GİZLİ SAVAŞLARIN ŞİFRESİ

Havayı yırtan bir bombanın çıkardığı o sağır edici uğultuyu, beton binaları saniyeler içinde toza bulayan barutun genzi yakan kokusunu, enkaz yığınlarının altından yükselen o son çaresiz çığlıkları çok iyi bilirim.

Savaşın vahşi ama görünen bir geometrisi vardır; yıkılan bir duvarı, duran bir kalbi fotoğraflayabilirsiniz.

Fakat bugün insanlığı, özgürlükleri ve demokrasileri kuşatan en büyük tehdit, siperlerde ya da namlunun ucunda karşımıza çıkmıyor.

Bu yeni nesil cephenin kurşunu yok, tankı yok, geride bıraktığı dumanı tüten bir harabesi yok…

Sadece karanlık bir odada klavye başına geçmiş bir gölge, sahte bir gülüşün ardına gizlenmiş bir kimlik, sessizce çalışan bir kamera ve milyonlarca dolarlık kirli el sıkışmaları var.

İnsanlık ve hedef ülkenin toplumları, hiç ses çıkarmayan bir silahla vuruluyor.

Karanlığın Kolu: Black Cube

Her şey, sahnede maskelerin büyük bir gürültüyle düşmesi ve gazetecilik dünyasının en korunaklı kalelerinde yankılanan o sarsıcı araştırmaların yayımlanmasıyla başladı. Dünyanın en muktedir isimlerinin, kendi kirli geçmişlerini örtbas etmek ya da karşılarındaki büyük engelleri tasfiye etmek için fısıldayarak telaffuz ettiği ortak bir adres vardı: 2010 yılında Tel Aviv’de kurulan özel istihbarat örgütü Black Cube.

Dış dünyaya kendisini “hukuki ihtilaflar için veri toplayan, kanunlara saygılı sıradan bir araştırma kuruluşu” maskesiyle pazarlayan bu yapının arkasında, aslında devletlerin bile erişmekte zorlandığı devasa bir kurumsal hafıza yatıyor.

Tel Aviv, Londra ve Madrid gibi finans merkezlerinde üslenmiş olan şirketin 340’tan fazla uzmanının çok büyük bir kısmı, İsrail gizli servisleri MOSSAD, Shin Bet ve askeri istihbarat birimlerinin koridorlarında demlenmiş, operasyon yönetmiş emekli ajanlardan oluşuyor.

İngiliz The Guardian gazetesinin “MOSSAD’ın özelleştirilmiş kolu” olarak nitelendirdiği bu şebeke, her ne kadar bu tanımı reddetmek için kurumsal açıklamalar yayınlasa da ortaya dökülen her yeni skandal, bu tanımın ne kadar yalın bir gerçek olduğunu yüzümüze vuruyor.

Eski New York Times muhabiri Barry Meier’ın “Spooked” adlı başyapıtında altını çizdiği o tüyler ürpertici tespit gibi: “Bu yapılar politika, iş dünyası ve hiçbir şeyden haberi olmayan sıradan insanların yaşamları üzerinde orantısız, sinsi karanlık bir tehdit uygulamaya başladı.”

Maskeler ve Hainler: İlmek İlmek Dokunan 6 Küresel Kumpas

1. New York’ta Bir Sahte Dost: Çemberin İçine Sızan Gölgeler

2016 yılının sonlarıydı. New York basını, modern zamanların en büyük skandallarından birini patlatmak üzereydi ama henüz kimse fırtınanın ne kadar büyük bir enkaz bırakacağının farkında değildi.

Hollywood’un en kudretli ismi, Gangs of New York (New York Çeteleri-2002) ve Inglourious Basterds (Soysuzlar Çetesi-2009) gibi sinema tarihine damga vuran dev yapımların arkasındaki isim olan Harvey Weinstein, onlarca yıl boyunca sistematik olarak sürdürdüğü tacizlerin ve cinsel saldırıların üstünü örtmek, arkasındaki kirli izleri temizlemek için Black Cube ile el sıkıştı.

İşte o an, siber dünyanın en sinsi sızma operasyonlarından biri başladı.

Şirketin kadın ajanları New York sokaklarında aniden belirdi. Kendilerini “feminist aktivist” ya da “kadın hakları savunucusu” olarak tanıtıyorlardı.

Bu ajanlardan biri, Weinstein’a karşı sesini en çok yükselten “Conan the Barbarian” (Barbar Conan) ve “Grindhouse: Planet Terror” (Dehşet Gezegeni) gibi unutulmaz filmlerin oyuncusu Rose McGowan’ın çevresine girdi.

Haftalar hatta aylar boyunca McGowan’ın en yakınında durdu; onun dert ortağı oldu, güvenini kazandı.

Bir diğer ajan ise haberi ilk kez dünya gündemine taşımaya hazırlanan New York Times muhabiri Jodi Kantor’u hedef aldı; onunla da aynı maskeyle temas kurdu.

“Seth Freedman” adını kullanan bir başka ajan ise muhabir kılığına bürünerek taciz mağduru kadınlarla röportajlar yaptı, bilgi topladı ve her şeyi doğrudan Weinstein’a servis etti.

Bu olaylar sıradan birer iddia değil, Black Cube’ün tüm faaliyetleri tamamen doğrulandı.

Skandal patlak verip Ronan Farrow’un o Pulitzer ödüllü araştırması The New Yorker’da yayımlandığında, şirketin koruyucu duvarları yıkıldı.

Tam bu noktada, skandalın arkasındaki küresel elit ağının en karanlık halkası da deşifre oldu.

Şirketin danışma kurulu üyesi olan Prof. Asher Tishler, İsrail televizyonuna çıkıp tüm dünyanın gözü önünde “Kadınlara zarar verdiysek üzgünüz, bugün olsa bu işi almazdık.” diyerek bu karanlık ortaklığı açıkça itiraf etmek zorunda kaldı.

Bu itirafı yapan Asher Tishler, sıradan bir profesör değil; yüzyılın en büyük küresel şantaj ve fuhuş ağının mimarı olan, hapishanede şüpheli bir şekilde ölen Jeffrey Epstein’ın en yakın dostlarından ve uzun yıllar birlikte çalışmış iş ortaklarından biriydi.

Trump için de çalıştığı ortaya çıkan Black Cube’ün tepe yönetimindeki bu isim ile Epstein arasındaki yakın ilişki ve ortaklık bağları, şirketin sadece ticari bir istihbarat firması olmadığını, küresel güç elitlerinin kirli sırlarını koruyan sinsi bir şantaj ve koruma kalkanı olduğunu da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu.

Weinstein’dan alınan kanlı paralar daha sonra mağdur kuruluşlarına bağışlandı ama geride kalan güvensizlik tortusu asla silinmedi.

2. Başkent Koridorlarında İtibar Suikastı

2017 ve 2018 yıllarında operasyonun rotası bu kez Washington D.C.’ye, yani doğrudan siyasetin kalbine döndü.

Dönemin ABD Başkanı Donald Trump’a yakın siyasi çevreler, Obama döneminde imzalanan tarihi İran nükleer anlaşmasını tamamen baltalamak istiyordu.

Anlaşmayı yırtıp atmak kolaydı ama bunu kamuoyuna meşrulaştırmak gerekiyordu. Bunun için yine aynı adresle iş birliği yaptılar.

Hedefte, anlaşmanın mimarları olan üst düzey diplomatlar Ben Rhodes ve Colin Kahl vardı.

Şirket bu isimleri yıpratmak için “Shell Productions” adında uydurma bir film yapım şirketi kurdu.

Paravan şirket kimliğiyle diplomatların ailelerine hatta Colin Kahl’ın eşine kadar ulaştılar. Sinsi e-postalarla ve sahte tekliflerle aile mahremiyetinin sınırlarını zorladılar.

Amaç, anlaşmayı imzalayan bu bürokratların hayatlarında bir açık bulup itibar suikastı düzenlemekti.

Nitekim Trump anlaşmadan çekildi. ABD Kongresi resmi soruşturma açıp belge talep ettiğinde ise karşılarında yine İsrail’in cevaplamadığı aşılmaz bir gizlilik duvarı buldular.

3. Sandık Başındaki Gizli El ve Rehin Alınan İradeler

Bir savaş fotoğrafçısı olarak seçim meydanlarındaki dezenformasyon kampanyalarını çok gördüm ama Macaristan’da tüm dünyanın tanık olduğu süreç, siber dünyanın bir demokrasiyi nasıl rehin alabileceğinin en net kanıtıydı.

Başbakan Viktor Orbán’ın iktidarını korumak istediği 2018 ve 2022 seçimlerinde, sahne arkasındaki ipleri yine Black Cube örgütü göğüsledi.

2018’de sivil toplum liderleri, lüks restoranlarda sahte kimlikli ajanlar tarafından ağırlandı. Karşılarındakinin kim olduğunu bilmeyen bu muhalif isimlerin konuşmaları gizlice kaydedildi.

Orbán, seçim meydanlarında bu ses kayıtlarını sallayarak “Soros’un adamları ülkemizi ele geçiriyor” propagandası yaptı ve seçimi kazandı.

2022’de ise oyun daha da büyüdü; Reuters ve LinkedIn’in iç soruşturmalarıyla kanıtlandığı üzere, şirket LinkedIn üzerinden sahte iş ilanları açtı.

12 muhalif gazeteci ve aktivist gizli kameralarla mülakat tuzaklarına çekilip sinsice kaydedildi.

Bu montajlı ve cımbızlanmış kayıtlar, seçimden önceki iki hafta boyunca hükümet medyasında sürekli yayımlandı.

İnsanlar sandığa ne izlediklerini bilmeden gitti ve buna seçim dediler!

4. Başbakanın Cebindeki Casus: Pegasus Kuşatması

İspanya’da yaşananlar, bu tehdidin sadece aktivistlerle sınırlı kalmadığını, bir ülkenin ulusal güvenliğini nasıl felç edebileceğini gösterdi. 2020 ve 2021 yılları arasında İspanya Başbakanı Pedro Sánchez ve Savunma Bakanı Margarita Robles’ın telefonları, hiçbir iz bırakmayan “Pegasus” casus yazılımıyla hedef alındı.

İspanya Ulusal Mahkemesi belgelerine göre, Başbakanın telefonu tam 5 kez hacklendi ve içerisinden 2,5 gigabayt veri çalındı.

Bu, devletin en gizli yazışmalarının, fotoğraflarının ve stratejilerinin yabancı bir gücün eline geçmesi demekti.

EU Alive dergisinin Nisan 2026 tarihli raporu, bu siber takibin Yunanistan ve Kıbrıs ayaklarıyla paralel bir stratejiyle yürütüldüğünü ortaya koydu.

Ancak İspanya’da açılan dava, İsrail devletinin uluslararası hukuki talepleri ve mahkeme mektuplarını ısrarla yanıtsız bırakması nedeniyle Ocak 2026’da ikinci kez askıya alındı. Hukuk, bir devletin koruma kalkanına çarparak durdu.

5. Avrupa’nın Göbeğinde Egemenlik Suikastı

Avrupa Birliği’nin tam kalbinde, Yunanistan, Kıbrıs ve Slovenya ayaklarında yürütülen siber operasyonlar, uluslararası sistemin bu yeni tehdit karşısında ne kadar aciz olduğunu gözler önüne serdi.

Yunanistan’da ana muhalefet lideri Nikos Androulakis dahil 87 siyasetçi ve gazeteci “Predator” yazılımıyla adım adım izlendi.

Slovenya’da ise durum çok daha sıcaktı.

Seçimlerden hemen önce Başbakan Robert Golob, bu yapıların ülkeye sızdığını bizzat kamuoyuna duyurdu.

Durumu Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’e yazarak, “Egemenliğimize ve demokrasimize doğrudan bir saldırı var” dedi.

Avrupa Parlamentosu raporlar hazırladı, öneriler sundu ama günün sonunda ne oldu biliyor musunuz? Hiçbir şey.

Avrupa Birliği, kendi üye ülkelerindeki bu açık egemenlik ihlallerine karşı bugüne kadar tek bir resmi yaptırım kararı bile uygulayamadı.

6. Yargıyı Teslim Alma Girişimi ve Suçüstü Sahnesi

Tüm bu operasyonlar içinde sistemin suçüstü yakalandığı ve maskesinin tamamen düştüğü tek bir yer oldu: Romanya. 2016 yılında, ülkenin en güçlü ve tavizsiz yolsuzlukla mücadele savcısı hedef tahtasına oturtuldu.

Amaç, savcı üzerinde psikolojik baskı kurmak, onu tehdit etmek ve yürüttüğü büyük yolsuzluk dosyalarından el çektirmekti.

Ancak bu kez evdeki hesap çarşıya uymadı.

Romanya emniyeti ve yargısı operasyonu deşifre etti.

Savcıyı yıldırmaya çalışan bir Black Cube çalışanı Romanya’da yakalandı, mahkeme önüne çıkarıldı ve kesinleşmiş hapis cezasına çarptırıldı.

Bu dava, parayı veren herkesin adaleti bir oyuncak gibi yönlendiremeyeceğinin, bu karanlık yapının da hukuka toslayabileceğinin tek somut ve cezai belgesi olarak tarihe geçti.

Türkiye’deki Metodik Benzerlikler ve Aynı Kalıp

Analiz Kaynakları: Reuters, Bloomberg, Foreign Policy, Soufan Center

Burada büyük ve net bir şerh düşmek, gazetecilik ahlakının gereğidir: Bu istihbarat şirketinin Türkiye’de doğrudan bir operasyon yürüttüğüne dair elimde belgelenmiş bir kanıt veya dosya bulunmamaktadır. Ancak bir savaş fotoğrafçısının tecrübesi bana şunu söylüyor: Dünyanın farklı ülkelerinde sahnelenen o kirli tiyatronun yol haritası ile bugün Türkiye’de yaşanan siyasi gelişmeler arasında sarsıcı bir metodolojik benzerlik var.

