“Türeyen” anlamı gramer açısından da sosyolojik açıdan da gerçeklere uymuyor. Osman Karatay’ın “İran ile Turan” isimli çalışmasında ifade ettiği üzere (hatırladığım kadarıyla yazıyorum), bozkırda iki çadırı üçe çıkarırsan bu sosyal düzeni bozar. Çok kalabalık olmak, kalabalık kitlelerle hareket etmek bozkıra ait bir özellik değildir. Kalabalık olunca bile toplum ve ordu çok sayıda irili ufaklı gruplara bölünür. Bozkırda hayat ve geçim kaynakları bellidir.

Türk adının “türeyen” anlamına gelmeyip “töreli” anlamına dayandığı açıktır. Bu konuda Dil Bilimci Mehmet Levent Kaya’nın “Bilge Yazıtlar” kitabında yazdıkları bilim açısından önemlidir. Kaya, hem “türeyen” anlamına gelmesi için gerekli ekin o dönem “-Ak” şeklinde bulunmadığını hatırlatmakta hem de sosyolojik gerçeklere vurgu yapmaktadır. Eğer Türük adı “türeyen” anlamına geliyor olsaydı Türk adının eski dönemlerde “Turgak”, “Turguk” gibi bir şekilde olması gerekirdi. Türk adının birçok yazım şekli vardır ama “turgak”, “türgek” gibi bir şekli yoktur.

Kaya, “Türk Uygur”, “Tat Uygur” ifadelerinden hareketle çok doğru bir noktaya temas etmektedir. Çölde yaşayan Uygurlara medeniyetsiz anlamında “Tat Uygur”, şehirde yaşayan Uygurlara ise “Türk Uygur” denmiştir. Demek ki şehirlerde yaşayan Uygurlar, Türk adını hafızalarında aslına uygun anlamıyla yaşattılar. Türk adının töreli, medenî anlamına geldiğini unutmadılar.

Unutmayalım ki Türk çadırının baş köşesine “tör” denir. Orada oturan “tör aga”dır.

Yusuf Has Hacip’in “Kutadgu Bilig” eseri aslında töre kitabıdır. Balasagunlu Yusuf olarak da bilinen Türk bilgesi, kanun ve devlet ile ilgili birçok şey yazmıştır. Şu sözleri çok önemlidir: “Halkın zengin olması için doğru kanunlar konulmalıdır. Hangi bey memlekette doğru kanun koydu ise, memleketini tazim etmiş ve gücünü aydınlatmıştır.”

“Bey adil olmalıdır. Ey hükümdar! Memlekette uzun müddet hüküm sürmek istersen kanunu doğru yürütmeli ve halkı korumalısın.”

“Bey memleket ile kanunu siyaset ile düzene koyar. Halk, hareketini onun bu siyasetine bakarak düzenler.”

“Beyler örf ve kanuna hangi şekilde riyaet ederlerse halk da örf ve kanuna o şekilde riayet eder.”

Günümüzde kimi yabancı araştırmacıların devlet üzerine çalışmalar yaparken bu bilgenin eserini incelemelerine şaşmamalıdır. Bizde ise her zaman belirttiğim üzere Kutagu Bilig’in ölçüsü öğretilir. Aytoldı bilinir, Küntogdı bilinir ama bu kadar… Birkaç genel kültür bilgisinden ibaret müfredatla Kutadgu Bilig’i öğrendiğimizi sanıyoruz.

Benim de bugünün beylerine bir hatırlatmam olacaktır.

Özellikle dizi ve filmler aracılığıyla “Kanuna riayet etmeyen kahraman devlet adamları” ve “Kanunsuz derin devlet kahramanları” imajı, devletin bekâsı için bir tehdit oluşturuyor çünkü kanuna uymayan devlet adamları, kanuna uymayan sanal kahramanlar topluma yanlış bir devlet anlayışı aşılıyorlar. Yani toplumu zehirliyorlar.

Trafik teröristlerinin birçoğu nereden türüyor?

Yüksek yerlerde tanıdığı olduğunu söyleyenlere bakın. Hem devletçi geçiniyorlar hem de kendilerini kanunun üstünde görüyorlar. Makam sahiplerinin arkasına sığınan bir kurnaz, bıyıklarının arkasından sinsice sırıtarak kanunun kendisine işlemediğini görünce mutlu oluyor. Böyle kurnazlar daha bir devletçi (!) hatta daha bir devlet (!) oluyorlar.

