20. yy.’a yaklaşırken Ahmet Cem Ersever diye bir adam çıktı. Kitaplarında Güneydoğu’da yapılan hataları sıralarken yargının ne kadar ağır ilerlediğini, siyasetçilerin bölgedeki özellikle aşiret reislerinden taraf olmaları nedeniyle yargıda bir sürü dosyanın beklediğini de ekledi. Ona göre yargı hızlanmalı, terör örgütüyle mücadele ediyor bahanesiyle aşiret reislerinden oy devşirmek için halkın hakkı yenmemeliydi.

Ersever’i şehit ettiler. Adli tıp tarihimizde ilk defa onun kanında bazı ilaçlar arandı. Onun kanında aradıkları maddeler, Amerikan istihbaratının talimnamelerinde yer alan maddelerdi. Konumuz bu değil, bunu belki daha sonra yazacağız. Yazmasak bile her vatan evladına yapılanın hesabı mutlaka sorulacaktır. Şimdilik geçelim.

20. yy.’da güya sivil vesayetin havarileri geldi, iktidar oldu. Oysa AKP’nin iktidara gelişiyle olan tek şey, geçmişten beri Türkiye’de at koşturan güç odaklarının elbise değiştirmesiydi. Neoliberalizme takke giydirdiler. Takkelilere kravat taktılar. Birçok adi suçu, o suçla mücadele edenlerin üzerine attılar. Başkalarının hatasını, o hatayı dile getirenlere mâl ettiler.

Ersever’e de birçok hakaret ve iftirada bulunanların karakteristik özelliğiydi bu. Katille maktülün yerini değiştirmeyi, dolayısıyla at ile it izini birbirine karıştırıp zihinleri bulandırmayı severler.

Bir gün çıkıp dediler ki “Demokrasimiz çok ilerledi, ultra demokrasi oldu. Artık yargının bağımsızlığını taçlandıralım.”

Ne yapmalı o zaman?

Bütün kuvvetleri tek elde toplamalı!

Güya yargı hızlanacaktı. Hızlanan tek şey suç oldu. Karanlık dünyanın kolpa adamları hızlıca yükseldiler. Kimileri ifşa olunca gerçek yüzleri ortaya çıktı ama birçoğuna kahraman dendi. Her biri Müslüman, namuslu, vatansever, milliyetçi kimselerdi (!).

Maşallah, yargı o kadar hızlandı ki iktidardan ya da iktidara yakın kimselerden birinin başı sıkıştı mı yargı önüne çıkmak bir yana dursun, dosyalar açıldığı anda kapanıyor.

Ne zaman bir gazeteci çıkıp gerçekleri haykırsa sözde bir gazeteci çıkıp “Başaramayacaksınız, kuvvetlerimizi bölemeyeceksiniz!” diye nutuk atarak reis’ül-azamı taklit etti.

Yargı adaletin kendisinden ultra bağımsız olmaya başlayınca çeteler karanlıklardan sıyrılmaya başladı. Keyif için adam öldürmeye başladılar. Memlekette herkes nüfuzlu insan oluverdi. FETÖ borsasıydı, rüşvetçi yargı mensuplarıydı derken uçuşa geçtik. O kadar yükseğe çıktık ki gerçeklikten koptuk.

Elhamdülillah, camilerde olabildiğince yüksek sesle ezan okunuyor. Diyanet ise canla başla çalışıyor.

Tarikatlar, cemaatler de yargının hızlanmasından payını almış durumdadır.

Selalar susmaz, bayrak inmez, kuvvetler ayrılmaz!

Vahdettin Köşkü’nden dünyaya meydan okuyan dünya liderimizin sayesinde fen liseleri bile imam hatiplere çevrildi.

Tabii tüm bunlar olurken yerli ve milli çetelerimizin, katillerimizin, sapıklarımızın, hainlerimizin icraatları da artarak devam ediyor.

16 yaşında bir çocuk, gencecik bir adamı hayattan koparıyor. Güvenlik güçlerimizin ve yargımızın hızından daha hızlı bir anne (!) tarafından yurt dışına kaçırılıyor. Mümin gazetecilerimizin üstünü örttüğü şeylerden biri ise 2013 öncesinin çakma akillerinden olan bu çakma annenin Süleymancılarla bağlantısı.

Derken…

İzmir’de gerçekleşen bir cinayet haberi geliyor. Bir otomobilden hakaretler savurarak ateş açan bir grup namussuz çapulcu, Yusuf Demir adında bir genci katlediyor. Sonra şöyle diyor namussuzlar: “Bir kişiyle telefonda tartışıyorduk. Çocuğu tanımıyoruz. Silah kazayla ateş aldı.”

Eşi tarafında kandırılmış bir cani, zavallı bir kediyi vahşice katlediyor. “Eşimle tartışmıştım, o sinirle yaptım.” diyor. Bugüne kadarki ifadelerinin alt metni “Ben çok sinirliydim, altı üstü bir kedi.” düşüncesini barındırıyor. Ultra hızlı yargımızın karşısına tekrar çıktı, bu kez iyi hâlden indirim aldı cani keratamız.