Siyasi Sahnenin Yeniden Tasarlanması (2023 – 2026)

Muhalefetin Sandık Başarısı: 2023 sonunda CHP genel başkanlığına seçilen Özgür Özel liderliğindeki muhalefet, 2024 yerel seçimlerinde tarihi bir başarı elde ederek onlarca yıl sonra sandıktan birinci parti olarak çıktı. Muhalefet, yeniden seçim kazanma formülünü bulmuş gibi görünüyordu.

En Güçlü Rakibin Elenmesi: 2028 yılındaki cumhurbaşkanlığı seçiminin en güçlü potansiyel adayı olarak gösterilen İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu, 2025 yılında yargı kararıyla hapis cezası alarak oyun planının dışına itildi.

Mahkeme Eliyle Gelen Değişim (21 Mayıs 2026): Bir Ankara mahkemesi, Özgür Özel’in seçildiği tarihi kurultayı iptal etti. Anayasa hukukçularının “hukuki dayanaktan tamamen yoksun” olarak nitelendirdiği bir kararla, partinin başına 13 yılda 13 seçim kaybetmiş olan eski lider Kemal Kılıçdaroğlu iade edildi.

Genel Merkezde Biber Gazı (24-30 Mayıs 2026): Mahkeme kararının ardından çevik kuvvet polisleri biber gazı kullanarak CHP Genel Merkezi’ne girdi ve seçilmiş yönetimi binadan çıkardı.

Hemen ardından Kılıçdaroğlu, parti içi rakiplerinin araçlarını “Satılık Haram Araç” afişleriyle sergiledi; ancak o araçların kendi döneminde alındığı ortaya çıkınca büyük bir iç kaos ve itibar kaybı yaşandı. Muhalefet tamamen donduruldu ve kendi içine gömüldü.

Dünyadaki Kalıplar Türkiye’ye Ne Anlatıyor?

Amerikan Foreign Policy dergisi (28 Mayıs 2026) bu durumu şu çarpıcı cümleyle özetledi: “Erdoğan muhalefeti kapatmak yerine çok daha zekice bir şey yaptı; onu kendi amaçları için kullanılabilir hale getirdi. Muhalefet artık parlamentoda var olacak, demokrasinin işlediğini gösterecek ama asla gerçek bir tehdit oluşturamayacak.”

Bu analiz, yukarıda anlattığımız küresel operasyonlarla birebir örtüşüyor:

Macaristan’da seçim kazanma potansiyeli olan aktörler sahte kimlikler ve sızdırılan gizli kayıtlarla itibarsızlaştırılmıştı; Türkiye’de ise bu durum doğrudan yargı kararları kgerekçesiyle ve polis müdahalesiyle yapıldı.

Araçlar farklı ancak muhalefeti içten felç etme yöntemi aynı…

Romanya’da yolsuzlukla mücadele eden savcılar hedef alınarak hukuk bir silah olarak kullanılmıştı, Türkiye’de ise anayasa ilkelerini hiçe sayan mahkeme kararlarıyla siyaset sahnesi yeniden dizayn edildi.

Masadaki Büyük Hesap

Bu siyasi mühendisliğin arkasındaki asıl amaç, sadece parti içi bir koltuk değişimi değil. Uluslararası ekonomi ve siyaset basınının (Bloomberg ve Soufan Center, Haziran 2026) dikkat çektiği üzere: Önümüzdeki günlerde Meclis’e getirilmesi planlanan anayasa değişikliği için iktidar bloğuna gereken 35 ek oy, tam da bu mahkeme kararıyla koltuğuna dönen Kılıçdaroğlu’nun yanındaki 27 milletvekili ve çevresinden rahatlıkla sağlanabilir. Hedef muhalefeti tamamen yok etmek değil; onu iktidarın ömrünü uzatacak bir aparata dönüştürmektir…

Gözleri Açık Tutma Zamanı

Geçmişte maruz kaldığımız hain FETÖ kumpaslarının o karanlık hücrelerinde geçen yılların, verilen o 12 idamlık hukuk mücadelemin ve çatışma bölgelerinde geçirdiğim otuz yılı yan yana koyduğumda bana ömrümün öğrettiği tek bir şey var: En büyük tehlikeler, kitlelerin “bize kadar uzanmaz” dediği o koyu ve sessiz anlarda gelir…

Black Cube ve türevleri kurşun sıkmıyor, bomba patlatmıyor.

Fakat doğru bütçe ve doğru hedefle, kitlelerin iradesini çalabiliyor, başbakanları dinleyebiliyor, gazetecileri susturabiliyor ve yargıyı diz çöktürebiliyor. Küresel güç dengeleri ve devlet korumaları, bu yapıların hesap vermesini neredeyse imkânsız kılıyor.

Bir savaş fotoğrafçısının ve gazetecinin tek bir misyonu vardır: Perde arkasında dönen oyunu, henüz kimse fark etmemişken olduğu gibi kadraja almak ve tarihe not düşmek. Görünmez silahlar, ancak sizi vurana kadar görünmez kalır. Bu yazı, o kurşun bizi vurmadan önce, gözlerinizi açık tutmanız için yazıldı.

KAYNAKÇA:

Uluslararası Basın: Reuters · Bloomberg (2 Haziran 2026) · Foreign Policy (28 Mayıs 2026) · Soufan Center (3 Haziran 2026) · The New Yorker (Ronan Farrow) · The Guardian / The Observer · Politico · NPR · Times of Israel · Euronews.

Resmi Belgeler ve Raporlar: İspanya Ulusal Mahkemesi Gerekçeli Kararları · ABD Kongresi Resmi İstihbarat Soruşturması Tutanakları · AB Parlamentosu Pegasus ve Predator Araştırma Raporu · Institude Turkey Haftalık Bülteni (25 Mayıs 2026).

Literatür: Barry Meier, Spooked: The Secret Rise of Private Spies (2021) · LinkedIn / Cyberwarcon Siber Güvenlik Konferansı Verileri.

Önemli Yasal Not: Black Cube şirketi tüm bu operasyonel iddiaları reddetmiş veya yanıtsız bırakmıştır. İsrail devleti uluslararası mahkemelerin hukuki yardım taleplerine yanıt vermemiştir. Bu makaledeki tüm veriler açık kaynaklardan ve resmi mahkeme kayıtlarından derlenmiş olup Türkiye’ye yönelik doğrudan bir Black Cube operasyonuna dair belgelenmiş bir kanıt bulunmadığı metin içinde açıkça belirtilmiştir. Sadece metodolojik bir karşılaştırma yapılmıştır.

Ali Özoğlu

Savaş Fotoğrafçısı

14 Haziran 2026

Tüm despotların en büyük silahı korkudur; çünkü insan özgürlüğünün en büyük düşmanı korkudur.

İnsanı esir eden üç şey; korku, ahlâksızlık, akılsızlıktır.

Aklın ve ahlâkın dengesi şaştığı zaman özgürlük anlamını yitiriyor ve başıboşluğa dönüyor.

Başıboş insanın özgürlüğe dair attığı nutuksa toplumların aklını yitirmesi için çırpınmasından ibaret oluyor.

“Bir tuşla bir ülkeyi yerle bir edecek süper güçler” demagojisi bitti. Laf ebeleri, bu tip sözler içine gizledikleri korkuyu da yanlarına alarak firara hazırlanıyorlar.

ABD’lilerin kendi kara doktrinleri ne diyordu: “Bir ülkeyi istediğiniz kadar havadan bombalayın, atomlarına kadar ayırın ama karadan işgal etmedikçe fethetmiş olamazsınız.”

Amerikan ordusu bu doktrini her zaman itinayla doğruladı.

Sadece yaktı, yıktı ama her seferinde de rezil oldu.

Türklerin tarihini yakıp yıkmanın tarihi olarak anlatanlar, ABD’nin cehennem yaratıcılığını kutsayıp durdular.

Fiyasko devlet adamları, fiyasko savaşlar yaratarak kendi ülkelerinin itibarını beş paralık ettiler.

“Sahibinin sesi”, sosyal medyada “Eğer bir ülkenin bombalanması gerekiyorsa bombalanacaktır, çözüm böyle olacaksa böyle olacaktır.” diye atıp tutsa da kara harekâtı için başka milletleri tetikçi yapmaya çalışanların zavallılığını gizlemek imkânsız hâle geldi.

“Sahibinin sesi”, şanlı Türk ordusunun yaptığı her operasyonda hoplayıp zıplayıp demokrasi masalları anlatırken de ABD ordusunun cinayetlerini alkışlarken de mobil bankacılığın para şıngırdatmalı bildirimleriyle köçeklik yaptılar.

Emperyalizmin ve siyonizmin hayalleri, Kızıldeniz’de USS Gerald R. Ford uçak gemisinin alevlerine karışmaya başladı.

Bir tuşla ülkeler yıkan tasmalı imparatorlar, bir fotoğraf makinesiyle ifşalanan sapıklıkları karşısında akıllarını yitirdiler.

Olmayan şahsi itibarlarını, devletlerinin uluslararası itibarlarını yok ederek kurtarmaya kalktılar.

Ve yine rezil oluyorlar.

Ve her gerçek bize, adım adım gelen isyanı fısıldıyor: “Korkma, savaş, diren!”  

Yahudilerin tarihlerinde “Altın Çağ” olarak adlandırdıkları bir dönem vardır. Endülüs Emevileri zamanında Araplarla iç içe yaşayan Yahudiler o zamanları böyle adlandırdılar.

800 yıllık bir sürecin ardından “Reconquista” (Yeniden Fetih) tamamlanınca Elhamra Sarayı’nda Isabel ve Ferdinand tarafından imzalanan fermanla Yahudilerin ülkeyi terk etmesine karar verildi.

Yıl 1492’ydi ve İspanya’dan çıkarılan Yahudilerin bir bölümü Osmanlı topraklarına geldi.

Esasında Müslümanların yönettiği bir coğrafyadan yine Müslümanların yönettiği bir coğrafyaya geliyorlardı.

Elhamra Fermanı sonrasında İspanya’da ve Avrupa’nın pek çok yerinde baskıların şiddeti arttı. Aslında uzun yıllar boyunca kripto Yahudiliğin tarihi Avrupa’da daha güçlüydü.

Belki İspanya’nın bugünkü tavrında bir nebze geçmişi de hatırlamak yararlı olabilir bu nedenle.

Öncelikle şu soruyu sormalıyız: Yahudilerin Osmanlı topraklarına gelişi sadece hoşgörü nedeniyle midir? Siyasi ve ticari nedenleri var mıdır?

Elbette siyasi ve ticari nedenleri vardır ve Osmanlı; birçok yerde akrabası bulunan, ticari bağlantıları, ticari zekası ve haber alma ağı güçlü Yahudileri uzun süre kabul etmiştir. 18. yy.dan itibaren Avrupa’nın da bunu yapmaya başladığını, revizyonist siyonizmle birlikte bu ideolojiye bağlı Yahudilerin Avrupa’yla -özellikle İngiltere’yle- eski defterleri zaman içinde kapattığını görürüz.

Yine aynı yüzyıl içinde Selanik’teki Yahudiler ve dönmeler, Osmanlı aydınlanmasında önemli bir yer tutmaktaydı.

Yahudilerin Müslümanlar arasında uzun yüzyıllar boyunca yaşamasını sadece bu nedenlere mi bağlamalıyız?

Bu, ezbercilik olabilir.

İlahiyatçıların “İsrailiyat” adını verdiği kavramı göz önünde bulundurmak zorundayız.

İran’ın ve diğer Müslüman ülkelerin bugünkü durumunu anlamak için de İsrailiyat’ı gözden kaçırmamalıyız.

Yahudiler, fenotip olarak da inanç olarak da Müslümanların arasında rahatlıkla kamufle olabiliyorlar ve bu durum birkaç uyduruk hikâye haricinde ısrarla gözden kaçırılıyor.

Daha önce yazdığımız İsrail’in “mista’arven” birlikleri hakkındaki yazıyı da okumanızı tavsiye ederiz. Bu birim; Araplara çok benzeyen, onların arasında uzun süre yaşadığı için Arap dilini ve kültürünü bilen Yahudilerden oluşur.

Türkiye’de MOSSAD’a çalıştığı için tutuklanan Arap ajanlara dair haberlere biraz da böyle bakmalıyız.

Her sakallı dedemiz olmadığı gibi her Allah diyen de Müslüman olmuyor.

Çok net bir gerçek vardır: İran, İran’ı yöneten veya yönettiğini zannedenlerin farkına varamadığı bir seviyede siyonist bir devlettir.

Irak çok kısa sürede düştüğünde Saddam hemen yakalanmadı. Libya karıştığında Kaddafi hemen bulunamadı. Büyük bir terör eyleminin faili ilan edilen Usame Bin Laden hemen öldürülmedi.

Ancak İsrail’le daima gerginlik içinde olduğunu gördüğümüz bir devletin tüm liderleri, savaş ilanını herkes duymadan öldürülüveriyor.

Birtakım generallerin MOSSAD ajanı olduğu ve asılacağı konuşuluyor.

Bu durumda şunu düşünebiliriz: Savaşın sonucu ne olursa olsun İran rejimi son günlerindedir.

Son olarak tekrar İspanya’ya gelirsek…

İspanya’nın başında Sosyalist bir lider var.

