştan insanın yarıştığını izliyoruz.

“Harca harca bitmez” bir başka hipnotik kodumuzdur. Harcadıkça kazandığımızı zannediyoruz. Yıllarca okuyup çalışan bankacı genç, vezneye geçebilmek için soğukta sokak sokak gezip kredi kartı alması için insanları ikna etmek zorunda.

Elimizde telefonla uçurumdan düşüyoruz veya bir arabanın altında kalıyoruz. Devlet gibi değil de banka gibi davranan yetkililerimiz bizi her türlü yanlışa karşı eğitmeyi çoktan bıraktılar. Artık her makamda kişisel çıkar öndedir. Profesyonel yalan üreten Goebbelslerimiz var. Çok başarılılar ve son derece bağımsız gazetecilerimiz tarafından övüle övüle neredeyse sidretülmüntehanın ötesine geçecekler.

Vahşi kapitalizm, vasıfsızları ve yalancıları miraca çıkarıyor.

Türk gençleri günlerdir sokakta. Yıllardır siyasetçileri uyarıyorlar. Beklentilerini dile getiriyorlar. Güya gençleri takip ettiği için özellikle seçilmiş birkaç siyasetçinin komikli, şakalı video çekme girişimleriyle ya da Z kuşağına hitap eden mizahi yorumlarla kandırılamadılar.

Gelecek kaygısıyla, vahşi kapitalizmin aşındırmaya çalıştığı karakterlerini korumak kavgasıyla çok bunaldılar. Anayasal haklarını korumak üzere sokaklara indiler. Bolca biber gazıyla nurlandırıldıkları gecenin sonunda vücutlarında morluklarla eve dönüp önce televizyonu açtılar.

Bir kanalda iktidarın hakaretine maruz kaldılar, öteki kanalda muhalefetin itidal çağrısını dinlediler. Canları sıkıldı ve sosyal medyaya girdiler. Takipçi sayısına veya popülist yorumlarına göre itibar gören yazarımsıların yazımsılarına baktılar. Şu veya bu görüşten olmayıp şu veya bu görüşe yakın olmayı, muhalif ama zararsız görünmeyi adet edinmiş korkakların provokatör imalarına tanık oldular.

Tiksinler ama yılmadılar. Karakterlerinin aşınmasına müsaade etmediler çünkü.

Boykot edilen birçok firma var. Boykot edilmeyenleri de dahil ederek söylemeliyiz ki Türkiye’deki çalışma şartları da bellidir.

Düşük ücret, çok çalışma, “Senin işini yapacak çok adam var.” tehditleri, iş yeri tacizleri, hukuka aykırı iş yükü vs…

Güya gençlere yol gösteren, yedi istihbarat servisinin yedi kere içinden geçmiş yetmiş yedi aydının bir tanesinin sokağa çıktığını görmüş değiliz. Ancak bütün dünyayı biliyorlar, her nasılsa bütün ajanları tanıyorlar ve yine hayrete değerdir ki ilahi bakış açısına sahiptirler: “Genç, hakkını aramak üzere sokağa çıkıyordu. İçi ateşliydi, anlaşılabilirdi bu. Kafasındaki düşünceleri hizaya sokmaya çalışıyordu. Ne yazık ki henüz oyuna geldiğinin farkında değildi. İstihbarat servisleri, vahşi kapitalizmden memnun olmadıkları için onu sokağa çıkarmaya çalışıyorlardı.”

Ne ilginçtir ki ilahi bakış açısıyla yazılan bu romanların adına “Korkaklığımı Gizliyorum” gibi bir ad yakışır, diyebiliyoruz.

Ne yapsın Türk genci?

Sokağa inmesin mi? Protesto gösterisi düzenlemesin mi? Hak, hukuk, adalet için bağırmasın mı?

Suçları onca haksızlığa, sıkıntıya, iftira ve hakarete karşı mizahla cevap vermeleri midir?

Gerçekten meseleyi siyaset ve siyasetçiler mi sanıyorsunuz?

Eskiden olsa memleketin aydını bunca vatandaşın hakkına giren patronların gözü korksun isterdi. Neoliberal efendiler tarafından evlere kapatılıp tüketici köleler hâline getirilmeyi kabul etmediğimiz için mi suçlanacağız?

Obezitede siyasetçilerle yarışan TV yorumcularını dikkate alıp da ipe sapa gelmez iddiaları cevaplayacak değilim. Ekmeklerine koşuyorlar ve gazeteciliği, yazarlığı olması gerektiği gibi değil de düzenin ahlaksız sözcülüğü hâline getirenlere karşı çıkamıyorlar. Demek ki hâllerinden memnunlar ve sıradaki hamburgeri bekliyorlar.

Gerçek bir insan her yerde özgürdür. Cezaevinde özgürdür ve mezara dimdik girer. Özgürlük ise cesaret ister. Hepimiz ölümlüyüz. Bizi ölümsüz kılacak olan bir şey varsa o da geride bıraktığımız izlerdir.

Gelecek nesiller o izlere bakıp kurtla çakalı ayırt edecekler ve yaşamımızı tanımlayacaklar. Ne olduğumuz o zaman anlaşılacak.

Korkarak yaşamak, yaşamak değildir.