“Bir kedi”, “bir kuş”, “bir köpek”, “bir balık” diye bir şey yoktur.

Eğer bir timsah kendi doğal ortamında yaşıyorsa ve bir dangalak gidip bu zavallı hayvanı vuruyorsa bu da bir cinayettir. Bu kişi, “öldürme” dürtüsüyle yönleniyordur, toplum için zararlıdır. Esas itlaf edilmesi gereken de bu kişidir.

Vatanseverlik sadece insanlar için değildir. Vatanınızda yaşayan her canlıyı sevmek ve korumak, çevreyi temiz tutmak vatanseverliğin gereğidir. Buna havayı temiz tutmak da dahildir.

Biz ne yapıyoruz?

Ultra hızlı yargımızla Allah’a emanet gidiyoruz.

Hamdolsun!

Bu soruyu sorduğum için zaman zaman “hafıza” üzerinde duruyorum. Hafızanız zayıfsa bir döngü içine girersiniz. Her şey her defasında başa sarıp durur. Her yaşadığınız olayı yeni zannedersiniz. İşin kötüsü, geçmişi hasıraltı etmek isteyenlerin tuzağına düşer; yaptığınız yanlış değerlendirmeler ve aldığınız yanlış kararlarla “sistem”in bir parçası olursunuz.

Büyük devletleri içten saran çetenin küreselleşmesi için birçok devletin de aynı hastalığa, yani devlet içinde çeteleşmeye tutulması gerekiyordu. Son yazdığım yazıda bunu kısaca anlatmaya çalıştım.

Türkiye, “Ben hukuk devletiyim.” diyor. Kimileri de böyle diyen bir devletin yasalarının çiğnenmeden devlete hizmet edilemeyeceğini öne sürüyor. Bu, bir akıl tutulmasıdır. Akıl tutulunca ahlâk yanıp tutuşarak kül olur. Akıl ve ahlâkın olmadığı yerde ise devlete hizmet etme iddiası laftan ibarettir. Asıl mesele hukukun dışında kalarak kendi saltanatını kurmaktır.

Bunu yapmak için de tüm parazitler bir araya geldiğinde “çeteleşme” başlar.

Birçok çete gibi bunlar da adeta bir taşeron şirket kurarlar. Her devrin iktidarının ya da muhafeletinin yapılanmasında küresel güçlerin menfaatlerinin sözcülüğünü yaparlar. İktidar ya da muhalefetten tek bir kişi bile Batı emperyalizminin güdümüne karşı çıkacak olsa onu hemen yok ederler.

Türk subayları tutuklandığında “Eski Türkiye’nin çeteleriyle mücadele ediyoruz.” diye konuşanlar, çetelerden biri olan FETÖ güçten düşünce mecburen eski Türkiye’nin çete liderlerine sarılmışlardı.

90’ların hesabını sormak için 90’ları karanlığa gömenlerle bir araya gelmek ve karanlığa karşı mücadele edenleri hapse atmak… Bu da bir ahlâk tutulmasıydı. Bunun etkilerini hâlâ görmekteyiz.

Devlet görevine ihanet ederek bir kere suç işleyen artık hep suç işlemek zorundadır. Hukuk yaptırımından kaçmak da bir suç olduğuna göre bunu başarabilmek için her yolu seçerler. Bu parazitlerden biri, elindeki gücü mevcut iktidarların hizmetine sunmak zorunda kalır. Böyle bir parazit her zaman köle olarak kalacaktır.

Tüm çeteler toplamda karanlık bir gücü meydana getirir.

Bu karanlık güç sadece ve sadece zorbalık doğurur. Kuvvetler ayrılığı ilkesi dosdoğru uygulandığında, kanundan üstün güç olmadığında, adaletin kılıcı herkese eşit doğrulduğunda ülkede asayiş ve huzur olur.

Kanunların dışında kalan gruplara ancak ve ancak çete denir.

Çeteler her köşeyi tutmak zorundadır.

Mesela hava limanları kritik noktalardır. Buradaki siviller ve güvenlik görevlileri arasına sızmış bir çete, suçluları içeri almakta da kaçırmakta da rahat olacaktır. Memlekete rahatlıkla uyuşturucu sokulabilecektir.

Hiçbir çete mensubu namusluca para kazanmaz.

Ülkenin temeli adalet ve eğitimdir. Bunlar olmazsa liyakat olmaz. Liyakat olmazsa ve ülkenin kaderini teslim ettiğiniz kimseler başka ülkelere uşaklık ederlerse o ülkede her şey karanlık olur. Gençler ölür, yeteneksiz ve bilgisiz kimseler her köşeyi tutar, çeteler kol gezer, namuslular hapse girerken namussuzlar da insan hakları satar.

Gerçekte satılansa insanlığın geleceği ve milli değerlerden başka bir şey değildir.