David Ben Gurion’un daha İsrail’in kuruluş yıllarında anti-Sovyet olduğunu, Filistin’de kurulan ilk kurtuluş örgütlerinin Sosyalist hatta laik olduklarını biliyoruz. George Habaş gibi isimler Müslüman bile değildi, Rum Ortodoks’tu.

İspanya’nın tarihinde “Reconquista”, Yahudilerin tarihindeki “Altın Çağı” bitiriyor.

Yine İspanya, ABD’nin isteklerine açıkça karşı çıkıyor; kan emici siyonist çeteyi, pedofil siyasetçilerin kanlı oyununu desteklemiyor.

İspanya’nın tavrının, ülkesinde vahşi kapitalizmi kuranlara ve neoliberallerin İslamcılarına ibret olması gerekir.

Savaş, siz ne kadar ayrıntılı planlar yaparsanız yapın hep kendi yolundan gider. Savaşın kestirilebilir sonuçları olduğu gibi kestirilemeyen sonuçları da vardır. Sosyal medyanın etkileşim çılgınları meseleyi tamamen mizaha vurarak meselenin ciddiyetinden uzaklaşsa da İspanya’ya duyulan sempatinin artması birçoklarına çok şey anlatmalıdır.

Türkiye’de “İsrailiyat” kavramının, “mista’arven”in ne olduğunun iyi anlatılması gerekir.

Aksi takdirde insan aklı gece gündüz İslami nutuklar atanların perde arkasında ne olduğu gerçeğini kabul edemeyebilir.

Tayyip Erdoğan Amerika’ya gitti. Yıllarca Ecevit ve Clinton’ın fotoğrafı üstünden “dünya lideri” imajı yaratmaya çalıştılar ama son ABD seyahati tüm gerçekleri bir kez daha göz önüne serdi.

Esas gerçekse şudur: İktidara gelmek için FBI ajanlarıyla beraber ABD’ye uçan, iktidarda kalmak için gittiği zaman kimse tarafından karşılanmadı.

Ve anlaşıldığı kadarıyla kendisini karşılamaya kimseyi göndermeyen ABD’yle milyarlarca dolarlık anlaşma imzalamakta sakınca görmedi.

Türkiye’ye geldiğinde muhaliflere “Eyyy!” çekerek yaptığı sataşmaları, yeri geldiğinde ettiği hakaretleri aklına bile getiremedi. “Kasımpaşa delikanlısı” imajı da “dünya lideri” imajı da oralarda sökmedi.

Açılımın yeni versiyonu işe yaramadı.

Bilmem kaç kez değiştirilmiş anayasayı değiştirme goygoyu şimdiden unutuldu.

20 yıllık siyasi iktidar, ana muhalefet partisine operasyon yaparak iktidarda kalmaya çalışmanın uluslararası kamuoyunda itibar görmeyeceğini, ABD’ye yapılan ziyaretlerin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini, iktidarı resmen olmasa sona ermekte olan partilerin yanında durulmayacağını anlamayacak kadar ham kalmış.

20 yıldır dilinden düşürmediği Menderes’in siyasi kariyerini de hiç çalışmamış.

Bir fotoğraf üstünden yapılan “Nereden nereye” goygoyunun sonuna geldiklerine göre bir şeyi daha belirtmek yararlı olacaktır.

Ecevit’in kariyerinde Kıbrıs vardı. Ecevit’in arzusunda Musul vardı. O fotoğrafta ayakta duran Ecevit değildir, ABD’nin yerli iş birlikçileridir.

Ecevit ve Erdoğan arasındaki esas ayrımı da belirtelim.

Ecevit, İsrail’in soykırım yaptığını açıkladı. İktidardan düştü.

Erdoğan’ın kamuoyunda oluşturduğu imaj, daima İsrail karşıtı bir siyasetçi oldu. “One minute” çekti ve İsrail’e doğru ne kadar bağırırsa o kadar iktidarda kaldı.

AKP ne kadar iktidarda kaldıysa İsrail de o kadar kuzeye çıktı.

AKP iktidarının zayıfladığı nispette de İsrail’le komşu olduk ve iç siyasette açılımlar, saçılımlar geri döndü.

ABD, Rusya korkusu sayesinde Avrupa’ya pahalı sıvılaştırılmış doğal gaz satıyordu. Şimdi iktidarın siyasi korkuları nedeniyle de Türkiye’ye satacak.

Şimdi bir de muhalif geçinen goygoculara bakalım.

Samimi bir vatansever, milletini korkutmaz çünkü korku, köle yaratır. Bir köle, tıpkı bir zombi gibidir. Yüreğinden ısırdığı bir başkasına korku satar ve onu da köle yapar. Bulaşıcı kölelik, korkunun kaynağı kurutulmadıkça yayılmaya devam eder.

“Amerika böyle yapacak.”, “İstanbul’da Vatikan kurulacak.”, “Papa Türkiye’ye gelip Fener’i kutsayacak.”, “Vatan bölünecek.” vesaire…

Bunların her biri birer telkindir.

Bu tarz cümleler insanın zihnine yerleştirilir, dolaylı yoldan bir rıza yaratılır.

Adam olan, cesur olan, “Gel de yap!” diyendir.

“Ben varken sana geçit yok.” diyendir.

Milleti korkutarak destek devşirmeyendir.

Uçuk kaçık yalanlar, gülünç komplolar, tarihe mâl edilmiş palavralar, büyük insanlar söylemiş gibi uydurulan sahte sözler, Kemalizm maskesi giymiş dolandırıcı müttefikler, bağış karşılığı satın alınan gazeteciler ve daha niceleri…

İşte bunların arkasına saklanan gerçekten korkmalıdır.

Ne demiş Seneca:

“Kimi şehvete kimi açgözlülüğe kimi hırsa, hepsi korkuya köledir.”

“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” diyen Mustafa Kemal’in askerleriyiz!

Warren Marik, ABD’nin kontrgerilla uzmanlarından biriydi. Orta Doğu’nun çeşitli bölgelerinde görev yaptı. ABD’nin Irak’taki operasyonlarında dünya kamuoyunu yanlış yönlendirmek üzere Amerikalı PR şirketlerini koordine etti. Kuzey Irak’ta uzun süre görev yaptı ve peşmergeleri eğitti.

51 yaşında emekli olduktan 6 ay sonra Washington Post’un 26 Haziran 1997 tarihli sayısına verdiği bilgilerle tanındı. Marik, CIA Başkan Yardımcısı’nın kod adıyla “Bob Planı” ya da “Bob Operasyonu” olarak bilinen ve 1995 yılına ait başarısız bir operasyonu ifşa ediyordu.

Bu plana göre 20.000 peşmerge, 2000’den fazla Irak Komünist Partisi militanı ve Irak Ulusal Konseyi askeri birleşerek ABD’nin adamı olan Iraklı General Vefik Samarrayi’nin emrine girecek ve Irak’ın Musul-Kerkük garnizonlarına saldırı gerçekleştirecekti.

Bob’un bu operasyon için harcadığı para ise 100 milyon dolardı.

Iraklılar, ülkelerindeki bölücülerle birleşerek kendi ülkelerinin ordusuna saldıracaktı. Emir aldıkları yer ABD’ydi.

Ancak bu ihanetleri hayata geçemedi.

Bir gün “Bob”, Irak Ulusal Kongresi Başkanı Ahmet Çelebi’yi arayarak “Bize müsaade!” dedi. Çelebi’nin titreyen sesiyle sorduğu “Biz ne olacağız?” sorusuna “Siz başınızın çaresine bakın.” diye karşılık vererek 100 milyon dolarla birlikte hainleri tarihin çöplüğüne gönderdi.

Modern “çelebi”lerde bir tuhaflık var!

Konumuza dönelim.

CIA’nın yetiştirdiği 7500 peşmerge topukladı, Çekiç Güç sona erdi.

Amerikalılar bu operasyonun başarısızlığa uğramasından Türk ordusunu sorumlu tutuyordu. Zaten bir süredir CIA ve Amerikan ordusu çevresindeki yayınlarda TSK’ye dair rahatsızlıklar dile getiriliyor, Türk ordusu ve Türkiye çizmeyi aşmakla itham ediliyordu.

Bob, Türk Silahlı Kuvvetlerine “Bu operasyonu sen sızdırdın.” diye parmak salladı. Her hain, efendisinin parmak sallamasını bir emir telakki ederek patileri üstünde dikilir.

Pavlov’un köpeğinden daha fazla şartlandırılmış oldukları için komuta hazır bekleyen hainler harekete geçirildi.

4 Mart 1995, Bob Operasyonu’nun hayata geçirilmesi beklenen tarihti. 12 Mart 1995 gecesi İstanbul’un Gazi Mahallesi’nde cemevi ve kahvehane tarandı. Batılı basın ve medya, olayları “iç savaş” propagandasıyla sundu.

Olaylar boyunca 22 vatandaşımız hayatını kaybetti.

15 Mart 1995’te İçişleri Bakanlığı tarafından Bakanlar Kurulu’na bir rapor sunuldu. Gazi Olayları’nın arkasında yabancı gizli istihbarat servislerinin varlığına dikkat çekildi. Her ne kadar raporda adı verilmese de bahsedilen örgüt CIA’dır.

Gazi Olayları sırasında Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar’dı. Bu görevi yürüttüğü günlerde “Hizbullah’ı yakalamak fayda sağlamaz.” türünden açıklamaları kayda geçen Ağar, çok başarılı olduğundan olsa gerek daha sonra İçişleri Bakanı oldu.

Cezaevine girdiği zaman koğuşuna Fetullah Gülen’in fotoğrafını asmasıyla biliniyor.

Gazi Olayları’ndan hemen önce ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türkiye’yi Çelik Harekatı’nı bahane ederek şöyle uyarmıştı:

“Kuzey Irak sınırına asker yığıyorsunuz. Önümüzdeki günlerde terör olaylarının artma ihtimali var. Oraya yapacağınız bir harekatta dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Ayrıca Çekiç Güç’le ilgili önümüzdeki günlerde herhangi bir engel çıkarmayacağınızı umarım.”

Holbrooke’tan başka birçok diplomat ve asker, Türk ordusunu doğrudan ya da dolaylı yollarla uyarıp tehdit ediyordu.

Sabah gazetesinde ABD’nin borazanlığını yapan Cengiz Çandar gibiler de bu tehditleri dolaylı yollardan köşelerine taşıyorlardı.

Aradan yıllar geçti.

Devlet görevlilerinin vazifelerine ihanet etmelerinin yol açtığı yıkımı ve vatan hainlerinin devlet kurumlarına sızmalarının yıkıcı etkilerini gördük.

Ergenekon ve Balyoz kumpasları gerçekleşti.

Aynı borazanlar, aynı yerden çalındı.

Aynı hainler, aynı sesi duyunca pati üstünde dikildiler.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başsavcılık makamları, CIA’nın Türkiye’ye karşı operasyonlarını temizleme merkezi gibi kullanıldı.

Bu tip temizleme operasyonları, Mustafa Kemal’in askerlerine yıkılmak isteniyordu.

Ve o günlerde Ali Özoğlu, Silivri Cephesi’nde mücadele verirken Gazi Olayları’yla ilgili İçişleri Bakanlığı’nın raporunun mahkemeye getirilmesini istedi.

Mahkeme, Gazi Olayları’yla ilgili raporun Gazi Olayları’yla ilgili bir davaya dahil olamayacağına karar vererek Özoğlu’nun talebini reddetti.

Türkiye’nin bağırsaklarını temizleme yalanıyla kamuoyunu aldatmaya çalışanlar, Özoğlu’nun bağırsaklardaki parazitlere dair hiçbir talebine olumlu karşılık vermediler, veremediler.

Aynı sözde mahkeme, CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi James Jeffre’ye verilen 400 milyon doların Cengiz Çandar, Nazlı Ilıcak, Tamer Korkmaz, Ahmet Altan ve daha nicelerine gittiğine dair araştırma yapılması isteğini reddetti.

Bugünlere geldik.

Bugünlere böyle geldik.

Bugünlere hafızamızın zayıflığı, idrakimizin yamultulması sebebiyle geldik.

ABD’lilerin 90’lı yıllar boyunca Türkiye’ye akıl vermeye çalışmasını, Türkiye’ye rota çizmesini, Kürtçülük ve İslamcılıkla ilgili söylemlerini hainler olduğu gibi kabul etti; sözde muhalefet ise ya hiç haberdar olamadı ya da unuttu gitti.

Şimdi memlekette siyasi iktidar tarafından ortaya konan siyaset, senaryosu ABD’de yazılmış ve planlaması ABD’de yapılmış siyasettir.

Türkiye’nin güçlenmesi, kalkınması, terörsüz Türkiye…

Batılı emperyalistler hiçbir zaman Türklerin refahını düşünmemişlerdir.

Bu yüzdendir ki Türkiye’deki reform hareketleri daima hatalı ve abartılı bir şekilde Batı’ya mâl edilmiş, Türkiye’de ileriye gitmek isteyenlerle geri dönmek isteyenlerin savaşına hep başka başka isimler konmuştur.

İleride bunları da yazacağız.

Ancak bugün unutmadığımızı hatırlatmak istedik.

Birkaç ay önce Beyoğlu’nun Karaköy semtinde bulunan tarihi Kamondo Merdivenlerini araştırırken bir internet sitesine denk geldik. “Hatırlayan Şehir” adıyla kurulmuş olan bu internet sitesinde İstanbul’un tarihi yerleriyle ilgili fotoğraflar ve bilgiler yer alıyor.