Yusuf Has Hacip kabrinden kalkıp gelse töre kitabını suratlarına çarpardı. “Deyyuslar” derdi, “Siz mi devletsiniz?”

Ey beyim!

Türk töreyle, devlet kanunla var olur.

1866 yılında, İsveç’in güneyinde yer alan Malmö kentinde bir genç yaşıyordu. Henüz 15 yaşında olan bu genç şarkiyatçılığa son derece ilgiliydi. Doğuyla ilgili ne bulursa okuyor, yetmiyor, “Şark Meselesi Üzerine Bazı Düşünceler” adında bir makale kaleme alıyordu. Kütüphanesinde 3000 civârı kitap olduğu söylenir. Bir gün, şarkîyatçılığa duyduğu tutku onu yollara çıkardı. 1868 yılında İstanbul’a gelen bu genç, Tunuslu Mahmut Paşa’nın kızı Hayriye Hanım ile evlendi. Böylece Müslüman olan Gustav Nuring isimli genç, “Ali Nûrî” adını aldı.

Ali Nûrî, Osmanlı Türklüğüne uyum sağlamakta gecikmedi. Diplomat oldu, elçilik görevlerinde bulundu. Rotterdam’da elçilik görevinde bulunduğu sırada Abdülhamit’e başkaldırdı. “Davul” adında bir mizâh dergisi çıkarıyordu. “Memlekete” çağrılmış, dönmeyince 103 yıl hapis cezâsına çarptırılmıştır. Geri dönmemekte ısrar edince de hapis cezâsı ömür boyu hapis cezâsına çevrilmiştir. Türkiye’nin sorunları üzerine konferanslar veren, 1908 yılında Türkiye’ye dönen Ali Nûrî Bey, millî mücâdeleye de destek olmuştur. Bu sıralarda kendisinin bir silâh fabrikası vardı. İngilizlerle uğraşmak zorunda kalmış, desteğinden vazgeçmemiştir. Teodor Hertzl’in “Osmanlı Vikingi” dediği bu entelektüel İsveçli, cumhûriyet döneminde soyadı kânûnuyla birlikte “Dilmeç” soyadını almıştır.

Yıllar sonra Ali Nûrî Bey’in torunu, Astroloji Profesörü ve Hititoloji doktoru Adnan Kıral, Araştırmacı Abdullah Gürgün’le tanışmış ve onunla bâzı bilgi ve belgeleri paylaşmıştır. Belgelerden biri, 1930’lu yıllarda yazıldığı ve Türkiye’de Fransızca olarak çıkan “La Republique” gazetesinde yazıldığı tahmin edilen, “İsveçlilerin Türk Kökeni, İki Dil Arasındaki Benzerlikler, Değerli Bir Kitabın Tûhaf Yazgısı” isimli yazıdır.

Burada biraz geriye gidelim. 1666 yılında İsveç’te “Lund Üniversitesi” kuruldu. Bu üniversite günümüzde en iyi 100 üniversite arasında yer almaktadır. Üniversitenin “Târih Enstitüsü” armasında resmi, bölümünün bahçesinde heykeli, bölüm binâsının duvarlarında tabloları olan bir adam vardır: Sven Lagerbring.

İsveçliler için târihin babası diyebileceğimiz Lagerbring, zamânın târih tezlerine eleştirel bakış açısıyla yaklaşıyor, bu konuda makâleler kaleme alıyordu. Avrupalıların “Aryan” masalları uydurup Türk târihini, Türk medenîyetini küçümsediği bir dönemde Lagerbring, İsveç ve Türklerin ilişkisini araştırarak diğer birçok meslektaşına zıt bir yolda gidiyordu.

Dört ciltlik “İsveç İmparatorluğu Târihi”nin yazarı Lagerbring, Ali Nûrî Bey’in kaleme aldığı yazıdaki “İsveçlilerin Türk Kökeni, İki Dil Arasındaki Benzerlikler” isimli kitabın yazarıdır.