İp attım ucu kaldı, bir de Bahçeli’nin sözü kaldı. Bir yandan milletin gururunu okşuyorlar, diğer yandan akıl almaz itham edici sözlerle zihinlerde derin yaralar açıyorlar.

Siyasi arenada halkı coşturmak için bazen ip atarsınız ama ucu bir yerlere takılı kalırsa o ip gün gelir size dolanır, tıpkı Bahçeli’nin teröristbaşının Meclis’te konuşmasına yönelik (nazik!) daveti gibi.

Bu davet teröristlere umut, Türk halkına ise öfkeyle karışık çaresizliğe demir atmış bir açıklama olmuştur. Şimdi bakalım, bu ipin ucunda ne var?

Yara mı, umut mu, ihanet mi yoksa bilmediğimiz bir şeylerin üzerini örtme çabasıyla ortaya çıkan tarifsiz bir çaresizlik mi?

Başlıyoruz!

Terör saldırılarında sevdiklerini kaybetmiş, hayatı mahvolmuş insanların hissettiği acı, Bahçeli’nin sözleriyle bir kez daha diri diri mezara gömüldü. İktidar olanlar kendi çaresizliklerini herkese bulaştırıyor ve Türk halkını da çaresizlikle baş başa bırakarak savunmasız hale getiriyorlar.

Devlet Bahçeli’nin “Teröristbaşı TBMM’de konuşsun” çıkışı, sadece sıradan bir siyasi güncel tartışma değil, derin yaraları yeniden kanatan, şok edici bir açıklamadır.

Bu çıkış, çok sayıda insan için bir hınç ve hayal kırıklığı karmaşası yaratırken çoğu vatandaşın “Bu nasıl olabilir?” sorusuyla derin bir şüpheye kapılmamıza yol açtı.

Böylesine sarsıcı bir söylem, milletin zihinlerinde uzun yıllar boyu taşıdığı yaraların yeniden kanamasına sebep oldu; özellikle terör saldırıları sonucu hayatı mahvolmuş, çocuğu, eşi, akrabası şehit olmuş insanlar için bu sözler acıyla çırpınırken çaresizce kalakalmışlıklarını hatırlatıyor.

Siyasi ve Toplumsal Travma

Devlet Bahçeli gibi özellikle milliyetçi bir kimlikle tanınan bir siyasi liderin, ülkenin bir numaralı teröristini TBMM gibi bir makama davet etmesi, şok dalgası yaratmaktan öte, tabanında bile ihanete uğramışlık duyguları uyandırdı.

Teröristbaşının TBMM’ye davet edilmesi, Türk toplumunun bölünmezlik, birlik ve dirlik sembolü olan meclisin şerefinin ayaklar altına alınması demektir. Bu durum, halkta salt bir hayal kırıklığından ziyade, devlete duyulan sadakatin zehirlenmesine ve toplumsal birliktelik köklerinin zedelenmesine neden olmuştur.

Bahçeli’nin açıklamaları, daha önce denenmiş ve başarısızlığa uğramış olan çözüm süreci girişimleri gibi, toplumun büyük kesimi tarafından acıyla anılan olayların tekrarlanması endişesini güçlendirdi. İnsanlar bu çağrıdan şüphe duyuyor: Devletimiz yeniden mi aynı hatalara düşürülecek?

İnsanlar yeniden mi ölecek ve yaşamlar yeniden mi altüst olacak?

Bahçeli’nin bu sözleri, insanları geleceğe dair derin bir belirsizliğe ve hızla korkuya sürüklüyor.

Terör Mağdurları ve Toplumsal Tepki: “Bu Bir Hainliktir!”

Bahçeli’nin çıkışı, en çok da terör olaylarında hayatı kararmış insanların acısını yeniden diriltti.

Oğlu, kızı, eşi ya da kardeşi -yakınlarından birini- kaybetmiş insanlar, öfkeden ve çaresizlikten çırpınıyor. “Benim sevdiklerim teröre kurban gitmişken o, kanlı elleriyle TBMM’ye mi çıkacak?” diye isyan ediyorlar.

Hangi aklın ürünü olduğu belli olmayan Bahçeli’nin bu açıklaması, acılarımızın üzerine tuz basmak ve toplumun sinir uçlarının üzerinde dans etmek gibi.

Bahçeli’nin sözleri, şehit ailelerinin çaresizliğini yeniden canlandırdı. Onlar için bu durum, şehitlerinin aziz hatırasına yapılan çirkin bir hakaret, bir hiçe sayış anlamına geliyor. İnsanlar, kendi sevdiklerinin ölümüyle başa çıkmaya çalışırken, teröristlerin TBMM gibi bir mekanda konuşma hakkı bulmasının yaratacağı adaletsizlik duygusu ile nasıl başa çıkabilecekler?

Üstelik adaletsizlik günlük yaşamın bir parçası olmuşken!

Bu çağrının, Türk halkına karşı yapılan en büyük ihanetlerden biri olarak algılanması demokrasiyi sindiremeyen siyasiler ve yandaşları tarafından neden yadırganıyor ve Türk halkı terörist olmakla suçlanarak zan altında bırakılıyor ki?