Kamondo Merdivenleri, “Doğu’nun Rothschildleri” olarak bilinen Kamondolar tarafından yaptırılmış. Bunu öğrendik.

Bir de İstanbul’un tarihi yerlerinin ön izlemelerinde yer alan bilgileri görünce siteyi kuranları araştırdık. Onu da öğrendik.

Talat Paşa’ya iftiralarda bulunan foncu beslemelerin yarattıkları gündem sonrasında bu siteyi tekrar hatırladık.

Sitenin tam adresi “hatirlayansehir.hakikatadalethafiza.org” şeklinde.

Bahsi geçen site “Hafıza Merkezi” adlı bir derneğe bağlı.

Önce “Hatırlayan Şehir”in hangi tarihi yeri nasıl hatırladığına bakalım.

“Belediyeler Birliği Binası: Sultanahmet Yerebatan Caddesi ile Alemdar Caddesi’nin kesiştiği köşede bulunan kagir konak, 1917-1918’de sadrazamlık yapan Talat Paşa’nın resmi konutuydu. Osmanlı tebaası Ermenilere uygulanan tehcir ve soykırımı planlayan, düzenleyen ve uygulamasını takip eden kişi olarak bilinen Talat Paşa’nın ismi hâlâ çok sayıda mahalle, cadde ve sokakta yaşatılıyor.”

Birazdan bu iftiraların geçmişte olduğu gibi bugün de kimler tarafından fonlandığını göreceksiniz. Ermenistan’da “Türk Kasabı” olarak tanınan soykırımcıların heykellerinin dikildiğini hatırlatıp geçiyoruz.

“SALT Galata: 2011’den bugüne SALT Galata olarak faaliyet gösteren Bankalar Caddesi No:11 adresindeki eski Osmanlı Bankası binasının tarihinde, II. Abdülhamit döneminde Avrupa devletlerini Ermenilere yönelik katliam ve pogromlara dair harekete geçirmek amacıyla Ermeni Taşnak Partisi mensuplarınca 1896’da gerçekleştirilen silahlı bir baskın da mevcut.”

İmparatorluğun başkentindeki binayı basan Ermeniler, Doğu Anadolu’da ve Güneydoğu Anadolu’da hiç Türk köyü basmamış galiba.

“Hatırlayan Şehir”, Neve Şalom Sinagogu’nu da cemaat mensuplarının törenlerle hatırladığını söylüyor ama yine de duramıyor ve ekliyor: “…genellikle 1986’da ve 2003’te uğradığı iki büyük saldırıyla hatırlıyor.”

İstanbul’daki pek çok yer, işte bu sözde sevgi pıtırcıkları tarafından böyle hatırlanıyor. İşgal yıllarında emperyalist devlet tarafından İstanbul’un hangi semtinde, hangi binasında, bağımsızlık isteyen Türklere karşı şiddet uygulandığı yazmıyor. Ermeni teröristlerin gerçekleştirdikleri saldırılarda ölen Türklerin anısına herhangi bir şey yok. Aksine imparatorluk sahibi olanlar, asırlarca beraber yaşadıkları komşularını durduk yere öldürmeye başlamış da tepki olarak terör faaliyeti uygulanmış gibi bir algı yaratılıyor.

Kaçaznuni hiç itiraflarda bulunmamış gibi davranmaya devam edelim. Aman, Alman musluğıu kapanmasın!  

Hafıza adı altında Türk’e karşı bir kin ve nefret harlanıyor.

Sevgi pıtırcıklarının sevgisini kimler harlıyor? Kendi resmi internet sitelerine göre “Hafıza Merkezi” isimli derneği kimler fonluyor? Bunların bir kısmına bakalım:

1- Chrest Vakfı

2- Açık Toplum Vakfı

3- Global Dialogue

4- Heinrich Böll Stiftung Derneği

5- Friedrich Ebert Stiftung

6- Robert Bosch Stiftung

7- Oak Foundation

New York merkezli Royal Oak Vakfı; doğanın, tarihi binaların, anıtların korunması gibi bir amaca sahip. Vahşi kapitalizmin emperyalist parazitlerinin vergiden muaf vakıflarıyla dünyaya bir şeyler katmaya çalışması ne güzel. Yabancı bir ülkenin topraklarını gezip bolca fotoğraf çekmenin askeri istihbarata hiçbir şey katmadığını bildiğimiz için içimiz rahattır. Anıtların, binaların bir toplumun sosyolojisine dair -özellikle çatışma nedenlerini tespit nokasında- herhangi bir amacı olmayıp hümanist şuurla korunmak istenmesi ise bambaşka bir lütuftur.

Henrich Böll, Almanya’nın Yeşiller’inin vakfıdır. Friedrich Ebert, Sosyal Demokrat Partisi’ne bağlı çalışır. Yine Türkiye’de faaliyet gösteren Friedrich Naumann Vakfı, Hür Demokrat Parti’ye; Konrad Adenauer Vakfı da Hristiyan Demokratik Birliği’ne bağlı çalışır.

Thomas Powers’ın “İstihbarat Savaşları” kitabında “cezalı devlet psikolojisine sahip” olarak adlandırdığı Almanya’nın soykırım günahlarından kurtulmak için girdiği hayır işlerinin gözleri yaşartmaması mümkün mü?

Bir ülkenin istihbarat kurumlarının bu tip vakıflarıyla temas kurmadıklarını, bu tip vakıfların da kuruldukları ülkelerdeki istihbarat kurumlarıyla alakasız çalıştıklarını düşünecek kadar saf olduğumuz için aklımıza art niyet getirmeden devam ediyoruz.

Küresel Diyalog Vakfı da tahmin edeceğiniz üzere dinlerarası diyalogçular arasındadır. “Hafıza Merkezi” gibi, Türklere karşı hoyratça faaliyet gösteren dernekleri desteklemekle birlikte Filistin’deki soykırım konusunda lafı evirip çevirip değiştirirler. Ne yaptıkları belli değildir.

Bu da normaldir çünkü zaten 20. yy.dan itibaren dinlerarası diyalogun ana amaçlarından biri Batılı ülkelerdeki Yahudi karşıtlığını bitirmektir. Siyonist lobiyi elinin altında tutmak isteyen Batılı devletler bu sözde kültürel faaliyetleri destekler.

Chrest Vakfı’nı zaten tanıyorsunuz. Maskelerinde çocuk hakları, azınlık hakları, kardeşlik, toplumsal barış var. Beşinci kol faaliyetlerinde önde gelir.

Ve gecenin, gündüzün, sahnenin yıldızı Açık Toplum Vakfı…

Fransa’yı milyonlarca dolar dolandırmaktan mahkûm olmuş George Soros’un açık toplum hayalinin ne kadar büyük insani emellere dayandığına itiraz edecek değiliz. Kırgızistan’daki, Endonezya’daki eşcinsellerin haklarına dair raporlar yazdırıp konuyu anayasaya getirten bu muazzam insanın anıtını dikip Royal Oak’tan fon almak isteriz.

Ermenilere soykırım yapıldığı iddia edilen yerlerde bugün Kürdistan kurmaya çalışıyorlar. Piyon haline getirmek istedikleri toplumları ellerinde tutmak için de soykırım yalanını Türklerin üstüne atmak için çok profesyonelce çalışıyorlar. Hafıza adı altında tarihi eğip büküp üstüne oturuyorlar. Ardından hainlere ve gafillere masallar tadında güzel sunumlar yapıyorlar.

Türk devletinin faaliyetleri üstüne rapor yazıyorlar ama mamayı Alman derin devletinden alıyorlar.

Türkiye, Rusya gibi ülkelerde neoliberal ideolojiyle devletleri zayıflatmaya çalışıyorlar. Devletlerin yerini şirketokrasinin alacağı bir dünya düşlüyorlar. Açık toplum dedikleri budur.

Liberalizm dünyaya vatandaşlık getirdiyse neoliberalizm vatandaşlığın yerine işçiyi koymaya çalışıyor.

Diğer yandan ABD’nin, Fransa’nın, İngiltere’nin devlet mekanizmalarının tam kalbine yerleşmiş olan bu parazit yapılar, bu devletlerin başka devletler üstünde tahakküm kurmaları için uğraşıyor.

Bu gibi sinsi yapılar, başka ülkelere iltica etmek ya da fark edilip el üstünde tutulmak için her şeyi yapmaya hazır onursuzlar sürüsünü fonlar. Zeka seviyesi nedeniyle gelişmiş ülkelerde bir yer tutmaları imkansız kimseler, kendi ülkelerinde her köşebaşında mevki kazanıyor.

Yıldıray Oğur şöyle diyordu: “Türkiye’de fon kavramı ulusalcılar tarafından kirletildi.”

Yani Irak’ta, Suriye’de, Afganistan’da, Filistin’de, dünyanın birçok yerinde gerçekleşen işgaller ve katliamlar bunların faillerinin kasasını kirletmiyor. Foncularımız da helal süt emiyor.

İşte bu zeka seviyesi, fon almayan bir kimseye ne kazandırabilir?

Hatırlayan Türkleriz.

Yunanistan’da, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da, Rusya’da, Irak’ta, Batı Trakya’da ve dahi dünyanın birçok yerinde milletimize fenalık yapanları biliyoruz. Unutmuyoruz.

Justin McCarthy, Yunan işgali sırasında Türkiye’de 640.000 Türk sivilin Yunan ordusu tarafından katledildiğini yazar.

Orta Yunanistan, Mora Yarımadası, Tripoliçe, Navarin ve Ege’deki adalarda çok sayıda Türk, Arnavut ve Yahudi katledildi. Mora’daki katliamlar en vahşileridir. Rus desteğini arkasına alan Yunanlılar çok sayıda Türk’ü katletmişlerdir. Türk çocuklarını minarelere çıkarıp hiç acımadan aşağı atan alçaklar için William St. Claire, “Mora’daki soykırım ancak öldürülecek Türk kalmadığında sona erdi.” der.

Siz Yunanistan’da Sorospu çocuklarının fonladığı ve Türklere yapılan katliamları hatırlayan bir hafıza vakfı kurulduğunu duydunuz mu?

Sanmıyoruz.

İnsanlık değerlidir. Ancak katillerin fonu, insanlığı kirletir.

Aldıkları fonun gereği Türk milletine yapılan fenalıkları silmeye ve ona iftira etmeye çalışanlar, tarihin hafızasından dışlanıp çöplüğe gitmeye mahkûmdurlar.

NOT: LORAL isimli bir firmanın F-16’lar için yazılım ürettiğini duyunca 150 milyon doları bastırıp firmaya ortak olan, F-16’ların modernizasyonunda devletten yüzlerce milyon dolarlık ihaleler alan, sonra projeyi aksattığı için projeyi devretmek zorunda kalan barış güvercini kimdir?

Osman Kavala’dır.

Bu tip kimselere, “vatan komisyoncusu” diyebiliriz. Kurdukları vakıflar, sahibi oldukları ya da fonladıkları medya ve basın kuruluşları, besledikleri etki ajanları vasıtasıyla daima güç devşirirler. Kavala gibiler kendi yarattıkları eserin esiri oldular.

Adına ister oligarşi ister otokrasi deyin.

Güce dayalı tüm otoriteler fırsat buldukları ilk anda önce güç aldıkları kimseleri tasfiye ederler.  

Daha önce yazdığımız bir etimolojiyi tekrar aktararak konumuza giriş yapalım.

“Terör” kelimesinin kökeni Latince “terrere”ye dayanır. “Terrere” sözcüğü “korkutmak, dehşete düşürmek, tedirgin etmek, dehşetle caydırmak” gibi anlamlara gelir.

Teröristin amacı sadece korku yoluyla sindirmek, moral bozmak değildir. Korku, insanın hayatta kalma mekanizması olduğu kadar duygudur da. Dolayısıyla korku duygusu, insanı yöneten duygulardan biridir.

Dehşete düşmüş bir toplumda aklıselim aranmayacağı için bölünmüşlük, telaş, dolayısıyla da kaos vardır.

Böyle bir toplum her türlü komploya müsaittir.

Demek ki bir terör örgütünün herhangi bir ülkeye gerçekleştirdiği saldırılardan bir müddet sonra insanların karşısına dikilmek, onlara “Yakın zamanda şehit verdik.”, “Terör var, eğlenmeyin.” gibi ifadelerle telkinde bulunmak doğru değildir.

Terör, huzursuzluk yaratmak ister. Asker, insanları mutlu yaşayabilsin diye hayatını feda eder. Askere vefa gösterildiği sürece yaşamı devam ettirmek de esasında terörle mücadelenin bir parçasını oluşturur.

İsrail’in kuruluşundaki terörü çok az biliriz. O terörün İsrail’in iktidar partisi Likud’un temellerini oluşturduğunu, Netanyahu ve benzerlerinin uyguladığı siyasetin hamasi olarak değil gerçekten terör siyaseti olduğunu ise çok daha az biliriz.

Oysa bu siyasetin ve İsrail’in temelinde IRGUN (Tsava-Leumi / Ulusal Askeri Örgüt) olarak bilinen terör örgütü vardır. Her ne kadar Haganah gibi örgütler de olsa IRGUN’un daha önemli olduğunu söyleyebiliriz.

Burada biraz eskiye gidelim.

Günümüzdeki en yararsız tartışmalardan birinin, sanki bugünün meselesiymiş gibi “Abdülhamid-İttihat ve Terakki” tartışmaları olduğunu yazmıştık. Elbette tarihin bir meselesi olarak ele alınması başkadır ancak tam bir hastalığa dönen bu tartışmalar kişilerin ve görüşlerin sembolleştirilmesini de geçti. Tam bir fesata dönüştü.