Çok daha eskiye gidelim. Türkiye’de kamuoyu Sven Lagerbring’i daha çok bilir, Odin üzerine yazdıkları daha çok ilgi çeker ama aslında onun dayandığı kaynaklar vardır. Doğal olarak böyle bir târih uzmanı kendiliğinden ya da dil benzerliklerinden böyle bir sonuca ulaşmamıştır. İskandinavların yazılı ilk kaynakları 13.yy’a aittir. “Poetic Edda”, 1220’lerde Snorri Sturlesson tarafından yazılan “Prose Edda”, Saxo Grammaticus’un 1215 yılında yazdığı Gesta Danorum kitabı ilk kaynaklardandır. Bunların hemen hepsinin ortak özelliği şudur: İskandinavların en büyük ilâhı olan Odin veyâ Oden, Turkland’tan gelmiş ve berâberinde gelirken yazı sistemini de getirmiştir. Bu nedenle İsveçliler yıllar yılı Odin’in izini sürerken Doğu Avrupa’ya, hattâ Kaşgar’a kadar inmiş olmaları önemlidir.[1]

1849-1912 yılları arasında yaşamış ve pek çok oyun yazmış August Strindberg, “Türkler eski târihlerini bilmezler” demiştir. İsveçli bir yazar durduk yere böyle düşünür müydü? Bugünkü akademisyenler arasında Odin’in kökenleri ve İsveç’teki Türk târihi üstüne bakış açısını yansıtan kaynaklara yönelik bir araştırma yapmş ve yazı tespit etmiştik. Yazıda bilim insanı Ida Östenberg, İsveç’teki ırkçı paramiliter grup “Odin’in Askerleri”ni eleştiriyor, onlara “Odin’in askerleri, hepiniz Turkland denen Truva’dan geldiniz, atalarınız Aslar Türk örf ve âdetlerine göre yaşıyordu” diye sesleniyordu.[2]

Bu sefer farklı bir coğrafyaya gidelim. Dedelerimizin Efes’teki sütunlara başını dayayıp bunların târihini pek de merâk etmediği dönemlerde, 1672 yılında, Londra’da İngiliz gezgin John Josselyn tarafından bir yazı yazıldı. Josselyn, yazısında Dakota yerlisi Mohawk Kızılderililerinin dilinin Tatar diline benzediğini yazıyordu. 1861 yılında Philedelphia’dan Kazan’a Otto Rerigu tarafından bir mektup gönderildi. Mektubun adresi Kazan İlimler Akademisi’ydi. Mektubun yazıldığı târihlerde bu akademinin başkanlığını İbrâhim Halfin yapmaktaydı. Ne var ki mektup ona ulaşana kadar Halfin ölmüş ve yerine Nikolay İlminsky geçmişti. Rerigu, mektubunda Siyu, Kaçua (Keçua), Dakota ve Maya dillerinin Türkçe ile benzediğinden bâhsederek Kazanlı Türk aydınlarından, Türkologlardan yardım istiyordu. İlminisky bu mektupları uzun süre cevâpsız bıraksa da nihâyet karşılık vermiş, konuyla ilgilenmediklerini bildirmişti.

Günümüzde Batı ve Doğu dünyâsından Türklerin târihine dâir ilginç araştırmalar yapan isimler vardır. Örneğin, Küba doğumlu, babası İspanyol, annesi Yunan olan Georgeos-Diaz Montexano, İberya’nın eski yerlilerinin Türk-Tûranlı olduğu tezini öne sürmekte, bu doğrultuda araştırmalar yapmaktadır. İspanyalı Baskların kökeninin Türk olduğu veyâ dillerinin Türk lehçeleriyle olan ilişkisine, araştırmalarıyla katılanlardan biri Novosibirsk’ten Yuri Tambovtsev’dir. Tambovtsev, bir yazılım uzmanı olarak bilgisayar yöntemlerini kullanarak çalışma yapmış, Bask dilini 61 dille karşılaştırmış, Baskça ile en büyük benzerliğe Türk lehçelerinde rastlanmıştır. Valencialı Dil bilimci Xaveria Ballesten Gomez de Tambovtsev’le aynı düşünmektedir.

Bask ve Başkır isimleri arasında bir ilişki var mıdır? Konumuz bu olmadığı için bu konuya girmeyeceğiz ama iki noktaya değinmek istiyoruz: Başkır veyâ Başkırt / Başkurt isminin “baş” ve “kurt” isimlerinden gelip gelmediğiyle ilgili tartışmalarda bu benzerlik yeni bir bakış açısı oluşturabilir. İkinci nokta ise Hamit Zübeyr Koşay’ın çalışmalarıdır. Koşay, Başkurdistan’ın Ufa Cumhûriyeti’nde doğmuş bir Türk aydınıdır. Yapmış olduğu çalışmalarda Basklar ve Türkler arasındaki ilişkilere değinmekteydi.