Tarihsel Hafıza: Hatalardan Ders Çıkartamayan Bir Toplum Yarattılar

Geçmişte, 1990’lar ve 2000’lerde benzer terör müzakereleri, toplumun devletine olan inancını ciddi anlamda sarsmış, devlete duyulan özgün sadakati zedelemişti.

FETÖ’cülerle birlikte Ergenekon kumpasları kurulmuş ve Oslo görüşmeleri, çözüm süreci gibi atılan adımlar fiyasko ile sonuçlanmış; Türk halkının devlete olan bağlılığının zedelenmesine yol açmıştı.

Bu süreçler, teröristlerin taleplerinin meşrulaştırıldığı ve devletin şeffaflığını kaybettiği dönem olarak akıllarda kaldı. Türk halkı, bu tür süreçlerin devlete büyük zarar verdiğini ve devleti zaafiyete soktuğunu yaşayarak gördü.

Bahçeli’nin sözleri, bu tarihsel travmaları yeniden gündeme getiriyor. Toplumda, yeniden aynı hataların tekrarlanmasına dair derin bir korku ve belirsizlik oluşturuyor.

Türk halkı, kendi acılarından ve iktidarın geçmişte yaptığı hatalardan ders çıkarılmamasından kaynaklanan derin bir hayal kırıklığı yaşıyor. Bu açıdan bakıldığında, Bahçeli’nin bu tuhaf sözleri devletin ve milletin onuru ile tarihsel hafızasına karşı yapılan cüretkar bir saldırı olarak görülüyor.

Devletin Kararlılığı, Siyasilerin Yalanları ve Toplumun Beklentileri

Bahçeli’nin teröristbaşı, bebek katili Apo’yu TBMM’ye davet etmesi, Türk halkının Türkiye Cumhuriyeti Devletine duyduğu inanca ve güven duygusuna büyük bir darbe vurmuş durumda.

Bu sözler, Türk halkının en hassas sinir uçlarına dokunarak büyük bir travma yaratmıştır. İnsanlarımız, devletlerinin terörle müzakere değil; şaşalı sözlerle aldatılmadan kararlılıkla mücadele etmesini, şehitlerinin hatırasının da çiğnetilmemesini bekliyor.

Devletin kararlılığının sarsılmaması, halkın bu kararlılıktan ilham alması ve güven duyması için büyük bir önem taşıyor.

Bahçeli’nin sözleri bu açıdan değerlendirildiğinde devletin halkıyla arasındaki taşıyıcı kolonları parçalayıcı niteliktedir. Toplum, siyasi liderlerinden, devletin sarsılmaz gücünü ve kararlılığını yansıtan, terörle müzakere yerine mücadele eden bir yaklaşım bekliyor.

Geçmişten ders alınmadığında aynı hataların yeniden yapılması kaçınılmazdır ve bu da şok edici, en büyük yıkıcı gerçeklerden biridir.

İktidar mensuplarının ve yandaşlarının her dediğine koşulsuz katılmak ise önce kendine sonra da vatana ihanetin diğer adıdır.

Umudunuzu ve inancınızı asla kaybetmeyin. Savaşı Mustafa Kemal kazanacak…

O bize güveniyor!

O günlerde kimi anneler çimenleri pişirip yemek yapıyorlardı!

Bosna’ya gönüllü olarak giden ve bölgeye sızmayı başaran bir grup Türk ile Bosnalı savaşçılar buluştu. İşin içinde Mustafa Kemal’in ışığında yetişmiş Türkler olunca ortaya delice bir fikir çıktı.

Bir tünel inşa edilecekti!

Kazı çalışmasına hemen başlandı. Kazı çalışmasına katılan askerlere günlük olarak ya bir paket sigara ya da nadir bulunan eşyalar verildi.

Tünel, 4 ay 4 gün süren fedakârca çalışmaların ardından 1993 yılının Temmuz ayında tamamlandı.

800 m uzunluğunda, 1,5 m yüksekliğinde, 1 m kadar genişlikte bir tünel… Sadece 20 m’lik kısmı yürüyerek kat edilebilir. Boy uzunluğu ortalama 1,79’un üzerinde olan bir halk, Dobrinja semtindeki bir apartmanın garajından tünele giriyor, katiller ordusuna boyun eğmediği için bu tünelden eğilerek geçiyor ve Kolar ailesinin Butmir semtindeki evine çıkıyordu.

Böylece yaklaşık 300.000 insanın hayatı kurtuldu!

Sonunda ışık olan her tünelin adı umuttur. Bu tünelin adı da “Tunel Spasa” yani “Umut Tüneli” oldu.

Her yıldönümünde yazarım.

Srebrenitsa, medeni (!) Batı’nın vesikalık fotoğrafıdır!

Vietnam’da demokrasi düşmanı bir kuş uçsa, Irak’ta insan haklarına küfreden bir kedi miyavlasa koalisyon kurup işgale giden Batı, Bosna’daki sivilleri ölüme terk etti.

Naser Oriç gibi isimler kahramanca direnseler de BM’de görevli Hollandalı askerler, kendilerine emanet edilen canları katillere verdiler.

Ancak o günleri yaşayan Hollandalı askerlerin anlattıklarına bakılırsa onlar da katillere teslim edilmişti!

Sırplar sivilleri korumakla görevli Hollandalı askerleri taciz ediyor, kapılarına dayanıyor, erzak ulaşımını engelleyip aç bırakıyor ama kimse çıkıp da Sırpları engellemiyor!