Kimisi Abdülhamid’i kimisi İttihatçıları Siyonistlerle hareket etmekle suçluyor. İnternet ortamında Mustafa Kemal de dahil olmak üzere pek çok tarihi şahsiyetle ilgili uydurulmuş bilgiler, sözde kitap görselleri, çarpıtılmış bilgiler yer alıyor. Bu paylaşımlar üzerinden toplum bölünüyor. Bu yalanlara inananlar fanatik derecede kendi devletlerine düşman oluyorlar ama devleti, milleti korumak davasında olduklarını zannediyorlar. Kandırılmışlık psikolojisi içerisine giriyorlar.

Siyonizm’in tarihi gelişimini göz önüne almadan konuşmak yanlıştır.

Yahudiler Osmanlı topraklarında Avrupa ve Rusya’ya göre daha iyi şartlarda yaşadılar. Bu nedenle ilk Siyonistlerin önemli bir bölümü Türk düşmanı olmadığı gibi İsrail devletinin kurulması konusunda tam anlamıyla hemfikir değillerdi.

Aslen Odessalı bir Yahudi olan Zeev Jabotinsky ise Türk düşmanıydı. İsrail devletinin kurulması gerektiğine inanıyordu. İngilizlerle yakınlaştı, onlara yaklaşabilmek için de Yahudi katliamı yapan Rusya’ya kinini erteledi. Osmanlı’yı düşman belledi.

Türkiye’de Dr. Nazım Bey gibi isimlerle görüştü. Beklediği desteği alamadı. Osmanlı ve Almanya ise Siyonist gücü elinde tutmaya çalışıyordu. Siyonistler Osmanlı yönetimiyle görüşmeler, pazarlıklar yapsa da İsrail devletinin kurulması konusunda İngilizler istekliydi. Evanjelist siyasetçileri olan İngilizler, Jabotinsky ve yoldaşlarıyla beraber Yahudi lobisini büyük ölçüde kendilerine çektiler.

Tam bir istihbarat servisi işi olarak öne sürülüp durulan Moiz Kohen, Yahudi İttihatçı, pazarlıkçı Abdülhamit söylemlerinin altında Siyonist komplosu yatar. Cahilce yapılan propagandalara karşı gerçekte Munis Tekinalp’in Yahudi olduğu bilinirdi, Osmanlı delegesi olarak Dünya Siyonist Kongresine katılmıştır.

İttihatçıların arasında Yahudiler olması normaldir çünkü bunlar Osmanlı tebaasıydı, Osmanlı bir imparatorluktu, üstelik Türk çocukları savaştan savaşa giderken zenginleşip aydın kimseler haline gelenler de bunlardı.

Abdülhamit zamanında Kudüs’e ciddi bir Yahudi göçü olduğu, Rothschildlerin bu işlerdeki rolü gerçektir. Ancak eğer Jabotinsky’nin ve İngilizlerin Türk karşıtı propagandası olmasaydı belki I. Dünya Savaşı’nın seyri daha başka olacaktı.

Sosyal medyanın en büyük propagandalarından biri, Türkler ve Yahudilerin savaşmadığı yalanıdır. Bu yalan hem tarihi okuyup analiz etmeyen hem de hiç okumayanların ortak iddialarından birisidir.

Yahudiler neredeyse 2000 yıl boyunca kendileri için savaşmadılar, bu bir.

2000 yıl sonra Yahudi’nin Yahudi’yle omuz omuza savaştığı savaş Çanakkale’dir, bu iki. Siyon Katır Bölüğü nakliyecilik hizmeti gördüğü bu cephede savaşmış, tecrübe elde etmiştir.

Kudüs’ün bizden alınmasında Rus ve İngiliz Yahudilerinden oluşan Tüfekçi Alayı büyük rol oynamıştır, bu da üç.

Devletler birbirleriyle bütün savaşlarını açıktan yapmazlar. Yahudi toplumu tüm dünyada fesatçı bir kavim olarak bilinir. Yaşadıkları çok dramatik olaylar olduğu doğrudur, anti-Semitizm’in Siyonizm’i fazlasıyla beslediği daha doğrudur. Siyonizm’in Yahudilerin başına çok iş açtığı, yaşanan felaketlerin Yahudileri kamuflaj ustası yaptığı bir başka doğrudur.

İngilizler Siyonistlere bir devlet vermiştir ama Siyonistler İngilizleri o devletin topraklarında istmemiştir. Tamamen bağımsız olabilmek için Haganah, IRGUN gibi terör örgütleri kurdular. İngilizlere karşı terör faaliyetleri uyguladılar.

Bu terör faaliyetlerinden ötürü asılanlardan biri Kürt Yahudisi Moshe Barazani (Barzani) idi.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda gündeme gelen konulardan birisi Nazilerdi. Pek çokları için Zelensky’nin Yahudi olması nedeniyle Ukrayna tarafında ırkçı faaliyetlerin bulunması mümkün değildi.

Oysa iki tarafta da Nazizm ideolojisine mensup gruplar ve bu grupların kullandığı semboller vardı.

Ancak esas mesele şudur: Zelensky’nin ya da bir başkasının Yahudi olması o kişinin Nazi ideolojisine sahip olmasının önünde engel değildir.

Nazi Almanya’sı kurulmadan hemen önce ve Nazi iktidarının kurulduğu yıllarda Aryanist teoriyi savunan, Yahudilikten nefret eden, Yahudilerin en büyük sorunu olarak Yahudiliği görenler vardı. Bunda Avrupa aydınlanmasının temelinde Helenlerin olduğu inancının payı büyüktür. Çeşitli Yahudi yazarlara göre Yahudi dini ve kültürü Helenlerden aşırmaydı.

Bu konuya değinmemizin sebebine gelince…

IRGUN başta olmak üzere pek çok Siyonist oluşum, İsrailli veya dünyanın başka yerlerinden Yahudiler tarafından ciddi tepki görüyorsa bunun tek sebebi Yahudilerin tehlikeye atıldığı terör siyaseti değildir.

Bu tip Siyonistler aynı zamanda Nazilikle de suçlanmıştır ki bu da sadece ırkçı olmaları yönünden bir benzetme değildir.

Buyrun, Jabotinsky ve Mussoli’nin birlikte çekilmiş bir fotoğrafı:

Mussoli’nin sonradan hangi yöne gittiği önemli değildir. Onları hangi şartların bir araya getirdiği önemlidir. IRGUN gibi bir örgütün kurulmasını bu fotoğraf çok güzel anlatıyor.

Şimdi daha önce yazdığımız bir konuyu hatırlatalım.

Jimmy Carter döneminde ABD’nin baskısıyla İsrail, Filistin’le barış masasına oturdu. 1977 yılında IRGUN’un siyasi kanadı ve Netanyahu’nun da partisi olan Likud iktidara geldi. Likud’un başında Yahudilerin bir kısmının da terörist dediği IRGUN mensubu Menachem Begin vardı.

Siyonistler mızıkçılık yapsa da Carter kararlıydı.

Ne var ki ABD’nin bu girişimine karşılık Amerika ve Orta Doğu’daki Siyonist lobi harekete geçti. Petrol fiyatları kontrolden çıktı, Amerika’da Carter’ın üstündeki baskılar arttı. İran’da bir İslam Devrimi gerçekleşti, Amerikan elçiliği Filistin’in de dile getirildiği sloganların atıldığı bir baskınla basıldı, Amerikalı diplomatlar rehin alındı.

Ta ki Ronald Reagan başkan seçilene kadar. Onun yemin ettiği gün, rehine krizi de sona erdi.

O yıllara kadar Sosyalizm’in daha güçlü olduğu Filistin direnişinde kontrol köktenci İslamcılara geçmeye başladı. Enver Sedat bir terör saldırısıyla öldürüldü. Cinayetin faili, köktenci bir Filistinli idi.

77’de aşırı sağcı Likud iktidarı, aynı tarihlerde Filistin’in radikalleşmesi, 79’da İran İslam Devrimi, Türkiye’de gerçekleşen ve bir geçiş süreci olan Türk-İslam sentezinin İslamcılığa dönüştürüldüğü 80’darbesi…

Bunların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamamız gereken bir zamandayız.

İsrail’de bugün Likud iktidardır. Likud öteden beri terör siyasetinden yanadır. Netanyahu siyasi kariyeri boyunca “İran, nükleer üretmeye çok yakın.” diyen bir teröristtir. Maksadı ise kendi hastalıklı hayallerini gölgelemek, dikkati başka noktalara çevirmektir.

Her zaman olduğu gibi saldırıyor, sonra dönüp ABD’ye bakıyor.

1973’teki Yom Kippur Savaşı’nda ne oldu?

İsrail yenilmek üzereydi. Tıpkı bugün olduğu gibi o gün de ABD tarafından hava desteği sağlanmasaydı Siyonist lobi ağır darbe alacaktı. Ancak Nickel Grass Operasyonu ile İsrail kurtarıldı.

Şimdi birtakım İsrailli gazeteciler, “Yarı finalde İran vardı, yendik. Finalde Türkiye var.” diyorlar.

O meşhur sözü değiştirelim…

Özgürlüğümüze, insanlığımıza, namusumuz olan vatanımıza göz diken hiçbir Siyonist, filmin sonunu göremez.

Bir mucize olmazsa ya da büyük dünya liderlerimizden biri (!) sahte çıkışlarından birini yapıp Netanyahu’ya yine artı puan kazandırmazsa İsrail’deki iktidarın çöküşü yakındır.

Gerçi hoş…

İkisinin de elinde puanı kalmadı.

Türk milletine mensup olmakla gurur duyan tüm samimi vatanseverlerin birlik olma, birbirini gerçekten sevme, birbirine destek olma zamanıdır.

İyi şeylerin zamanı geçmez.

Unutmayalım.

Karanlığı daha da karartmak kolaydır. Mesele içindeki umut, sevgi ve cesaretle karanlığı aydınlatmaktır.

Bu da bizim Mustafa Kemal’e, onun emanetine canımızdan aziz borcumuzdur.

Prof. Israel Shahak, 10 yaşındayken annesiyle beraber Nazilerin Poniatowa Toplama Kampından kaçtı.

Fakat şansı yaver gitmedi, doğduğu şehir olan Varşova’da tekrar annesiyle beraber Nazilere esir düştü. Bu kez Belsen’e gönderildi. 2 yıl sonra İngiliz ordusu kampı ele geçirdiğinde kurtuldu.

Filistin’e geldikten sonra annesi hastalanan Shahak hem okudu hem çalıştı. Kimya profesörü oldu. İsrail kurulduktan sonra Siyonistlerin birçok ayrımcılığına şahit oldu. Kısa zamanda sert bir muhalife dönüştü.

Prof. Shahak, kendisini ateist olarak tanıtmış David Ben Gurion’un Süveyş Savaşı’nın üçüncü gününde Knesset’te “vadedilmiş topraklar”dan bahsettiğini görünce çok şaşırdı. David Ben Gurion, savaşın gerçek nedeninin Davut ve Süleyman’ın krallığını yeniden kurmak olduğunu söylemekten çekinmiyor; batıda Kıbrıs’ı, kuzeydoğuda Van Gölü’ne kadar olan toprakları İsrail’in sözde vadedilmiş topraklarına ekliyordu.

Sözde insanlığın koruyucusu olan Batılı emperyalistler, dünyanın geri kalanını insan saymadıkları için nükleer güç olmayı sadece kendilerine ve İsrail’e ait bir hakmış gibi görüyor.

Evet, Prof. Shahak “İsrail’in Nükleer Sırları” adını verdiği bir kitap da yazdı. İsrail’in nükleer güç olma çabaları Amerikan devletinin bir kısmından destek görürken bir kısmı da buna karşı çıkıyor.

Mario Puzo, “Omerta” romanında konuya kısaca değinir. Romanda FBI ajanlarının senaryolarından birinde, İsrail nükleer güç olsa bile bu kozu kullanmak istediği zaman büyük bir felaket meydana geleceği için Amerikalıların İsrail’in silahları kullanmasını engelleyebileceğine dair ihtimaller vardır.

Prof. Shahak’ın “Yahudi Tarihi, Yahudi Dini” kitabında şu bilgileri verir:

“Hem anti-semitizme hem de Yahudi şövenizmine karşı olmak Yahudiler tarafından benim anlamsız bulduğum ‘kendi kendine düşmanlık’ olarak kabul edilir.”

Neden?

Cevabı basittir: Siyonistlerin İsrail kurulduktan sonraki en büyük çabaları, İsrailli Yahudiler başta olmak üzere bütün Yahudileri daima tehlike altında olduklarına inandırmaktır. Onlara göre İsrail tehlikelerle çevrilidir. Herkes Yahudi düşmanıdır, bu nedenle tüm düşmanlar acımasızca yok edilmeli, bilhassa yakın memleketlerde her türlü fesat faaliyeti yürütülmelidir.

Siyonistlerin İsrail’de benimsediği bu anlayışa “ebedi savaş konsepti” denir. Moshe Sharett bu politikayı tehlikeli bulanlardandı, tasfiye edildi. Armageddon senaryoları da bu konseptle benzerdir. Sözde kıyamet savaşıyla ilgili ister Siyonistlerin ister Evanjelistlerin senaryolarını okuyun, en sonunda “Eee, ne oldu şimdi?” diye sorarsınız.

Çünkü büyük savaştan sonra da Yahudilerin az sayıda kalıp tüm dünyayla savaşmaya devam edeceklerini göreceksiniz.

Bu noktada İran’ın yaptığı saldırılarda çok dikkatli olması gerekir.