Valentyn Stetsyuk, Slavcanın Türk lehçelerinin etkisinde kaldığını, özellikle tarımla ilgili sözcüklerin Türklerden alındığını iddiâ etmiştir. Klaus Dieckmann, “Die turkische Urverwandtschaft” isimli eserinde, Cermenlerin Türklerle ortak atalara sâhip olduğunu, dil ilişkilerinin bunu gösterdiğini, Avrupalıların Türkleri artık dışlayamayacağını çünkü onların Avrupa’ya âit olduğunu öne sürmektedir. Henüz 1500’lü yıllarda, İngiliz Edward Brarewood, Berring Boğazı’nın Tatarların elinde olduğunu ve Amerika’ya geçiş güzergâhı olarak kullanıldığını düşünmekteydi. 19.yy’a gelindiğinde Von Humboldt, Kızılderili yerlilerinden derlediği 137 sözcüğün köken olarak Uygur Türkçesiyle izâh edilebileceğini düşünmekteydi. Avusturyalı Filolog Hermann Kvergic, Güneş Dil Teorisi’ne de kaynaklık eden bir görüşe sâhipti. Ona göre, dünyâdaki bütün dillerin atası Türkçe olabilirdi.

Bütün bu tezler doğru olacak diye bir şey yoktur. Bâzıları abartılı, bâzıları eksik, bâzıları tamâmen yanlış olabilir. Bu iddiâların her birinin dayandığı belli başlı deliller, veriler olduğu için bu görüşlerin ortaya çıktığını unutmayalım. Bunların tamâmen doğru olmasından önemli olan bir şey, Türk dünyâsının bu tezlerden haberdâr olmasıdır. Ne var ki benzer görüşleri dile getiren yerli araştırmacıların çeşitli nedenlerle dışlanabildiğini, ciddîye alınmayabildiğini söylemek yanlış olmazdı. Bu tavrın bir nedeni her bağlantıdan yola çıkarak herhangi bir topluluğun kökeninde Türklüğü, herhangi bir dilin kökeninde Türk dilini bulmak olduğu söylenebilir. Bir diğer neden ise alışılmış tezlerin, gelenek hâline gelmiş bakış açılarının dışına çıkılmasıdır. Bilim dünyâsının her iki hatâyı da aşması gerektiğini düşünmekteyiz.

Uzun yıllar Güneş Dil Teorisi için yalnızca yeni Türk cumhûriyetinin kendine, Türklüğe, Türk diline bir köken aramak çabasından kaynaklandığı düşünüldü. Oysa bu teorinin ortaya çıkmasına neden olan birtakım çalışmalar yapıldığını görmekteyiz. Yâni bu tezin ortaya çıkmasına neden olan çalışmalar, görüşler, başka tezler vardır. Eğer bunlar görmezden gelinirse mantıklı bir sonuca varmak mümkün olmayabilir, bugünkü önyargılar doğabilir. Doğu Türkistan’da ortaya çıkarılan ve “Lolan” olarak adlandırılan mumyanın hiçbir veri olmadan Hint-Avrupalı olduğu tezine, neredeyse kimse bilim dışı bir görüşle bakmıyor, katılan da katılmayan da değerlendirmeye alabiliyor.[3] Lagerbring’in çalışmalarından habersiz bir kimse İsveç ile Türkler arasında bir bağ kuramıyor, konuyu akademik açıdan ciddî bir mesele olarak ele alamıyor. Oysa İdil-Ural Türklüğünün Rusya ve İskandinavya ile olan dil ve kültür ilişkilerini göz önünde bulundurmak bile meseleyi ciddîyetle ele almaya yetebilecektir.

Bütün dünyâyı Türk yapmanın karşı tezi, bütün dünyâdan Türklüğü silmektir. Her iki görüş de yanlış ve bilime aykırıdır. Ülkemizde daha çok bu görüşlerden ilki konuşulmakta ama ikincisi çoğunlukla gözardı edilmektedir. İlk görüşte ideolojik bir yaklaşım olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. İkinci görüşte ise ideolojik ve siyâsî gerekçeler ağır basmaktadır. Bu görüşe göre biz Türkiye’ye sonradan geldik. Öyleyse Kafkasya’ya gitmeliyiz. Kafkasya’ya sonradan gelip burayı işgâl ettik, atayurda, Türkistan’a geri dönmeliyiz. Oraya gittiğimizde buranın Türkistan değil, Orta Asya ve târihte de Sart ülkesi olduğunu kabûl edip kuzeydoğuya gitmeliyiz. Altay veyâ Sibirya’da “Altaic-Nomadic” diye bir ırkın varlığını kabûl edip oradan da çıkmalıyız ve Doğu Türkistan’a inmeliyiz. Orada ise Çin tarafından Türklüğün inkâr edildiğini gördüğümüz zamân artık aslında ya bu dünyâdan olmadığımızı ya da hiç yaratılmadığımızı düşünmemiz gerekecektir.