Üstelik tarihe dikkatinizi çekerim: 90’lı yılların başı. Yani SSCB dağılmış, kendi üst düzey belgelerini bile koruyamaz duruma düşmüş! Bir sürü belge ticari müzelerde geziyor, savaş gazilerinin madalyaları aynı müze dükkanlarda satılıyor, Doğu Avrupalı kadınlar Epstein’in organizasyonu başta olmak üzere çeşitli ülkelere kaçırılıp fuhşa zorlanıyor.

Ama sorsak Batı’nın eli kolu bağlı, Sırplara hiçbir şey yapamıyor!

Ve Kızılhaç verilerine göre sadece 1992-1995 arasında 312.000 insan hayatını kaybediyor!

O kirli savaştan bugüne dünyada ne değişti? Hiçbir şey.

Ukrayna-Rusya Savaşı kirli bir savaştır. Dünyayı kana boğarak yönetmeyi adet edinmiş güçler, Doğu Avrupa’da öyle iğrenç bir oyun oynadılar ki olan yine masumlara oldu.

İki ordu savaşsa ve savaş hukukuna bağlı kalsa savaşın sonunda herkes birbirine saygı duyup meseleyi bir daha açılacağı zamana kadar kapatır.

Ama milyonlarca masum insanı nükleer savaş tehdidine maruz bırakmak, onları bu şekilde korkutarak yönetmeye kalkmak, hatta doğrudan bir nükleer savaş çıkarmaya girişmek iğrençliğin daniskasıdır.

Sözde insanlığın hamisi Batı, Ukrayna’da daima ırkçılığı kaşıdı.

Olayları biraz geriye sardıralım.

2012 yılında Ukrayna’da Yanukoviç Hükümeti görevdeydi. Hükümet eski hükümetler gibi AB ile yakınlaşma çabalarını sürdürdü.

Buna rağmen iktidar muhalifleri Yanukoviç’i AB’yle ilişkileri durdurmakla itham ederek ayaklanma çıkardı. 2014 yılında Ukrayna’da “Onur Devrimi” adı verilen bir devrim gerçekleşti. Yanukoviç kaçıp Rusya’ya sığındı.

Olaylar giderek hızlanmaya başladı.

Kurulan yeni hükümet AB’yle yeniden yakınlaşıp ortaklık anlaşması imzaladı. Bu yakınlaşma Poroşenko’nun göreve gelişiyle de devam etti.

Dikkat edilirse Batı’nın attığı her adım Rusya’yı sahaya indirdi çünkü esas hedef yalnız Rusya’yı birçok cephede sahaya indirip zayıflatmak değil, aynı zamanda büyük bir hesaplaşma öncesi Çin’i de yalnızlaştırmaktır.

Batı, Ukrayna’da darbe yaptırdığı zaman Rusya’nın sahaya ineceğini, Doğu Ukrayna ve Kırım’ı işgal edeceğini bilmiyor muydu?

Bal gibi biliyordu.

Hem Ukrayna’da hem de Rusya’da Nazi gruplarını kaşıdılar. Donbass’ta uzunca bir süre Rus siviller katledildi. Yerel dillerin konuşulmasını sağlayan yasalar kaldırıldı.

Ukrayna’daki devrim sırasında hapishaneden çıkarılan tepeden tırnağa oligark Yulia Timoşenko, sızdırılan telefon konuşmasında aynen şunu diyordu: “…silahlarımızı kuşanıp liderleriyle birlikte bu lanet Rusları

Kaderin cilvesine bakınız: Türkiye’de takkeli neoliberalleri ulus devletin üstüne salanlar, Ukrayna’da ulus devleti güçlendirme bahanesiyle karşılıklı sivil katliamlarını tetiklediler.

Şimdiden söyleyeyim. “Önce Ukrayna katliam yaptı.” diye bir şey olamaz. Masumları katletmenin öncesi, sonrası olmaz. Şerefsizlik, şerefsizliktir. Burası ayrıdır.

Ama işin en kirli tarafı kime aittir, biliyor musunuz?

Önce Sırpları silahlandıran, sonra Ukrayna’yı silahlandıran, Ukrayna’daki Batı menşeli silahların fanatik grupların eline geçmesini sağlayan, şimdi de Gazze’de sivilleri katleden Siyonistlere alkış tutan insanlığın yüz karası Batı’dır!

Ukrayna’daki savaştan sonra İtalyan savunma şirketlerinden olan Leonardo, uluslararası sanayi şirketlerinin pek çoğunu sollayarak zirveye çıktı.

Zelenski para dilenedursun, aldığından fazlasını, insanlık için Rusya’yı dünyadan tecrit eden (!) Batı’ya ödemek zorunda kaldı.

Ukrayna’daki kirli savaşın en kirli planlayıcılarından olan Victoria Nuland’ın “AB’nin canı cehenneme!” dediğini göz önünde bulundurarak diyebiliriz ki Zelenski gibiler Ukrayna’nın nasıl bir cehenneme atıldığını çok geç anladılar. Anladılar, diyorum çünkü onlarda da biraz akıl olduğunu farz ediyorum.

Artık hasta adamlar Asya’da değildir.