Siyonizm mitolojik bir canavar gibidir. Kendi kanı da dahil olmak üzere her türlü kandan beslenir. İsrail’in tüm vatandaşlarının Siyonizm’e teslim olduklarını düşünmek yanlış olacaktır. Siyonistlerin ebedi savaşa ikna etmek istediği kitleleri kucağa itmemek gerekir.

İsrail’in İran’ı kaşıması, halkına gerçek bir tehlikeyi, bu tehlikenin boyutlarını göstermek maksadını da taşıyor.

İsrail, yıllardır Filistin’de katliam gerçekleştiriyor. Nükleer çalışmalar yapıyor. Bölgede sürekli karışıklık çıkarıyor. Sonra çıkıp İran’a karşı tüm dünyayı örgütlemeye çalışıyor.

İsrail’in de İran’ın da din devleti olması ve Orta Doğu’nun yaşadığı acıların adeta kader haline gelmesini de vicdanlı her vatandaş takdir edecektir, diye eklemek isteriz.

Son olarak Suriye, Irak, İran ve Türkiye’den ayrılmak isteyen ayrılıkçı Kürtlere gelelim.

İsrail’in vadedilmiş toprak hayali gün gibi açıkken İsrail’in bu ülkeler tarafından yıkılmasını istemek, kendini idam sehpasına çıkarmaktır. Kürtlere özgürlük vadeden Siyonistler, dört ülkede de günden güne daha büyük hedef haline geliyor. MOSSAD’la iş birliği yapan Kürtçüler, İsrail yanlısı bölücü propagandalar yapıyorlar.

Zannediyorlar ki İsrail kendilerine devlet verecek…

Oysa Siyonistlerin Kürtlere verdiği rol, kendi evinin çatısını yıkıp enkaz altında kalmaktır. Süleyman’ın tapınağını inşa eder gibi tekrar sözde vadedilmiş topraklarını inşa ettiklerinde evin baştaki köşesine Kürt Yahudileri yerleşecektir.

Kürt Yahudisi; Osmanlı Yahudisi, Türk Yahudisi, İngiliz Yahudisi, Amerikan Yahudisi kabilinden bir kavramdır.

Bölücü garibanlar da zannediyorlar ki Yahudilerle akrabadırlar.

Türk milletinin asli parçası olup kendi vatanında özgürce yaşamak varken Yahudiler arasında bile çılgınlık derecesinde ayrımcılık yapan İsrail’in güdümüne girme hayalini kurmak… Prof. Israel Shahak, şu olayı anlatır: 1965-1966 yıllarında, Kudüs’te Yahudi olmayan bir adam yere yığılır. Yahudi esnaf, ambulans çağırmak için gelenlere “cumartesi yasağı”nı bahane ederek telefonunu kullandırmaz. Shahak mahkemelere kadar gider, olayı anlatır ve Yahudi olmayan biri için “cumartesi yasağı”nın delinemeyeceği cevabını alır.

Vadedilmiş toprak hayaliyle yaşayanlar böyle…   

Neyse ki vadedilmiş toprakları ancak Siyonizm’in mezarı olmak üzere vadedenler vardır.

Mustafa Kemal’in askerlerine selam olsun!

“Bağnazlık insanın beynini sarmayagörsün, artık hastalık şifasız gibidir. Ermiş Paris’in mucizlerinden söz ederken ellerinde olmadan gitgide ateşlenen cezbeliler gördüm. Gözleri alev saçmaya başlıyor, her yönleri titriyor, öfkeden suratları çarpılıyordu. Hani kendilerine bir itiraz eden olsa zavallıyı öldürebilirlerdi.”

Voltaire

İspanya’daki Yahudiler 711 yılından 1100’lü yıllara kadar “Altın Çağ” dedikleri bir dönem yaşadılar. İspanya’nın Müslüman hakimiyetine girmesiyle beraber Antik Roma ve Vizigotların baskı döneminden daha görkemli bir çağa geçiş yapan Yahudiler, bu dönemde mali işler başta olmak üzere pek çok konuda zamanın hükümdarlarına ve devlet adamlarına danışmanlık yaptılar.

Ancak Hristiyanların “Reconquista”sı ilerleyince Yahudilerin Altın Çağı bitti. Elhamra Fermanı ile birlikte Yahudiler İspanya’dan çıkarıldılar. Yıl 1492’ydi.

Yahudilere zamanın büyük devleti Osmanlılar kucak açtı.

Yahudiler kısa zamanda Osmanlı’da da benzer görevler üstlendiler. Yavuz Selim zamanında mali işlerin çoğunda danışmanlık görevlerinde bulundular. Başarılı oldular.

Bir de “kira” (Grekçe: Kadın) denilen Yahudiler vardı. Kanuni devrindeki Fatma Hatun bunlar arasında ilk bilinen kadındır. Kendisi Müslümanlığı seçtiğinden olacak, Yahudiler kendisi hakkında pek fazla kayıt tutmadılar.

Yahudi kiralar, özellikle saraydaki cariyelere mali konularda danışmanlık hizmetinde bulunuyorlardı. Aynı zamanda sarayda cariyelerin ürettiği el sanatı ürünlerin dışarıda satılmasını sağlarken Avrupa ülkelerindeki Yahudilerle bağlantılarını kullanarak dışarıdan pek çok mücevheratın Osmanlı ülkesine getirilmesini sağladılar.

Tabii ki kendileri de hayli zengin oldular. Yetmedi, nüfuz elde ettiler. Ester Kira, bunlara bir örnektir ama esas örnek Esperanza Malchi’dir.

Kira Esperanza Malchi, Safiye Sultan’ın, dolayısıyla Safiye’nin oğlu 3. Mehmet’in üstünde nüfuz sahibiydi. Güçlü bağlantıları vardı. Öyle ki İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth’e mektupla ulaşıp Safiye Sultan için şifalı su ve cilt için kozmetik isteyebiliyordu.

Çok uzatmayalım, birçok Yahudi gibi Esperanza da rahat durmadı.

Çok büyük servet edinmekle birlikte birçok dalavere çevirdi. Paranın ayarını bozup saraya çürük akça soktu, o para da Yeniçerilere dağıtılınca kendi katline para ödemiş oldu.

Yeniçeriler kellesini isteyince Şeyh Sunullah Efendi’nin “Zimmi katli şeriata göre caiz değildür” dese de ayarı bozuk para cihat erlerinin ayarını bozmaya yetti. Şeriat fetvası dinlemeyen Yeniçeriler, Halil Paşa’nın konağı önünde daha atından inmeden zavallıyı parçalamaya başlamışlardı.

Ester ve Esperanza’dan sonra Yahudilerde kendini gizleme yeteneği devreye girdi. İspanya’dan tecrübeli oldukları için zorlanmadılar. Siyonist eğilimlerinin eskiye dayandığını -mesela Yasef Nassi ve David Alroy’u- bir gün yazarız.

Sabetay Sevi de aşağı yukarı bu devirlerde ortaya çıktı. Sevi’nin katline ferman verilmemesinin gerçek sebebi Müslümanlığı seçmesi mi yoksa Turhan Sultan’la dostluk kurmasını sağlayan “birileri” miydi? Bunu belki ileride inceleriz.

Çok ayrıntıya girmeyeceğim.

Siyonistlerin gücünden faydalanmak isteyen her devlet, bir müddet sonra aslında Siyonistlerin kendilerinden faydalandığını anlamak zorunda kaldı.

Napolyon imparator olmadan önce cumhuriyetçi zannediliyordu. İmparator olunca Hristiyanlığın ya da dini kullanmanın devlet için faydalı olacağına inandı. Mısır’a geldiğinde Müslüman olduğunu iddia ettiler. Acre önlerine geldiğinde dünyadaki Yahudilere kutsal bir çağrıda bulunuyordu. Hepsini Kudüs’e davet eden Napolyon, Siyonizm’e oynuyordu.

Ve talihini de kendi ifadesiyle Acre’de bıraktı. Dinciliğin her türlüsünü kullanmak isteyip büyük oynadı ve büyük kaybetti.

Lloyd George da aynı yola girdi.

Evanjelist bir anlayışa sahip olan Lloyd George, Siyonist gücü Almanlardan ve Osmanlı’dan almak için her şeyi yaptı.

Başarılı oldu ama İngiltere’nin kucağına bırakılacak bombanın malzemesini de Chaim Weizmann’dan temin ediyordu.

Siyonizm’in ve Osmanlı üstünden de İslam’ın savunucusu olarak Orta Doğu’ya girmek isteyen Almanya, başarılı olamayınca yenildi. Neden başarılı olamadı?

Çünkü 1492’den beri Osmanlı’da gayet imtiyazlı bir şekilde yaşayan Yahudiler, Jabotinsky’nin anti-Türk propagandasına kapıldılar. Osmanlı’nın hilafet konusunda beklenen etkiyi yaratamaması hep konuşulur ama Siyonizm konusunda da aynı durum yaşandı.

II. Dünya Savaşı’nda Almanya, Yahudilerden hesap sorarken Siyonizm’in yeni talibi olan ABD de İngiltere’yi zorlamaya başladı.

Çünkü İngilizler Filistin’i yönetiyorlardı ve ABD’de Yahudi kökenli Truman, bir İsrail devleti kurmaya karar vermişti.

Kurnaz İngilizler pek sorumluluk almadan sıvıştılar. Böylece Siyonistlerin İsrail bombası Orta Doğu’nun kucağına bırakıldı.

İsrail’in kuruluş süreci, kurulması ve ilerlemesi, Türkiye’de İslamcıların ülkeyi yönetmesiyle bağlantılı bir şekilde gerçekleşmiştir. İleride bu konulara da gireceğiz.

Nitekim bu yazı, girişin de girişidir. Yazılacak sayısız gerçek içinde bir paragraftır.

Ve İslamcılar da Siyonist gücü kullanmak istemişler ama bu güce dokunan herkes gibi güçlendiklerini zannederken içeriden zayıfladıklarını fark etmişlerdir. Ancak artık geç olmuştur.

Osmanlı, Fransa, Almanya, İngiltere… Şimdi ise ABD. Bütün bu ülkelerin tamamı dincileri kullanmak isterken gerilemiştir. İsrail’in saldırganlığı arttıkça Amerika’nın gücü zayıflayacaktır çünkü İsrail ve Siyonistler, başka memleketleri emerek şişen bir keneden başka bir şey değildir.

Geriye her zaman sadece acı bırakmıştır.

“İmperium in imperio”; devlet içinde devlet, kuvvet içinde kuvvet, imparatorluk içinde imparatorluk demektir.

Kısaca küreselleştirilen dünyada Siyonizm demektir!

Bitirirken bir şeye dikkat çekmek isterim.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri Sosyalist’tir. Ulusalcı ve laik bir yapıya sahiptir. İsrail ise bir şeriat ülkesidir. Kendi şeriatını yani İsrailiyat’ı İslamiyet’e de bulaştırmayı çok öteden beri başarmıştır Yahudiler.

Türkiye’nin anti-Komünist savaşı (!) sürerken Filistin’i sola ittiler.

Carter’ı iktidardan edenler Filistin-İsrail barış görüşmelerini, Filistin’i ve İran’ı radikalleştirerek bitirdiler.

Filistin bu defa cihatçı oldu.

İsrail’in Filistin’e en sert saldırılarını yaptığı süreçte ise Türkiye’de sürekli laik hassasiyeti kaşıyan dinci bir iktidar var.

Şimdi Filistin’de cihatçılar ve Türkiye’de laiklik hassasiyetini artıran dinciler var. Laikliği sevdikleri için mi? Asla. Orta Doğu’nun her yanında ve Türkiye’de sadece bölünmüşlük, parçalanmışlık var.

Siyonist, İslamist, Evanjelist… Hepsi beraber olduğu için.

Fakat büyük güçlere sığınan herkesin bilmesi gereken bir şey vardır.

Şan, şöhret, makam, mevki ve başkalarının insafına bırakılmış idealler birer zehirdir.

NOT: Siyonistler Yahudilere duyulan nefreti o kadar arttırdılar ki modern zamanlardaki dinlerarası diyalog projeleri daima anti-Semitizm’i bitirmek amacını taşıdı. Dışarıda emperyalistler ve içeride maşa olanlar da daima bu amaca hizmet etti.

Papa Eftimleri, Tanrıöverleri, Noel Babacılar, FETÖ’nün paçozlarını yazdık ve yazmaya devam edeceğiz.

“Ağaç, sapı kendi dallarından yapılan balta ile kesilir.”

Mustafa Kemal, Nutuk’ta “Bunca yüzyıllarda olduğu gibi bugün de milletlerin bilgisizliğinden ve bağnazlığından yararlanarak binbir türlü siyasi ve kişisel amaç ve çıkar sağlamak için, dini alet ve araç olarak kullanmak girişiminde bulunanların, içeride ve dışarıda varlığı bizi bu konuda söz söylemekten, ne yazık ki, uzak bulundurmuyor. İnsanlıkta, din hakkındaki bilgi ve anlayış, her türlü hurafelerden sıyrılarak gerçek bilim ve tekniğin ışığından arınmış ve mükemmel oluncaya kadar, din oyunu aktörlerine, her yerde tesadüf olunacaktır.” diyor.

Mustafa Kemal zamanın çok ötesinde bir deha olduğunu bu sözleriyle bir kez daha gösteriyor. Çünkü birazdan hep birlikte, din oyunu aktörlerinin Sivas Kongresi sırasında yürürlüğe koyamadıkları Amerikan mandasını Ebedi Başkomutan’ın ölümünden sonra aşamalar hâlinde nasıl hayata geçirdiklerini göreceğiz.