Amerikan yerlilerinin dilleriyle olan benzerlik, Türk dilinin yaşını târihlendirmede faydalı olabilir. Amerind, 12-15 bin yıl kadar önce kıtaya ayak basan insanları belirtmek için kullanılan bir isimdir. Prof. Dr. Ekrem Arıkoğlu, Amerind yerlilerinden kalan sözcüklerden 28 tânesinin Türkçe ile ilişkisini incelemiş, eldeki verilerden yola çıkarak Türkçenin yaşının, Osman Nedim Tuna’nın öne sürdüğü 8 bin yılın iki katına çıkarılması gerektiğini belirtmiştir.

Türkçenin yaşının 8 bin yıl veyâ 12 bin yıla çıkarılması en eski dönemlerde de “Türkçe” adının bulunduğu anlamına gelmeyebilir. “O zamanlar millet veyâ bugünkü diller yoktu” diyerek kestirip atmak doğru olmayacaktır. Bu konuya şu örnekteki mantıkla yaklaşmak gerekir: 1991 yılında doğdunuz ve bu târihte size verilen adı 2005 yılına kadar kullandınız. Bu târihten sonra bir sebepten adını değiştirdiniz. Artık 2005 öncesini sizi yeni tanıyan herkes bilemeyebilir ama bu sizin bir adınız olduğu gerçeğini değiştirmez. 2005 öncesini ise geçmişiniz merak edenler araştıracaktır.

Sonuç

Târihimiz, dilimiz, kültürümüzle ilgili görüşlere açık olmalıyız. Kabûl edeceğimiz, reddedeceğimiz tezleri incelemeden önyargıyla yaklaşmamalıyız. Biz ne yazık ki çoğunlukla kendi aleyhimize olan bir tavır ortaya koyarız. Batılı araştırmacıların, Türklerin geçmişiyle ilgili önyargısız çalışmalarını bir kenâra koyar, Hint-Avrupa temelindeki tezlere yoğun ilgi duyar, genellikle peşinen kabûl ederiz. Bu doğru bir tavır değildir. Üstelik Hint-Avrupa veyâ Arî tezlerinde apaçık bir ırkçılık vardır ve bu tezin oluşumunda sömürgeciliğin etkisi büyüktür.

Güncel gelişmeleri ele aldığımızda görürüz ki uluslararası ilişkilerde olsun, iç meselelerde olsun, târih, kültür ve dil tezleri son derece önemlidir ve ilişkilere yön vermektedir. Devletler ve milletler arasındaki ilişkilerde bu tezlerin düşmanlık ve dostluklar yarattığını söyleyebiliriz. Milletin millî bilinç kazanmasında yine bu tezlerin rolünü inkâr etmek pek doğru olmayacaktır.

Türkoloji alanında ortaya atılmış her tezin eksik veyâ fazla yönleri olacaktır. Bunlar dünyânın Türk olduğu anlamına gelmeyeceği gibi, herhangi bir topluluğun Türk olmadığını düşünmek de Türk düşmanlığı anlamına gelmemektedir. Bilimin amacı karanlık noktaları aydınlatmak olduğundan, işimize gelen yere fener tutup işimize gelmeyen yeri karartma hakkına sâhip değiliz.    

Yusufhan GÜZELSOY

NOT: Yazı ilk olarak Bilimdili sitesinde yayımlanmıştır.

Kaynakça

ARIKOĞLU, Ekrem (2013), “Amerind Dillerinde Türkçe İzleri”, VIII. Milletlerarası Türkoloji Kongresi 30 Eylül – 4 Ekim 2013, İstanbul.