Batı, doğrudan bir savaşa girecek durumda olmadığı için vekalet savaşlarına sığındı. Ne var ki vekalet savaşlarında da Asya’daki yükselen güçlerin tokadını yemeye başladı. Keza dünya tam olarak anlayamadı ki Afrika ve Orta Doğu’daki duruma bakılırsa Türkiye, Rusya, Çin ve İran gibi ülkeler bu savaşa çoktan hazırdı.

Eski bir Latin atasözü ne diyordu: “İnsan insanın kurdudur.” (Homo homini lupus.)

Batı da kendi kendini yiyen bir kurt oldu.

Epstein örneği ortadadır. Siyonistler, bağrında beslendikleri Avrupa ve ABD’yi yıllarca ısırıp durdular. Gerçi bütün dünyayı ısırdılar ama zihninin kontrolüne ihtiyaç duydukları taraf Batı’ydı.

Ahlaksız, namussuz, şöhret ve makam düşkünü, para sevdalısı, yeteneksiz, kıskanç, şehvet delisi ne kadar yaratık varsa hepsini devşirdiler. Sonuçta ortaya bir İblis Tüneli çıktı.

Sinagogun altında sandığınız tünelin en büyük bölümü Batı’dadır.

“Umut Tüneli” ise aklın ve ahlakın ritminin birleştiği yerdedir. Siyonistlerin tüneli karanlığa çıkar. Mustafa Kemal’in ışığında yaşayan Türk’ün “Umut Tüneli” özgürlüğe çıkar.

Mustafa Kemal’in askerlerine selam olsun!

Bir Soru: AKP’nin müstakbel İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Murat Kurum, 2021 yılında Çevre ve Şehircilik Bakanı iken termik santrallerin saldığı zararlı gazlar için sürekli emisyon ölçüm verilerini “ticari sır” diyerek açıklamamıştı.

Şimdi daha ilginç bir noktaya değinmek istiyorum.

Bu “ticari sır” güzel bir bahane olmalı.

Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Abdülkadir Uraloğlu, Gazeteci Kemal Öztürk’e Türkiye’den İsrail’e günlük 8 gemi gittiğini ve giden gemilerde %30’luk bir düşüş yaşandığını açıkladı.

7 Ekim’den 31 Aralık’a kadar 701 geminin İsrail’e sefer yaptığını da ekleyen Sayın Bakan, gemi trafiğinin gizlisi saklısı olmadığını ekledi.

Yavaş yavaş soruya geliyorum.

Yine Sayın Uraloğlu’nun “maalesef” diye açıkladığı noktalardan biri, 1967 Anlaşmasına göre tüm sahil şeridini ve limanlarını İsrail’in kontrol ettiği gerçeği oldu.

Saadet Partisi, kasım ayında TBMM’de bir araştırma önergesi sunarak İsrail’e giden malların içerik ve miktarının araştırılmasını istedi. Sonuç ise klasik oldu: Önerge, AKP ve MHP oylarıyla reddedildi.

İsrail’in kontrol ettiği limanlara gönderilen gemilerin araştırılmasına neden müsaade edilmez?

Kirli havanın ticari sırları bitmez.

Yunan Generali Anastasios Papulas ise Türkiye derinliklerine inmenin tehlikelerini görmesine rağmen büyük bir fatih olma umuduyla Yunan ordusunu bozguna sürüklemişti. Şeytan her zaman cazibe satar. Şeytandan fatihlik, güç, şehvet, şöhret satın alan herkesin sonu da bozgun olur.

Bir ülke doğrudan işgal edilebilir. O zaman sath-ı müdafaa başlar. Doğrudan işgal edilmeyen ülkelerde de sath-ı müdafaa geçerli olabilir. Türkiye yalnız askeri anlamda değil, her alanda sath-ı müdafaada olmak zorundadır. Türklüğün her alanda savaşın her türlüsüne maruz kaldığı açıktır.

Terör yaratmak, bir ülkeyi bölmek için de yok etmek için de yönetmek için de kullanılabilen bir yöntemdir.

Adaletsizlik, ayrımcılık, fakirlik ama hepsinden önemlisi cahillik terörün beslendiği ana kaynaklar olabildiği gibi millete yönelen psikolojik harbe karşı gardını indirmiş bir devlet de terörün sürmesine neden olabilir.

Şehit Binbaşı Ahmet Cem Ersever, yazdığı kitaplarda terörün kaynaklarından hükümetlerin hatalarına kadar birçok noktayı aydınlatmıştı. Zaten ülkemiz siyasetçilerinin bölücü terör örgütü konusundaki cehaleti onu bu kitapları yazmaya ve psikolojik harekata katılmaya yönlendirmişti.

Çünkü bu vahşi hainler örgütünün ne istediğini bile bilmeyen iktidar mensupları, muhalefet mensupları vardı.

Binbaşı Ersever ne yazık ki şehit edildi.

Ve bizim ülkemizde her zaman olduğu gibi demokrat maskeli neo-liberaller tarafından terörün doğma ve sürme sebebi Ersever daha doğru bir ifadeyle Türk ordusuymuş gibi gösterildi. Düşmanımızın en belirgin özelliğidir: Bizim canlarımızı alır, cinayeti de bizim üstümüze yıkar.