Böylece hiçbir sinsiliğin ortaya çıkmaktan kurtulamayacağını da göreceksiniz.

Bir önceki yazımızda ulus devlet ve laik devlet olamayışımızı Mustafa Kemal’e bağlayan paçozlara cevap verdik. Bu yazımızda da Mustafa Kemal’in yukarıdaki sözlerinden yola çıkarak hatırlatalım: Laiklik, bir milletin tamamı şu veya bu dinden olunca gerekliliğini yitiren bir kavram değildir. Laiklik, irtica zehrinin panzehiridir.

Laikliği birçok dinin bir arada yaşamasını sağlayan bir kavramdan ibaretmiş gibi sunmaya çalışan diyalogçuların gizli misyonerlik oyununu anlatmaya başlayalım.

Dinlerarası diyalog ve ona kaynaklık eden fikirler aslında Haçlı Seferleri ve Batı emperyalizminin yükselişi sırasında birbirinin zıttı olan iki noktaya dayanır.

Birinci nokta, Haçlı Seferleri sırasında İslam coğrafyasında bir türlü başarı elde edilememesi ya da elde edilen başarıların uzun süreli olamamasıdır.

İkinci nokta, Batı emperyalizminin bilhassa Uzak Doğu’da gerçekleştirdiği emperyalist işgallerin kalıcı olmasını sağlamaktır.

İlk noktada 12. yy.a kadar gideriz ve karşımıza Vatikan’daki eski ekollerden olan Fransiskenlerin kurucusu Assisili Francis çıkar. Francis’e göre misyonerler Müslüman ülkelere göç ederlerse İncil’i öğretebilir ve Hristiyan dinini yayabilirlerdi.

Cusalı Nicolas ise günümüz diyalog anlayışına daha yakın bir fikre sahiptir. Fatih’in İstanbul’u fethetmesi üzerine yeni Haçlı seferi planlayan Avrupalı otoritelerin aksine Nicolas, Hristiyanların diğer dinlerin mensuplarıyla barış içinde toplanmalarını istiyordu çünkü onun inancına göre bu toplantıların sonunda diğer dinlerin mensupları Hristiyanlığın doğru olduğunu görüp din değiştireceklerdi.

İkinci noktaya yani 1860’lara gelince dinlerarası diyalogun sistemleşmeye başladığını görürüz. Artık Batı emperyalizmi, Haçlı Seferleri’ndeki güç dengelerini bozup uzak memleketlerde sömürgeciliğe başlar. Uzak Doğu dinleriyle Orta Doğu menşeili Hristiyanlık arasındaki farkları kaldırarak misyonerlik faaliyetlerine hız kazandırmak gerekir.

İlk olarak 1853 yılında Londra’da “İnsancıl Dini Cemiyet” kurulur. Bu cemiyet daha sonra “Hür Dini Cemiyet”e evrilir. Adında da anlaşılacağı üzere tüm üyeleri Mason olan bu cemiyet, daha sonra kurulacak olan “Dünya Dinleri Parlamentosu / Dinlerin Dünya Parlamentosu”, “Etiksel Kültür Kurumu”, “Dünya Misyonerlik Konferansı”, “Dünya Kiliseler Birliği Konseyi”, “Evrensel Hristiyanlığın Birleşimi İçin Kutsal Ruh Cemiyeti” (Birleşim Kilisesi / Moon) gibi oluşumlara da kaynak oldu.

Emperyalizm açısından dikkate değer bir noktadır: “Dünya Dinleri Parlamentosu”, ilk kongrelerine dünyanın birçok yerinden din adamlarını çağırırken Amerikan yerlilerini çağırmamıştır.  

Bir diğer diyalogçu kuruluş olan Birleşim Kilisesi -Türkiye’de bilinen adıyla Moon tarikatı- ve FETÖ arasındaki benzerlikler sıklıkla dile getirilir. Bu kiliseye tekrar değineceğiz.

Bir önceki yazımız “Kripto İhanet ve Kin Kardeşliği”nde mübadelenin, Karabulut gibilerin sinsi ithamlarına karşın, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunda çok önemli rol oynadığını yazdık. Yine Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Celal Bayar’la bir anısının Ercan Yavuz’un yazısında kaynak olarak gösterildiğini yazmıştık.

Böylece bir kez daha hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığını hatırlatarak Tanrıöver ve Bayar isimlerinin “Atatürk’ün en büyük üzüntüsü” iftirasına kaynaklık etmelerinin de tesadüf olmadığını belirtelim.

İki ismi bir araya getiren şey Anadolu Ortodokslarının Türklüğü ya da Atatürk’ün üzüntüsü iddiası değil, Dinlerarası Diyalog ve Athenagoras’tır!

Tabiri caizse gaza şimdi basıyoruz. Emniyet kemerlerinizi takın!

1924 Anayasasındaki Türklük tanımına karşı çıkan ilk grup TBMM’deki milliyetçilerdi. Türklük tanımına muhalefet edenlerden biri, Hamdullah Suphi Tanrıöver’di. Tanrıöver’in, maddenin tartışıldığı günkü konuşmasını özetle aktaralım:

“…Bir taraftan da hükümet mücadele ediyor, ecnebiler tarafından tesis edilmiş olan müessesatta çalışan Rum’u, Ermeni’yi çıkarmaya çalışıyor. Biz bunları Rum’dur, Ermeni’dir diye çıkarmak istediğimiz vakit bize ‘Hayır, Meclisinizden çıkan kanun mucibince bunlar Türk’tür’ derlerse ne cevap vereceksiniz?”

Tanrıöver Bursa’nın işgal edildiği günlerde Mustafa Kemal’i ve Türk kurmayını TBMM’de sıkıştırmaya çalışmışsa da Mustafa Kemal’in alkışlar eşliğinde yaptığı konuşmayla gerekli cevabı almıştı. Mustafa Kemal, Tanrıöver ve onun gibi düşünenlere, “Biz istikbalimizi millete emanet edip mücadeleye başlamışken sudan vazifelerle uğraşanlar” demişti.

Tanrıöver’in özel kalemi olarak da görev yapan Mustafa Baydar’ın anlattığına göre Reşit Galip ve Sadri Maksudi gibi isimlerin de bulunduğu bir toplantıya Atatürk’ün emriyle çağrılan Tanrıöver’e Türk Ocaklarının vazifesini tamamladığı anlatılmış, o da buna muhalefet etmişti. Ocakların kapatılmasıyla ilgili rapora bir tek Tanrıöver imza atmamış, Atatürk buna sinirlenerek raporu yırtmıştı. Rapor tekrar yazılmış, bu sefer Tanrıöver de imza atmak zorunda kalmıştı.

Türk Ocakları neden kapatıldı?

Bunu da kısaca cevaplayalım ki konu daha iyi anlaşılsın.

Çoğu araştırmacı Nazilerle olan ilişkilerini öne sürer. Atatürk’ün bundan rahatsızlık duyduğunu ifade eder. Ancak tek neden bu değildir. Türk Ocakları; Hasan Ferit Cansever, Enver Ziya Karal, Uluğ İğdemir gibi isimlerin ifade ettiği gibi pek çok yerde belediyelere müdahale etmeye başlamış, Serbest Fırka kurulunca birçok Türk Ocaklı genç bu partiye yazılmıştı.

Ve Mustafa Baydar, bu konuyu “Atatürk kendi direktifi, kendi kontrolü altında yeni bir nesil yetiştirecek ve eserini ona emanet edecekti.” şeklinde özetleyerek sözü Atatürk’e bırakır:

“…Memleketin ve inkılabın içeriden ve dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı masuniyeti için, bütün milliyetçi ve cumhuriyetçi kuvvetlerin bir yerde toplanması lazımdır. (…)”

Daha önceki yazılarımda bahsettiğim misoneistler -yeni olandan korkanlar- daima eskiyi aradılar, inkılapları hiçbir zaman yürekten desteklemediler, bazen bunu gizlemek için inkılap yanlısı uç beyanlarda bulundular, Sivas’taki mandacılık fikirlerinden hiçbir zaman vazgeçmediler.

Baydar, Tanrıöver’den “Her zaman eskiyi arardı.” diye bahseder.

Ve Mustafa Kemal’den sonra memleketi adım adım ABD’nin mandası hâline getirmeye başladılar.

Emperyalistlerin dinlerarası diyalog dünyasına hoş geldiniz.

Sizleri kapıda yine Tanrıöver ağırlıyor ve çok sevdiği dostu Athenagoras’tan da bahsederek aynen şunları anlatıyor:

“İstanbul Patrikhanesi, çok ihatalı sezişleri ve görüşleri olan büyük bir din adamının (Athenagoras!) riyasetinde kendi üzerine yepyeni bir vazife almıştır. Onu, ihtilaflı devirlerden sonra bizden uzak bir müessese hâlinde değil, manevi nüfuzunu milletimizin selameti lehine, insan haklarının masuniyeti lehine kullanırken görüyoruz.

(…) Biz aynı sesi milletlerarası kongrelerde Amerika’nın birçok merkezlerinde Türkiye ve Türklük lehinde bir derin iman perdesi ile konuşurken dinledik. Orada Papalık makamı, burada on altı asırlık resmi ve büyük bir dini makam bir noktada birleşmişlerdir.

(…) Komünizmin temsil ettiği istila hırsı nesillerce devam edecektir. Araya girmesi muhtemel sathi uzlaşmalara rağmen daha uzun müddetler biz ve bizden sonra gelenler onunla uğraşmaya mecbur olacağız. Bu vaziyete nazaran Avrupa’nın, Amerika’nın dinlerarası bir tesanüt araması ne kadar doğru bir fikirdir.”

Evet, Hamdullah Suphi Tanrıöver, ABD’de dinlerarası diyalog toplantılarına katıldı.

Evet, İnönü’nün emriyle bir gecede Türk vatandaşı yapılarak “ekümenik” sıfatıyla Türkiye’ye gönderilen ve Truman’ın doktrinini temsil eden Athenagoras ve Tanrıöver sıkı dosttur. Tanrıöver, Athenagoras’ı bizzat Türk Ocaklarında ağırlamıştır!

Evet, “komünizmin temsil ettiği istila hırsı” büyük bir bahanedir. El birliğiyle memleketi dinciliğin ve onun hamisi olan ABD’nin kucağına atmıştır.

Athenagoras’ın marifetlerini uzun uzadıya anlatmaya gerek yoktur. Bilindiği üzere kendisi Truman’ın Yunanistan ve Türkiye gibi ülkelere Sovyet tehlikesine karşı yardım doktrinini uygulayan önemli bir isimdir. Her iki ülkeyi de ilgilendiren kullanışlı birisidir. Hem Katoliklerle karşılıklı aforozu kaldırarak dinlerarası diyalog faaliyeti yürütmüş hem de komünizmle mücadele bahanesiyle misyonerlik faaliyetleri ve ABD emperyalizmi için çalışmıştır.

Tanrıöver’in özel kalemi Mustafa Baydar, Tanrıöver’in Athenagoras’a çok değer verdiğini ve onunla ABD seyahatinde (dinlerarası diyalog toplantısında) tanıştığını anlatır. Ayrıca Athenagoras’la kesinlikle posta yoluyla haberleşmediğini, Fener papazına yazdığı mektupları kendisine vererek gönderdiğini anlatır.

Ve Athenagoras, Tanrıöver’e gönderdiği imzalı bir fotoğrafının arkasına aynen şunu yazar:

“Çok kıymetli ve sevgili arkadaşımız ekselans Hamdullah Suphi Tanrıöver’e en samimi sevgi, takdir ve muhabbet hislerimizle ve sıhhati afiyetleri için candan dualarımızla.

2 Haziran 1949, İstanbul Rum Patriği Atinagoras.”[1]

Bitmedi!

Komünizmle mücadele amacıyla “Selamet”, “Sebilürreşad” gibi dergilerde dinin kuvveti üzerine yazılar yazan Tanrıöver, Athenagoras’tan imzalı fotoğrafı kaptığı 1949’da Vatan gazetesinde (9 Şubat tarihli) şunları yazıyor:

“Üç belli başlı ihtilal yakın Avrupa tarihinde din müesseseleri aleyhine hareket etti: Fransız İhtilali, Rusların Komünist İhtilali ve bizim Milli Mücadele’yi takip eden ve birçok mazi müesseseleri aleyhine inkişaf eden ihtilalimiz.”

(…) Ara sıra işitir veya okursunuz, din insanla Allah arasında bir meseledir. Yanlış ve müdafaası mümkün olmayan kaba ve kötü bir yanlış.”

Baydar soruyor, “Ne demek istiyorsunuz?” diyor ve ekliyor: “(Tanrıöver) Cevap vermedi veya veremedi…”

Büyük aydınımız (!) Tanrıöver bir başka yazısında ise özetle “Bir müessese kalplerde yıkılmadıkça yıkılmaz. Kalplerde kurulmadıkça kurulmaz.” diyor. O din aktörlerini besleyen, kendi ifadeleriyle o aktörlere ekmek veren müessese hangisiydi?

Rauf Orbay’ın, Refet Bele’nin millet açlıktan kıvranırken “Ekmeğini yedik” diyerek vazgeçemediği müesseseydi. Yani saltanat ve hilafetti.

Şaşırdınız mı? Şaşırmayın.

Hamdullah Suphi Tanrıöver ve dedeleri “Yavrum, bizim bir de Karagümrük’te tekkemiz var.” diye anlattığı Cerrahi tarikatına mensuptu.

Sürekli yazıyoruz ancak bunu sürekli vurgulamak gerekiyor: Hiçbir şey tesadüf değildir.