ATASOY, Mustafa Kadir (2019), “Valentyn Stetsyuk Üzerine Bir Not”, 14 Ocak 2019, YeniBirlik, https://www.gazetebirlik.com/yazarlar/valentyn-stetsyuk-uzerine-bir-not/, (erişim: 11.10.2020)

DİECKMANN, Klaus (2014), “Die Türkische Urverwandtschaft”, CrateSpace Intedependent Publishing Platform. https://books.google.com.tr/books/about/Die_Türkische_Urverwandtschaft.html?id=0qNVjwEACAAJ&redir_esc=y#:~:text=Anhand%20sprachlicher%20Analysen%20wird%20der,auf%20den%20ersten%20Blick%20vermutet. (erişim: 11.10.2020)

DOĞAN, İsmail (2007), “Mayalar ve Türklük”, Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyet Başkanlığı, Ankara.

ETLİ, Özgür Barış (2017), “Orta Asya Kökenli İskandinav Mitolojisi Viking Türk Sırları”, Gece Kitaplığı, Ankara.

KARATAY, Osman (2012), “Kral Odin’in Turkland’tan İskandinavya’ya Göçü”, Halk Kültüründe Göç Sempozyumu 28 – 30 Mayıs 2010, yay. Ali Duymaz, İstanbul.

KOŞAY, Hamit Zübeyr (1957), “Dil Mukayeselerine Göre Basklarla Türklerin Temasları Göç Yolları ve Zamanı Hakkında”, Belleten, Cilt: 21, Sayı: 84, Ekim, Ankara.

LAGERBRİNG, Sven (2008), “İsveççenin Türkçe ile Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları”, Kaynak Yayınları, İstanbul.

LAYPANOV, Kazi T.; MİZİYEV, İsmail M. (2014), “Türk Halklarının Kökeni”, Çeviren: Hatice Bağcı, 3.Baskı, Selenge, İstanbul.

TAMBOVTSEV, Yuri (2003), “Phonological similarity between Basque and other world languages based on the frequency of occurrence of certain typological consonantal features”, Dilbilim Araştırmaları, Cilt: 14, sf. 69-76 (Yayımlanma târihi: 2016)

[1] Doğu Avrupa’da “Azov”, Türkistan’da “Kaşgar” şehri, İsveçlilerin dikkatini çekiyor ve Odin’in şehri olan Asgard’ın bunlar olabileceği düşünülüyordu. Svenska Daglabet isimli İsveç gazetesinde, 2006 yılında “İsveçliler Doğu Türkistan Yazı Diline Katkıda Bulundu” başlıklı bir yazı yayımlanmıştır. Bu yazıda İsveçlilerin Kaşgar’dan gelmiş olduğunu düşünen araştırmacıların görüşlerine yer verilmiştir.

[2] Ida Östenberg, “Soldier’s of Odin, era rötter finns i Turkland”, 8 Nisan 2016. https://www.sydsvenskan.se/2016-04-08/soldiers-of-odin-era-rotter-finns-i-turkland (erişim: 11.10.2020)

[3] Oysa 19.yy başlarına kadar Arî, Arya adları bilinmezdi. Ayrıca Michel Danino da Hindistan’a yerleştikten sonra bu tezle ilgili yalanlar üstünde çalışmıştır.

Konumuz bu değil.

Konumuz, sözde tanrıların alimliğinin beş para etmediğidir. Tanrılıklarındaki “sözdelik”, gerçeğin gizlenmesine dayanır. Gerçeği ise pek az kimse bilir. Çoğu insan nefsinin tapıcısıdır. İşlenmemiş bilgilerin sonucudur bu. İşlenmemiş bilgi kontrolsüzlük yaratır. Kontrolsüzlük, yoldan çıkarır. Yoldan çıkan “oldum” sanır. Olmuştur ama ne olmuştur? Melek mi? Şeytan mı?

Bilim dünyasındaki şeytanlar insanın aklına daima Türk düşmanlığını aşılarlar. Her zaman yalan üstüne yalan söylenir; Türklere dair gerçeklerin üstü örtülür. “Yok saymak” ve “yok etmek” aynı şey sanılır. Hele bir de Türklerin arasından birilerini şeytanlaştırdı mı… İşte o zaman şeytanların keyfine diyecek yoktur.

Bizi sözde bilim tezleriyle yurtsuzlaştırmak istediklerinin, Türklüğü inkâr ettiklerinin kaç kişi farkındadır?

Bilim, sanat, kültür, düşünce dünyasının bilimsiz, sanatsız, kültürsüz, fikirsiz insanları her zaman şeytanlara yaranmak, onları memnun etmek istedikleri için Türk toplumunun önünde sanal bir dünya vardır. Türk’ün önüne konan tarih de sanallığın bir parçası, biraz da kaynağıdır.