Gerekirse kendinizi öldürdüğünüz için kendinizin katili ilan edilip, mezardan çıkartılıp asılırsınız!

Bugün diğer partileri terör üzerinden vurmaya çalışan iktidar partisi, dün terörle mücadele kahramanlarını her türlü iftirayla karalamaya çalışan kirli kampanyalara öncülük ediyordu.

Terör, fitnenin en acımasız şeklidir. Ülkeyi karanlığa sürükleyenlerin yarattığı sisli havada toplum birbirine kırdılırılır, güven yok edilir, sol ve sağ etiketli etnikçi söylemler üzerinden ulus bilinci sindirilir, millet için gerekli fikirler canavarlaştırılırken sert güce maruz kalacak bir yumuşak karın oluşturulur. Bu yumuşak karın, demokrasi ve sivilleşme söylemleri üzerinden yaratılan sahte hümanizmdir.

Sahte hümanizm şunu söyler: “Gel, ne olursan ol, gel. İster hain ol ister etnikçi ol ister terörist ol. Askersen gelme, Türk’üm diyorsan gelme ama onun haricinde ne olursan ol, gel.”

Daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere Türk devletinin milli güvenlik için gerekli savunma reflekslerini kırdılar. Daha doğrusu devletin ve milletin milli güvenlik meselelerine bakışını ayrıştırdılar.

Devlet akılla hareket etmek zorunda olduğu için kendisine yönelik saldırılara bilmeden alet edilen kamuoyunu teskin etmek durumunda kaldı. Bunun nedeni ise Türk devletine hizmet eden başta emekli Türk subayları olmak üzere her vatanseverin “derin çete” ve “darbeci” iftiralarına maruz bırakılmasıdır.

Yine daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere emekli Türk amiralleri konuşursa pokemon gibi bildiği tek kelime olan “darbe” söylemleriyle ortaya atılan dangalaklar, sözde emekli CIA mensupları Graham Fuller veya Henri Barkey konuşursa gömlek ilikleyip Türkiye’nin geleceğinde kimin refah içerisinde yaşayacağını anlamaya çalışıyorlar.

Ve buna göre konum alıyorlar.

Bakın çok güzel bir Türk atasözüdür: “Kahpe içeride olunca kapı kilit tutmaz.”

Dağa, taşa sırtını yaslayıp yazın, kışın memleketi savunan adamları terörist gibi gösteren neo-liberal pokemonlarla güya terör üzerinden muhalefet partisini vurmaya çalışan pokemonlar aynı olursa elbette kapı kilit tutmaz.

Bir şeyi iyi bilelim.

Sath-ı müdafaa için akıl gözüyle bakmak gerekir. Adaletli bakış açısı ancak akıllı dolayısıyla ahlâklı adamlarda olur. Akıllı olamayan ahlâksızların olduğu yerde bölünme olur. Bölünmenin olduğu yerde de sath-ı müdafaa olamaz. Bütün vatanı korumak, bütün olarak elde tutmak için bütün milleti sevmek, bütün milleti bir arada tutmak gerekir.

“Senin hainin, benim hainim” diye bir şey olamaz.

“Senin teröristin, benim teröristim” diye bir şey olamaz.

İktidar partisinin iktidara gelişi, iktidarını güçlendirmesi, iktidarını koruması ve sürdürmesi süreçlerinin aynısı CHP tarafından uygulandığında protesto edenleri ne kadar samimi bulabiliriz?

Evet, Şeyh Sait haindir.

Ama AKP’li de olsa haindir CHP’li de olsa haindir!

Siyasi partiler bilerek veya bilmeyerek kirli bir oyuna alet oluyorlar. Sath-ı müdafaayı kırmak için milleti bölecek sinsi oyunları destekliyorlar.

CHP’ye Kürt oyları için uyguladığı söylenen strateji nedeniyle eleştiride bulunuyoruz. AKP’yi hem kuran hem iktidara getiren hem de iktidarda tutan kadroların Kürt-İslamcı olduklarını sahte milliyetçilik söylemleri nedeniyle unutuveriyoruz!

Terörle mücadele fırkalarla olmaz.

Hele açılıp saçılımcı fırkalarla hiç olmaz!

Yazının bu bölümünü yine Sakarya Meydan Muhaberesine değinerek noktalayayım.

22 gün 22 gece sürdüğünü yazdığım bu muharebenin kolay geçtiğini düşünmeyelim. Türk milletinin kaderinin belirlendiği bu savaşta, ne yazık ki ordunun yarısı kaçaktır. Savaşın başında 10.000 firar varken sonunda firarlar 48.335’e ulaşmıştır. Bu nedenle muharebe aynı zamanda subayların savaşı olarak da nitelendirilir.

Ve yine ne yazık ki kaçakların durumundan ötürü birçok Türk subayı şehit olmuştur.

Tüm buna rağmen savaşı Mustafa Kemal kazanmıştır.

Mustafa Kemal, neredeyse 50.000 firarisi olan bir orduyu yeniden toparlayan lider komutandır.

Dünden bugüne çok şey değişti sanıyorsanız devletlerin zamanıyla insanların zamanını birbirine karıştırıyorsunuz demektir.

Şimdi yazının ikinci bölümüne gelelim.