Bugünkü Cerrahilerin eski şeyhinin inkılap sözcüğüyle oynayarak “inkilab” (köpekleşme) dediğini hatırlayın. Aynı şahıs Türkiye’deki hamile kadınların sokağa çıkmasını sakıncalı görürken ABD’deki Cerrahi şeyhinin cenazesine de Kanada’daki Cerrahilerin toplantılarına da birçok modern giyimli hanımefendi katılıyordu. Başı açık kadınlar burada dua etse nasıl bir linç kampanyası başlatılacağını siz düşünün.

ABD’nin, İngiltere’nin düzenine son derece saygılı ve uyumlu cemaatlerle tarikatların Türkiye’deki tavırları kuyruk acısından başka bir şey değildir.

Tanrıöver’i, son derece önemli bir iddiayı buraya taşıdıktan sonra geçeceğiz.

Siyasal İslamcı Yazar Hasan Külünk, Hamdullah Suphi Tanrıöver’le ilgili bir iddia ortaya atmıştı. Külünk, Tanrıöver’in Nurcu Osman Yüksel Serdengeçti’ye “Bu Menemen Olayı var ya, onu biz yaptık. Kabakçı taifesine (esrarkeşlere) üç beş kuruş verdik. Nümayiş tertipledik. Fakat kontrolden çıktı, zavallı Kubilay kurbanı oldu.”

Külünk’ün iddiasına göre bu sözde sırrı Nurcu Serdengeçti de Külünk’e emanet etmiş.

Tanrıöver’in “Dağ Yolu” kitabının ikinci cildi, “Kubilay’ın Kesik Başı” başlığıyla başlar. Orada yazdığına göre Kubilay’ın Türk Ocakları üyesi olduğunu iddia ediyor. Mürteciler hakkında isabetli şeyler yazan Tanrıöver, gerçekten Serdengeçti’ye böyle bir şey söyledi mi?

Ergenekon kumpaslarında Menemen’in Kemalistler tarafından tezgahlandığı iftirasını hatırladınız mı?

Tanrıöver, Serdengeçti ve diğerleri…

Bu gizli veya açıktan dincilik yapanların yolu hep önce birbirine, sonra ABD’ye çıkar.

Bakın, Athenagoras’ın hatırlı dostlarından olup Fener Kilisesine gidip gelen Said-i Nursi, papazın gizli Müslüman olduğunu düşünürdü. ABD hakkındaki fikirlerine bakalım:

“…Kürre-i arzın şimdiki en büyük devleti Amerika’nın bütün kuvvetiyle din hakikatlerine taraftar çıkması ve İslamiyet’le Asya ve Afrika’nın saadet ve sükunet ve müsalaha (barış) bulacağına karar vermesi ve yeni doğan İslam devletlerini okşaması ve teşvik etmesi ve onlarla ittifaka çalışması, kırk beş sene evvel olan müddeayı isbat ediyor, kuvvetli şahit olur.”

O zamanın dilinden ziyade kendi cehaletinden dolayı Said-i Nursi’nin birçok ifadesi karmaşıktır. Bu nedenle birçok Nurcu da kendi içinde Nursi’nin yazdıklarının çarpıtılması iddiasıyla kapışır.

Ama buradaki ABD aşkıyla ilgili kapışamaz!

ABD devam eden süreçte ne güzel de okşadı İslam devletlerini, değil mi? Dinlerarası Diyalogun temelini atarak Müslüman din adamlarını misyonerlik faaliyetleriyle “yeşil kardinal” yapıp komünizmle mücadele bahanesiyle Türkiye’yi, nükleer silah bahanesiyle Irak’ı ne de güzel okşadı.

Bakın…

Adından da anlaşılacağı üzere Birleşim Kilisesi, Kore’nin %40’ını kısa zamanda Hristiyan yapmıştı.

Kore’deki en önemli komünizmle mücadele aparatıydı. Göbekten ABD’ye bağlıydı, her zaman olduğu gibi.

CIA, hangi kiliseyi kullanarak “Dünya Anti Komünist Ligi”ni örgütlemişti? Cevap: Birleşim Kilisesi!

FETÖ elebaşı Fetullah Gülen, Komünizmle Mücadele Derneği’nin Erzurum’daki kurucularındandı. Celal Bayar, Adnan Menderes, Turgut Özal da derneğin bilinen üyelerindendir.

Ve Papa’ya 1998 yılında “Rabbin aciz kulu” olarak hizmet etmeye hazır olduğu mektubunu yazan Gülen’in FETÖ’sü, dinlerarası diyalog ve misyonerlik faaliyetlerinin en önde gelen taşeronuydu. Üstelik Dinlerarası Diyalog Sekreterliğinin Türkiye’yle ilk teması 1984 yılında gerçekleşti. Bu temasta aracı olan kişi o zamanın CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek’ti. Gülek’in diyalog projesi için gittiği ilk isimse FETÖ elebaşıydı.

Bu arada dikkat çekici bir nokta: Bir önceki yazımızda işlediğimiz “Sürgündeki Ortodoks Türkler” yazısı hatırlayacağınız üzere Ocak 1998 tarihli Aksiyon’da yayımlanmıştı. Şubat 1998’de de Fetullah’ın Papa’ya mektubu kendi yayın organı olan Aksiyon’da yayımlandı.

FETÖ, Vatikan’la olan münasebetlerini kuvvetlendirirken Nurcuların “Yazıcı” kolundan iki şahıs vaftiz edilerek “Türk Dünyası Presbiteryen Kilisesi”ne alındı. Turgay Üçal ve Yavuz Kapusuz, vaftiz edilip din transferi gerçekleştirildikten sonra İstanbul ve Ankara’da bu kilisenin pastörleri oldular.

Günümüzde Fenerbahçe-Galatasaray arasında kolayca transfer gerçekleşmez. Sözleşmesi biten futbolcu bile bu kulüplerin birinden diğerine geçerken adeta kaos çıkar. İşlerin bu noktaya gelmesinde rolü olanların başında FETÖ’nün gelmesi de enteresan bir noktadır.

Dar alanda kısa paslaşmalar ve pastörler…

Ve günümüze geliyoruz.

Karşımıza daha önce birçok kere anlattığımız Noel Baba Barış Konseyi isimli sözde vakıf çıkıyor. Kurucularını ve üyelerini hatırlayalım: Muammer Karabulut, Sevgi Erenerol, Niyazi Öktem, Cengiz Çandar, İsak Haleva, Abdurrahman Dilipak…

Muammer Karabulut, 90’larda kendince atağa geçiyor. “Grün Magazin” adında bir Almanca dergi çıkarıyor. Dergi, turizm üzerine. Daha sonra gelsin Noel Babalar, kiliseler, turistler ve nihayet Kıbrıs’taki dolandırıcılık projesinden de anlaşılacağı üzere dolarcıklar.

Sevgi Erenerol, Türk Ortodoks Patrikhanesi’nin eski basın sözcüsüydü. Aynı zamanda Ayasofya Derneği’nin kurucu başkanıydı. Şimdilerde görevini Menzil’e otobüs kaldıran, FETÖ’ye övgüler dizen Namık Kemal Zeybek’in danışmanlığını da üstlenen Chris Selçuk Erenerol’a devretti.

Bu arada eklemek gerekir: Bu satırların yazıldığı sırada Chris Selçuk Erenerol’un “Türk töresinin inançlara etkisi” başlıklı yazısına denk geldik. Bir taraftan Atatürk sonrası yöneticilerin memleketi gericiliğe götürdüğünü yazarken diğer taraftan Alexander Dugin’den alıntı yapıyor. Dugin’in yazısındaki Hristiyan Slav geleneğinin Türk kültürüne bağlanmasını bir tarafa bırakalım.

Yazısını sosyal medya üzerinden kendisine sunduğu Dugin’in Türkiye ve Atatürk hakkındaki görüşlerine çok kısaca göz atalım ve yazdığı yazının kendisiyle nasıl çeliştiğini anlayalım.

Alexander Dugin, bir çeşit “Yeni Osmanlı” yaklaşımı sergileyen bir stratejisttir. Erenerol’un bahsettiği gericilerin ve aynı zamanda Graham Fuller’in görüşlerine yakın düşünür. Ona göre Türkiye, çok merkezli ve çok milletli emperyal İslamiyet’i terk ederek Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde laik bir ulus devlet kurmuştur. Bu da Fransız orijinlidir. Böylece Türkiye, kendi tarihinden ve jeopolitiğinden ilk kopan devlet olmuştur.

Dugin’in Putin üzerindeki etkisi tartışılır[2] ama Perinçek’le ilişkisi tartışılmaz. Slavların Hristiyanlığıyla Türk kültürünün benzeşmeyip Murat Adji’nin de çalışmalarında ispatladığı üzere Slavların din başta olmak üzere pek çok alanda Türk kültüründen etkilendiğini –misyonerlerin iddiasının aksine– saatlerce konuşuruz ama Perinçek ve Erenerol ailesinin ilişkisini sorgulayamayız.

Perinçek ve AKP yani siyasal İslam ilişkisini konuşmaksa asla mümkün değildir (!).

Her şey açık ve nettir. Görüldüğü üzere tesadüf diye bir şey yoktur.

Kürtçü ve FETÖ’ye övgüler dizdiği sabit olan Cengiz Çandar’ı, dinlerarası diyalog teorisyeni FETÖ’cü Niyazi Öktem’i, siyasal İslamcının önde gideni Abdurrahman Dilipak’ı ayrıca yazmaya gerek yok.

Ne yapmışlardı?

Mesela 1993 yılında ilk dinlerarası diyalog etkinliğini gerçekleştirmişlerdi. Birçok toplantılarına da Fener Kilisesi görevlilerini davet etmişlerdi. Ancak mesela Fener’den Kalayci isimli papazı hem kendi etkinliklerine davet etmişler hem de Demre’de ayin yapacağı zaman protesto etmişlerdi.

Daha önce sormuştuk ama böyle bir hizmette bulunmamışlardı: Dinlerarası diyalog etkinliği gibi çeşitli etkinliklerinin konuşma kayıtlarını yayımlayın. Niyazi Öktem, Fener yetkilileri vs. neler konuşmuş, hep beraber görelim.

Sansürlemeden paylaşmanız mümkünse tabii.

2000’li yılların başlarında, laik Türkiye’ye dışarıdan vurulmaya çalışılan darbe siyasal İslam’dı. İçeriden vurulan darbe ise FETÖ ve onun çeşitli kitleler içine sızdırdığı koçbaşlarıydı. Bunlar laik bir memlekette utanmadan din siyaseti yaptılar. Diyalogu kendilerine araç edinerek Türkiye’nin birçok din ve mezhepten meseleyi üstlenmesini sağlamaya çalıştılar.

Tüm bu çabalar boşuna değildi.

Diyalog adı altında memlekette çeşitli dinlerin kiliselerini, havralarını sürekli gündeme getirir veya Ayasofya Derneği üstünden sürekli siyasal İslamcıların duygularını ateşlemeye çalışırsanız yaptığınız şeyler yalnızca dinciliğin harlamasına hizmet eder.

Muammer Karabulut, “Şehit Ayasofya- Bilgelik, İman ve Sevgi’nin Anasıdır” isimli bir başka saçma yazı yazıyor. Bilindiği üzere “sevgi” sözcüğünden sonra özel isim olarak kullanılmamışsa kesme işareti kullanılmaz. Gönderme yapıldığını anladınız. Şimdi yazıdaki şu cümleyi dikkatle okuyun:

“Ayasofya adı, temelleri, misyonu ve tarihe tanıklığı ile tartışmasız Hristiyanlık tarihinin en önemli eseri, aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin egemenlik sınırlarında yer alan ve sahiplenmesi ile birlikte korunması da gereken en öncelikli eserdir.”

Bu satırlar Dilipak, Erenerol ve Karabulut ilişkisini özetler niteliktedir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti bir din devleti değildir. Hele ki tarihi yalanlar üzerine inşa edilmiş karakterleri gündemine alarak dilenciye sadaka verir gibi kimseye sadaka verecek de değildir. Yıllardır “Devlet bize bakmıyor.” diye sağa sola beyan verenlerin, insanlara yazı yazdıranların, yazdığı yazılar paylaşılsın diye millete mesaj atanların bakıcısı da değildir.

Bir insanın kendisinde kabiliyet ve samimiyet varsa o insan her işi kendi yoluna koyar.

Varsa tabi…

Son olarak bütün diyalogçuların yolunun ABD’den geçtiğini, Kemalistlerin arasına sızan koçbaşlarının gerçekte siyasal İslam’ı tahrik ederek nasıl güçlendirdiğini gösteren bir örneği de hatırlatarak yazımızı noktalayalım.

ABD’nin Irak’ı -Said-i Nursi’nin ifadesiyle- okşadığı bir zamanda Noel Babacı Karabulut bakın kime barış ödülü veriyor:

Kaynakça

Yazı Fotoğrafı: Cumhuriyet gazetesi, 4 Mart 1962.

Prof. Dr. Mehmet Bayrakdar, “Dinlerarası Diyalog ve Tarihçesi”.

Teoman Ergene (Papa Eftim), “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları”.

Mustafa Baydar, “Hamdullah Suphi Tanrıöver ve Anıları”.

Hamdullah Suphi Tanrıöver, “Dağ Yolu 2”.

Selim Kurt, “Dugin’in Avrasyacılık Anlayışında Türkiye’nin Yeri”.

[1] Kendi yazım şekli.

[2] Dahası, İngilizlerin “Kremlin’de Bir Kemalist” diye tanımladıkları Rusya lideri, Kemalizm karşıtı ve İslamcı müttefiki Dugin’den pek hoşlanmaz!