Bakın… Türkiye’ye sonradan geldiğimizi, Kafkasya’ya gitmemiz gerektiğini söylerler. Kafkasya’ya gideriz, aynı şeyi burası için söylerler. “Gidin Orta Asya’ya” derler, orası için de aynı şey söylenir sonra: “Sizden önce burada başka medeniyetler vardı, siz onların üstüne kondunuz. Buradan da gidin.” Sibirya’ya, Çin’e gidersiniz ve yine aynı şeyi buralar için de söylerler. Aslında olan şey Türklüğün inkârı ve bu yolla olabilecek en sinsi şekilde Türk’ü yok etmektir.

Türk’ten başka her millet ağaçta yetişiyor gibi… Sanki Kürtler topraktan, Rumlar denizden, Ermeniler gökyüzünden, Yunanlılar taştan fırlamış gibi… Onlar, her zaman yaşadıkları topraklarda olmuşlardır. Dersim, Amed Kürtçe değildir ama yoğun psikolojik harp uygulanarak öyleymiş gibi yansıtılmıştır. Amed, Dersim adlarını sahiplenirsen ne âlâ, oranın ezelî ve ebedî sahibi sen olursun.

Güzel, pratik, kolay yol…

İşte şeytanların yarattığı sanal dünyanın küçük bir kısmı budur. Bütün bu şeytanlara hak ettikleri cevabı zamanı geldiğince vereceğim. Atamın demiri dövdüğü gibi fikir silahını dövüp zihin Ergenekon’undan çıkacağım.

Günümüzde insanlarının büyük çoğunu tarif ediyorum.

İnsan, merak eden ve hakikati arayandır. Merak etmeyen ve hakikati aramayan kafalar bomboştur. Bomboş kafaları taşıyan vücutlara insan demeyiz, onlar insanımsı olarak kalmışlardır. Onların hayatında güç gösterisi, mal mülk gösterişi, üreme sevdası büyük yer tutar. Bir şaklabanın arabasıyla gezerken ders işlenmekte olan bir okulun önünde gürültü yaparak yoldan geçmekte olan kızlara gösteriş yapması, bir gorilin güç gösterisinden ne kadar farklı olabilir?

Kitap okumanın bilgiyi değerlendirmek değil satmak için, içinde yanan tanrılara yakışır ateşi harlamak için gerçekleşen bir eylem olduğu zamandayız. Bu nedenledir ki okumuş olanların da okumamış olanların da çoğunun içinde birer tanrı yaratılmıştır. Kimisi içindeki başbuğa tapıyor; ülküsü, o kişi için, başbuğa giden bir köprü görevi görüyor. Hakikati unutuyor o kişi. Kimisi ise şeytanlaşıyor, insanı aldatmak için onun kafasını göğe çevirmesini sağlıyor. Gökyüzündeki tanrıları anlatarak içindeki tanrılara tapınılmasını istiyor. Kendini çok kutsal bir yere yerleştiriyor. Kimisi ise iç dünyasında Sovyetler Birliği’nin başındadır. Evinin her yerinde Che vardır ama asıl Che kendi içindir; o kendi içindeki ihtiraslara tapınmaktadır.

Kısacası… Başbuğ, Mehdi, Che arayan aslında kendi içindeki kibre tapıyor. Oysa aslolan hakikattir. İnsan, hakikatin peşinde koşmalıdır. Onun ne olduğunu veya ne olabileceğini anlamaya çalışmalıdır. Sonra onun nerede olabileceğini sorgulamalı ve aramalıdır. İnsanın doğru bir yolda yürümesinin yolu da budur.

İçindeki merkeze yani özüne ne yerleştirirsen hayatını onun etrafında şekillendirirsin. Sana gelip büyük bir lider olman gerektiğini fısıldayanlardan uzak dur, onun seninle değil ihtiraslarınla konuşuyor. Sağından yaklaşıp Mehdi’yi anlatanlardan uzak dur, aslında kendisini anlatıyor. Biri gelip cennette sınırsız cinsellik olduğundan, her yerden şaraplar aktığından söz ediyorsa ondan uzak dur, o aslında neyi arzuluyorsa onu anlatıyor.

Tanrı’ya inanmak için onunla adeta ticaret yapıyorlar. Ne kadar çok sevap o kadar çok huri… Ne kadar çok ibadet o kadar çok cennet köşkü… Ne kadar çok diline dolarsa da o kadar çok “seçilmiş insan” oluyor.