ABD’li elçilerin güdümünde çalışan Yeni Şafak da FETÖ zihniyetinden çıkamayan yayın organlarından biridir. Bu yayın organının Balyoz arşivinin bir kısmını yazdım. Daha sonra Veryansın TV’de daha ayrıntılı bir şekilde hem Balyoz hem de Ergenekon arşivi ortaya saçıldı.

Bu yayın organının yazarlarından İsmail Kılıçarslan, “Yoksul Evlerin Şehit Çocukları” başlıklı bir yazı yazdı.

Özetle, “Evet, şehit olanlar hep yoksul ama bütün ülkelerde böyle. İnsanın olduğu yerde sınıf da olur.” dedi.

Söz konusu askerlik olduğunda bilhassa Türk milleti için sınıf ayrımı olamaz. Askerlik bunun olmayacağını, olursa ordunun dağılacağını bileceğiniz ilk yerdir. Takkeli neo-liberallerin bu gerçeği bilmemesi normaldir. Onlar soyca Türk olsalar da bilinç bakımından Türk diyemeyeceğimiz kimselerdir.

Yani “Zengin adama askerlik zorunluluğu yok.” diye bir şey olamaz.

O zorunluluk bedelliyle ortadan kaldırılabilir belki ama adı üstünde “bedel”le oluyor. Yaklaşık 1 aylığına bile olsa her Türk erkeği o kamuflajı giymek zorundadır.

Ama asıl meselemiz bu değildir.

Rahmetli Aşık Mahsuni Şerif, “Sınıfsız Okul” türküsünde şöyle diyordu:

“Sınıfsız Okul

Boşa döğüşmeyin bizim yiğitler
Sizi vurduranlar vurulmuyor ki
Kim bilir nerede, hangi koltukta
Kömürde, tarlada yorulmuyor ki

Aynı baba dölü ölen, öldüren
Ölenle öldüren, iti güldüren
Yok muyudu bunu size bildiren?
Vur diyenler bur’da görülmüyor ki

İşçiyi işçiye düşüren zalım
Boynumuzda boza pişiren zalım
Bu kadar bardağı taşıran zalım
Gözümüz önüne serilmiyor ki

Yeni adı çıkmış sağ ile solun
Tarihte borcu yok kullara kulun
İki yanı birdir yattığın çulun
Bilirsin ölenler dirilmiyor ki

Mahzuni der nedir Hak’kın davası
İnsana benzer mi köpek mayası?
Uy tükensin, bitsin sınıf kavgası
Sınıfsız bir okul kurulmuyor ki”

Sınıfsız okul kurulmuyor olabilir. Sınıf kavgası nerede çıkar?

Yazının ikinci bölümü bu kadardır.

Neoliberallerin yıllardır dolarları sayesinde propagandasını yaptırdığı yalanların aksine Kemalizm’in çağı yeni başlıyor. Günümüzdeki gelişmeler çok net bir biçimde bunu göstermektedir.

Çok kutuplu dünyanın son günlerindeyiz. Başını ABD’nin çektiği Batılı güçler artık dünya dengesinin ağır basan tarafında değiller. Hâlâ çok güçlü olmakla birlikte tekel olma şansını kaybettiler. Diğer yandan Moskova ve Pekin, “Doğu’ya dönüş” felsefesinin öncülüğünü yapmayı hedefliyorlar. Müslüman ülkelerde bile bunu ciddi ölçüde başarıyorlar çünkü Türk devletinin temelinde yer alan Kemalizm’i uygulamak bir yana onu yok etmeye çalışan bir iktidar, hem günümüzün ve geleceğin dünyasıyla çelişiyor hem de içeride ve dışarıda tüm noktalarda zümre menfaati uğruna ülkenin menfaatlerini feda etmekten çekinmiyor.

1938’den sonra herkes -en başta da yanında olanlar- Mustafa Kemal’den daha iyi bildiğini düşündüğü ya da “Bence de istikbal göklerdedir.” tavrında yaklaştığı için Türk devletinin öz yolundan sapması erkenden başladı.

Her gelen bir kesimi kucakladı!

Ezilen milletlere öncülük yapan devletin siyasetçileri, kendi halkını ezmeye ve sonra da onları kucaklamaya başladı.

Gerçek şu ki kucaklamak var, kucaklamak var. Bizi epey güzel kucakladılar.

Biri başörtülü bacım, diye ağlarken öbürü Marksizm’e Kemalizm maskesi giydirmeye kalktı. Her fırsatta her ikisi de çıkıp Mustafa Kemal’in prensiplerini suçladı. Adına da demokratik açılım dedi.

Ve biz birçok kez anayasa değişikliği gördüğümüz hâlde, her defasında ilk defa değiştirecek ve her şeyi düzeltecekmiş gibi davranan siyasetçilere kapıldık.

Her defasında açılım yapıldığı hâlde ilk defa yapılıyormuş gibi elimizi taşın altına koyduğumuzu zannettik.

Her on yılda birkaç defa düzeni kökünden değiştirdik (!).

Darbeler oldu, kudretli adamlar gelip geçti. Mangalda kül bırakmayanlar oldu, adamları isterse hilafeti getireceklerini iddia eden demokrasi yıldızcıklarımız bile oldu. Birçok kere darbe girişimi oldu, birçok kere darbe girişiminde bulunanlar arasında yargılananlar hatta asılanlar oldu.