İnsanlık ne kadar rezil bir hâldedir ki bir hayvanın bile yapmadığını yapıyor. Nice insan toplulukları vardır ki seçilmiş ve herkesten çok her şeyi hak eden kimseler tarafından yönetilir. Belediyede tanıdık arayan bir kimsenin arayışıyla cennete gitmek için seçilmiş insan arayan kimsenin arasındaki fark nedir?

Bazı konularda her şey birbirine paralel gider. Tanrı’yla bile pazarlığa oturan, cennette bile torpil arayan insanların ülkesinde torpil, iltimas zirve yapar. Açıkça “Bizim cemaatimize ateş yok” diyenler vardır. Bu cemaatler bir toplumu rüşvetçi, menfaatçi, torpilci yapmaz da ne yapar?

Evet…

Eğer silahın akıl ve mantıksa en önce tanrılarla savaştığını unutmamalısın. Adına şeriat denilen düzen – ki istediğiniz dinin şeriatı olsun – kadınlar ve erkekler arasında erkeklerin, erkeklerin kendi arasında ise güçlü ve zengin olanın egemenliğinden başka bir şey değildir. İnsanı dünyevîlikten kurtarma iddiasındaki şu yığınlara bakın: Bütün dikkatleri evli çiftlerin yorganlarının altında, genç erkek ve genç kızların kasıklarındadır. Her şeye buna göre hüküm verirler. Elbise boyu, ayakkabı rengi…

“Her şey bundan ibaret değil” diyenler olacaktır… Kastettikleri şey, iyinin ve güzelin de öğütlenmesidir. Oysa iyi ve güzel olanı işlemek için etten kemikten putlara tapmaya gerek yoktur. Kendi rızasıyla kendini köle yapanlara yalnız “insanımsı” diyebiliriz.

Ben, bütün dünya varlığından sıyrılarak var olan her şeyimi milletime adıyorum. Hakikati arayışım Türklüğün yaşaması için gerekli olana koşmak isteyişimdendir. Benim içimde tanrı yoktur; bir cahilin cüretkâr kibri yoktur. Tek bir Tanrı’ya doğru özümdeki aşk ateşiyle yürürken Türk’ün kutlu savaşında sıradan bir er olmanın şerefini yaşıyorum. Gözlerimi kapatıp Tanrı beldesine doğru yolculuğa çıkarken Türk’ün sonsuz deryasında bir damla etkisi bırakmak, hayattaki tek amacımdır.

Bu yolda karşıma çıkan bütün etten kemikten putları yıkacağım. İnsanları esir edip zehirleyerek onların içinde gizlenen bütün sinsi tanrıları yok edeceğim. Yolun sonu, son nefesimdir.

Demir yolcuların demir yolculuğu böyle başladı.

Dünya onları hayret ve hayranlıkla izledi. Demirden bıçaklar, aletler, eşyalar, zırhlar yapıyorlardı. Çinli bir bilge “Taiping Huanyu Ji” adında bir coğrafya kitabı yazdı. Altay’dan gelen bir adama yer vermeyi ihmal etmedi. Bu Altaylı adam, kavminin demircilik sırrını vermiyordu. “Yalnız” diyordu, “Ölüm de yaşam da bundadır”.

Demiri toplayan Altaylıların bir kısmı hastalanır ve bir kısmı da ölürdü.

Tanrı’nın budunu yolculuğa çıktığı zaman bugün dünyanın medeniyet timsali saydığı milletlerin pek çoğu için demir, işlenmesi çok zor, elde edilmesi çok pahalı bir şeydi. Demir yolcular Roma’ya geldiklerinde, Romalı askerlerin bakır kalkanları vardı.

Altay’ın demir yolcuları dünyaya medeniyet tohumlarını ektiler. Tanrı’nın işi odur ki demiri elde ederken ölüm ve yaşam arasında gidip gelen budun, tohumlar ektiği yerlerde mallarını gasp edenlerin yüzünden, kendi budununa düşman olanların gafleti yüzünden, kuyruk acısıyla yanıp tutuşanların yüzünden birçok yerde hayalete dönüyordu.

Ondan geriye kalan izleri yalnız demir yolcular bilirler.

“Demir Yolculuk”, o yolculardan birinin hikâyeyi anlattığı yer olacaktır. Hikâye ise okyanus gibidir. Yolcu bir damla ve onun hikâyesi damlanın zerresidir.

Tanrı kalemimize güç versin. Adsız unutulup giderken izlerimiz kalsın nesillere.