Ama “%51 bize daha yakındır.” diye darbeci affedenler, darbecileri de ilk defa yargılıyormuş gibi yaptılar.

Ordunun komuta kademesi birçok kez tasfiye edildi. Necdetler geldi, Necdetler geçti.

Bizim hafızamız öyle kötü hatta öylesine yoktu ki her defasında bunlar ilk defa oluyormuş gibi zannettik.

Ancak her şey bilim-kurgu filmlerindeki gibi oldu. Aynı olayları tekrar tekrar yaşadık veya izledik.

Aynı kan defalarca aktı. Aynı gelecek defalarca yok oldu. Aynı reformlar, aynı reçeteler, aynı kafada liderler…

Birkaç defa yazdığım gibi özellikle 90’lı yılları iyi anlamak gerekir. O dönemde ABD’li yazarlar başta olmak üzere yabancı Türkiye uzmanlarının Türk devletinin temellerine yönelik sözde önerilerine, “sahibinin sesi” olarak çalışan çakma aydınların serzenişlerine, uyguladığı politikanın ne anlama geldiğini bile bilmeyen cahil siyasetçilerin hatalarına iyi bakmak gerekir.

O zaman AKP’nin ne için kurulduğu daha iyi anlaşılacaktır.

Birçokları AKP’nin değiştiğini ya da değişmek zorunda kaldığını iddia ediyorsa da gerçek böyle değildir. Mevcut iktidar, ayakta kalabileceği her yerdedir.

Son yirmi yıldaki istikrar, 1938’den sonra birçok kez izlediğimiz tiyatroları ve hataları aynı iktidar döneminde görmekten ibaret değildir.

Yani bir gün Ahmet bir gün Mehmet yapmıyor da her gün AKP yapıyor.

Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay arasındaki meseleyle birlikte çok kilit bir noktaya geldik. AKP bu sefer muhafazakâr devrimci kostümüyle beklediği fırsatı yaratmış görünüyor. CHP’yi her defasında terör örgütleriyle yan yana getirip propaganda yaparken sahne arkasında HDP türevleriyle görüşüyor.

Muhtemelen onlara HDP’nin yerini almalarını vadediyor veya etmeye hazırlanıyor.

2015’te “Türkiye milleti” yaratma sevdası ve ulus kavramına olan muhalif beyanlarıyla bilinen bir Başdanışman’ın öncülüğünde yeni bir sürece sokuluyoruz.

Bu süreçte şunu da göreceğiz: MHP ya Türkiye milliyetçisi olacaktır ya da Türk milliyetçisi. Türk milliyetçisi olarak kalacaksa AKP’nin HEDEP’le olası anlaşması karşısında muhalif olmak zorundadır. Türkiye milliyetçiliğinde uzlaşmaya kalkarsa tamamen tabansız parti olur, devlet içindeki kadroları ince ince tasfiye edilir.

Sizi bir anda 20. yy. başlarındaki Rusya’ya götürüp yazıyı da bir anda bitireyim.

Rusya’da Slavistler ve Bolşevikler kapışırken olan halka oluyordu. Türk toplulukların içinde bulunduğu durum ise zaten ortadaydı. Bolşevikler menfaatleri için Batı’ya yanaşmaktan hiçbir zaman çekinmemişlerdir ama her zaman Batı’nın karşısında konumlanmışlardır. Pan-Slavistler de anlaşılacağı üzere tüm Slav memleketlerini birleştirmeyi hedefliyorlardı ama yaptıkları her eylem Rusya’ya yıkım getirecek ütopik hedeflere dayanıyordu.

Derken Nikolay Trubetskoy gibi adamlar çıkıp Avrasyacılık düşüncesini ortaya attılar. Ruslara “Slavlık eyvallah da Türklüğü, Türklerle olan geçmişi de hatırlayın.” dediler. Batı’ya karşı ancak bu şekilde dik durabileceklerini anlattılar. Bolşevikler ise özellikle Stalin döneminde bunu asla dinlemezlerdi. Stalinistlerin yaptığı tek şey Türklere karşı zulüm olmuştur.

Bugünkü Rusya işte bu Çarlık ve Sovyet rejimlerinin yarattığı yıkımın ardından gelen Yeni Avrasyacılık düşüncesine meyillidir hatta devletin temeline düşünce yerleştirilmiştir.

Yalacılığın savaş yöntemi, yalancıların savaşçı olduğu dünyada hakikatin yoluna üçüncü yol denmesi normaldir. Bunda şaşırılacak bir şey yoktur.

Dünya değişirken Türkiye de hiziplere bölünmüş durumdadır. Sözde düşünürlerin sahte fikirlerinin yarattığı tahribat artık yetmiştir.

Türkiye’yi yönetecek gelecek nesiller bunun bilincindedir. Dünyanın hakikat yolu, Türkiye’nin bu gelecek nesillerle birlikte devletin temeli olan ve asırlara dayanan faziletli Türklük hamuruyla yoğrulmuş Kemalizm yolu olacaktır.         

“Türk” ve “Türk ulusu” ifadesine alerjisi olan günümüz Oded Yinonlarına müjdeyi vermiş olalım.